คืนอันตรายในไร่ไวน์

เสียงกระดาษพลิกไหวรากับเสียงปีกแมลงปอขยับในความเงียบงัน หลินลู่เบิกตากว้างเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความตกใจ—เขากลับมาได้อย่างไร และที่สำคัญ... เขารู้เรื่องบัญชีนี้ได้อย่างไรกันนะ? ดวงตาคมกริบของจิ่งหานไม่ได้สะท้อนความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนอยู่ตรงนั้น ใต้แสงไฟสีส้มสลัวของห้องทำงานส่วนตัวในไร่ไวน์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทำให้บรรยากาศรอบตัวดูบีบคั้นราวกับอากาศในห้องกำลังถูกสูบออกจนหมดสิ้น เอกสารบัญชีลับที่ควรจะถูกซ่อนไว้ในเซิร์ฟเวอร์เข้ารหัสขั้นสูงสุด กลับอยู่ในมือของเขา—ชายหนุ่มผู้ที่เธอเคยใช้เงินฟาดหัวไล่ส่งเขาไปให้พ้นหน้าเมื่อหลายเดือนก่อน "แปลกใจมากหรือคะ คุณหลิน" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำเอาสันหลังวาบหวาบ เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความเป็นผู้กุมชัยชนะแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา จนหลินลู่ต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่ชายตรงหน้าปลดปล่อยออกมาต่างหาก "คุณ... เข้ามาในนี้ได้อย่างไร แล้วเอกสารนั่น..." หลินลู่พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล เธอมั่นใจว่าระบบรักษาความปลอดภัยของไร่ไวน์แห่งนี้แน่นหนาพอที่จะกันได้แม้กระทั่งแมลงวัน แต่เขากลับยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกเกมทุกอย่าง จิ่งหานไม่ตอบทันที เขายื่นมือหนาออกไป วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อ "ระบบรักษาความปลอดภัยราคาแปดหลักของคุณทำงานได้ยอดเยี่ยมมากค่ะ น่าเสียดายที่รหัสผ่านทั้งหมด... มันถูกตั้งค่ามาจากวันเกิดของผมเอง" มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเจ้าเล่ห์และประกายตาร้อนแรงที่มองตรงมายังเธอ ราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง หลินลู่เม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ราวกับติดสปีด เธอลืมไปสนิทว่าชาติก่อน... ไม่สิ สมัยที่จิ่งหานยังเป็นแค่ผู้ชายยากจนที่เธอเคยดูถูก เขาเคยช่วยเธอออกแบบระบบรักษาความปลอดภัยเหล่านี้ด้วยซ้ำ! ทว่า ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากแก้ตัวอะไร เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากบริเวณทางเข้าไร่ไวน์ แรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกหน้าต่างบานใหญ่สั่นระรัว หลอดไฟบนเพดานกะพริบไหวสองสามครั้งก่อนจะดับวับลง ความมืดโรยตัวปกคลุมห้องทั้งห้องในเสี้ยววินาที *ติ๊ด! เสียงเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทันทีจากระบบสำรองฉุกเฉิน* "เกิดอะไรขึ้น!" หลินลู่สบถเบาๆ ในลำคอ ร่างเพรียวพุ่งตัวไปยังลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อหยิบรีโมทคอนโทรลระบบป้องกันภัยอัตโนมัติ แต่เร็วกว่านั้น—จิ่งหานได้คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเธอ "อย่าขยับ" เสียงกระซิบต่ำติดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอระหงจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนปืนรัวนัดติดๆ กันกระทบเข้ากับกระจกกันกระสุนด้านนอกจนเกิดรอยร้าวเป็นใยแมงมุม เศษฝุ่นและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดาน กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยเข้ามาแตะจมูก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น หลินลู่รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การขู่เล่นๆ พวกมันมาเอาชีวิตเธอ! หรือไม่ก็... มาเพื่อแย่งชิงบัญชีลับในมือจิ่งหาน "ปล่อยฉันนะ ฉันต้องกดเรียก..." หลินลู่พยายามสะบัดข้อมือออก แต่จิ่งหานกลับดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดแน่นขึ้น ร่างกายกำยำของเขาทำหน้าที่เป็นโล่มนุษย์ปกป้องเธอจากทิศทางของหน้าต่างที่กำลังจะแตกละเอียด "คุณคิดว่าระบบป้องกันภัยราคาแปดหลักของคุณมีไว้แค่กันขโมยหรือไงคะ?" จิ่งหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง แต่นัยน์ตากลับคมกราบราวกับใบมีด มืออีกข้างของเขาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมากดปลดล็อกด้วยระบบสแกน่านม่านตาเพียงเสี้ยววินาที *ระเบิดเสียงสังเคราะห์ดังขึ้นจากลำโพงอัจฉริยะทั่วทั้งไร่ไวน์* [ ตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต... เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติระดับสูงสุด: โดรนสกัดกั้นและสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้า ] สิ้นเสียงสังเคราะห์นั้น ท้องน้ายามค่ำคืนเหนือไร่ไวน์ก็สว่างวาบด้วยแสงไฟสีฟ้าครามจากโดรนติดอาวุธนับสิบลำที่พุ่งทะยานขึ้นจากใต้ดินราวกับฝูงแมลงมรณะ พวกมันพ่นลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำที่กำลังปีนรั้วเข้ามาอย่างแม่นยำ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังประสานกับเสียงเครื่องจักรทำงานอย่างไร้ความปรานี หลินลู่เบิกตากว้างมองภาพความโกลาหลผ่านกระจกที่ร้าวราน เธอจำได้แม่นว่าระบบโดรนพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอติดตั้งไว้... นี่มันเทคโนโลยีขั้นสูงของบริษัทในเครือจิ่ง กรุ๊ป ที่ยังไม่ออกสู่ตลาดด้วยซ้ำ! "คุณ... คุณเอาเทคโนโลยีนี้เข้ามาไว้ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความสงสัยระคนตกตะลึงฉายชัดในแววตา จิ่งหานก้มลงมองเธอ มุมปากหยักลึกขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอคุ้นเคยดี "ก็ตั้งแต่ตอนที่คุณบอกว่า... 'ไร่ไวน์นี่กว้างเกินไป ดูแลยาก' ยังไงล่ะคะ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้หัวใจของนางร้ายผู้เย่อหยิ่งอย่างเธอเต้นผิดจังหวะ "ของขวัญชิ้นนี้ ผมตั้งใจเอามาเปย์คุณโดยเฉพาะ... หวังว่าจะถูกใจนะคะที่รัก" ยังไม่ทันที่หลินลู่จะได้ต่อว่าความหน้าไม่อายของเขา เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าประตูใหญ่ปรากฏร่างของใครบางคนที่เธอกำลังตามล่าตัวอยู่—บุคคลที่ควรจะหนีออกนอกประเทศไปแล้ว แต่กลับยืนถือชนวนระเบิดอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว จิ่งหานหรี่ตาลง ร่างสูงขยับตัวบังหน้าเธอไว้มิดชิด "ดูเหมือนว่าปลาตัวใหญ่จะติดเบ็ดแล้วนะคะ... แต่ก่อนจะไปจัดการเขา ผมว่าเราเคลียร์บัญชีของเราให้เรียบร้อยเสียก่อนดีกว่า" มือหนาเลื่อนมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงและดุดันราวกับต้องการลงโทษ ท่ามกลางเสียงไซренаรถตำรวจที่ดังแว่วมาแต่ไกลและเสียงระเบิดที่ยังคงดังเป็นระยะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!