คลิปหลุดกับจุดจบของชีวิตนักศึกษา

"ถ้ามึงยังไม่หุบปากแล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกในสามวินาทีนี้... กูจะเอารูปมึงตอนนอนอ้าปากหวอลงสตอรี่ไอจีแท็กแม่มึงด้วยจริงๆ ด้วยไอ้จิน!" เสียงแปร๋นของน้ำปั่นเพื่อนสนิทตัวดีดังทะลุเพดานห้องนอนขนาดกะทัดรัด แลกกับการที่ฉัน—จิน เด็กปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ผู้กำลังเผชิญหน้ากับอาการปวดหัวรุนแรงราวกับมีกองทัพช้างมาเต้นแท็ปแดนซ์ในกะโหลก—ต้องยกมือขึ้นมาขยี้ตาแล้วพ่นลมหายใจใส่ความไร้มนุษยธรรมของมัน ให้ตายเถอะ นี่มันวันจันทร์แรกของการเปิดเทอมนะ ทำไมชีวิตฉันถึงได้เริ่มต้นด้วยความฉิบหายวายป่วงเบอร์นี้วะเนี่ย "เบาเสียงหน่อยดิปั่น หัวกูจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย..." ฉันครางอู้อี้ ซุกหน้าลงกับหมอนลายเป็ดเหลืองที่ตอนนี้ชื้นเหงื่อจนเหนียวเหนอะหนะ "แล้วนี่กูมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้ยังไงวะเนี่ย จำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนฉลองต้อนรับเปิดเทอมกับพวกพี่ๆ รหัส แล้วทำไมตื่นมาปวดเอวเหมือนโดนสิบล้อทับวะ?" น้ำปั่นกลอกตาจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า มันโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูลงบนเตียงจนหน้าจอสีดำสนิทสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับโชว์คลิปวิดีโอความยาวสิบวินาทีที่ทำเอาเลือดในกายฉันเย็นเฉียบลงไปกองที่ตาตุ่ม ในจอ... คือร่างของเด็กผู้ชายหน้าตาดี (ซึ่งก็คือฉันเองในสภาพเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงนอนลายช้าง) กำลังวาดลวดลายส่ายสะโพกโยกย้ายสเตე็ปโคฟเวอร์เกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีอย่างพลิ้วไหวราวกับเป็นเด็กฝึกหัดค่ายดังกลางร้านเหล้าชื่อดังหน้ามหาลัยฯ แถมเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงปรบมือเชียร์ในคลิปนั้น... ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นเสียงของพวกพี่ๆ วิศวะตัวแสบที่นั่งล้อมวงกันอยู่ แต่ที่พีคจนอยากจะเอาหัวโขกเสาเตียงให้ตายๆ ไปซะ คือตอนท้ายคลิป... มือหนาของใครบางคนโผล่เข้ามาในเฟรม พร้อมกับฉวยคางฉันให้หันไปมองกล้อง ก่อนที่เจ้าของมือคู่นั้นจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าหมั่นไส้ผ่านไมโครโฟน *'ดื้อชะมัด... แบบนี้ต้องโดนทำโทษแล้วมั้งครับเด็กดี'* ฉิบหาย... ฉิบหายของจริง! "ไอ้... ไอ้พี่ธันวา!" ฉันเผลอแหกปากลั่นห้องจนน้ำปั่นต้องยกมือขึ้นอุดหู "นี่กูเผลอไปทำอะไรเรี่ยราดต่อหน้าไอ้มนุษย์น้ำแข็งนั่นวะเนี่ยปั่น! ทำไมมึงไม่ห้ามกูวะ! ทำไมปล่อยให้กูเสียทรงขนาดนี้!" "ห้ามเหรอ?" น้ำปั่นแค่นหัวเราะเสียงสูง กอดอกมองฉันด้วยสายตาเวทนาปนสมเพช "มึงจำไม่ได้เลยใช่ไหมว่าเมื่อคืนมึงเดินไปกระชากคอเสื้อพี่เขาแล้วบอกว่าอะไร?" "บอก... บอกว่าอะไรวะ?" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ "มึงบอกเขาว่า... *'หน้าตาอย่างพี่นี่ ถ้าเอามาทำสามี น่าจะซักสะอาดดีนะ สนใจเซ็นสัญญาตลอดชีพกับน้องไหมคะ'* ฮالو! นั่นมันประโยคเกี้ยวพาราสีในนิยายแจ่มใสยุคปี 2010 เลยนะอีจิน! มึงไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน ไปขอผู้ชายแต่งงานกลางร้านเหล้าเนี่ย!" ร่างทั้งร่างของฉันชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สมองขาวโพลนประมวลผลอะไรไม่ออกอีกต่อไป ภาพความทรงจำสีเทาเริ่มปะติดปะต่อเข้ามาทีละนิด... ภาพรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าเล่ห์ของพี่ธันวา—รุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดีกรีเดือนคณะและประธานสโมสรสุดโหดที่ใครๆ ก็เกรงกลัว—ลอยเข้ามาในหัว พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ที่ข้างแก้มตอนที่เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมให้ฉัน ให้ตายเถอะ พระเจ้ารังแกฉันชัดๆ! คนที่ฉันควรจะเกลียดและหลีกหนีให้ไกลที่สุดเพราะความกวนประสาทของเขา ดันกลายเป็นคนที่ฉันดันไปก่อวีรกรรมหน้าแตกหมอไม่รับเย็บใส่ซะได้! ในขณะที่ฉันกำลังนั่งทึ้งหัวตัวเองด้วยความสิ้นหวัง จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงก็สั่นครืดคราดพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความแชตเด้งขึ้นมาขัดจังหวะ **Thanwa.V:** ตื่นหรือยังครับเด็กดื้อ **Thanwa.V:** เมื่อคืนหลับสบายดีไหมเอ่ย? **Thanwa.V:** ส่งวิดีโอตอนซ้อมเต้นเมื่อคืนมาให้ดูอีกรอบดีไหมนะ เผื่อจะช่วยฟื้นความทรงจำได้ดีขึ้น :) ฉันสะดุ้งโหย่งคว้ามือถือขึ้นมาเตรียมจะพิมพ์ปฏิเสธหรือด่ากลับไปด้วยความเกรี้ยวกราด แต่นิ้วเจ้ากรรมดันสั่นระริกจนพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก จังหวะนั้นเองที่เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มห้องปีหนึ่งเด้งขึ้นมาอีกระลอก พร้อมกับข้อความจากเพื่อนในคณะที่ทำเอาฉันแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี **[กลุ่ม: นิเทศฯ ปี 1 (รอดไม่รอดมาลุ้นกัน)]** *มิน: เห้ยทุกคนนนน ไปดูสตอรี่ไอจีพี่ธันวาคณะวิศวะด่วน! ใครวะนั่นที่เต้นโคฟเวอร์อยู่ในนั้น น่ารักโคตรๆ แต่อีกคนนี่คุ้นๆ นะ... เหมือนเด็กนิเทศฯ แถวนี้เลยว่ะฮ่าๆๆๆ* ฉิบหายแล้ว... คลิปนั้นมันหลุดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย! ฉันหันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด น้ำปั่นทำได้เพียงแค่ยักไหล่แล้วส่งยิ้มแห้งๆ มาให้พร้อมกับตบไหล่ฉันเบาๆ สองที "ทำใจดีๆไว้นะมึง... ดูท่าทางแล้ว งานนี้มึงไม่ได้แค่เสียทรงธรรมดาแน่ๆ" ในวินาทีที่ฉันกำลังจะกดบล็อกบัญชีไลน์ของไอ้รุ่นพี่ตัวแสบเพื่อหนีความจริง หน้าจอโทรศัพท์ก็เปลี่ยนเป็นการโทรเข้าแบบวิดีโอคอลทันที ชื่อและรูปโปรไฟล์ของคนที่กำลังโทรเข้ามาทำเอาลมหายใจของฉันสะดุดกึก **[ กำลังสายเรียกเข้า: พี่ธันวาตัวร้าย ]** ฉันมองหน้าจอที่สั่นไหวอยู่ในมือ สลับกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของน้ำปั่น ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบลังเลอยู่เหนือปุ่มรับสายชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่หัวใจดวงน้อยๆ จะเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อนึกถึงประโยคถัดไปที่เขาอาจจะพูดออกมา ขอร้องล่ะครับรุ่นพี่... เลิกทำตัวเหมือนแฟนผมทีเถอะ ไม่งั้นหัวใจของผมได้วายตายก่อนเรียนจบปีสี่แน่ๆ! นิ้วเรียวตัดสินใจกดรับสาย พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเตรียมรับมือกับสงครามประสาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่ทว่า... เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงออกมากลับไม่ใช่คำพูดล้อเลียนอย่างที่คิด *(เปิดประตูห้องออกมาหน่อยสิครับ... พี่ซื้อโจ๊กใส่ไข่มาแขวนไว้ที่หน้าห้องให้แล้ว กลัวเด็กแถวนี้จะไม่มีแรงมาเคลียร์เรื่องสัญญาแต่งงานเมื่อคืน)* ฉิบหาย... เขายืนอยู่หน้าห้องฉันจริงๆ เหรอเนี่ย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมวงความวายป่วงกับยัยน้องจินและพี่ธันวานะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ชาพีชหวานน้อย" คนนี้ด้วยนะคะ!