วินาทีที่ไว้ใจ

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกกระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานหรูหราดังสนั่น หักล้างบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ของบอร์ดบริหารได้อย่างชะงักงัน ธันวาเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก สายตากวาดมองร่างระหงของรินรดาที่ยืนตัวเกร็งอยู่เบื้องล่างด้วยความสะใจ ราวกับแมวหยอกหนูที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "ความเสียหายมูลค่าสิบล้านบาทจากการคำนวณโครงสร้างที่ผิดพลาด คุณรินรดา... ในฐานะหัวหน้าสถาปนิกของโปรเจกต์นี้ คุณจะรับผิดชอบยังไง หรือจะให้ทางเราฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนกว่าบริษัทของคุณจะล้มละลายและไม่มีแผ่นดินจะอยู่ดีล่ะคะ?" น้ำเสียงเย้ยหยันของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คณะกรรมการหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบและมองรินรดาด้วยสายตาดูแคลน รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ฝ่ามือเรียวบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อนั่นคือการใส่ร้าย เธอตรวจทานแบบแปลนโครงสร้างมาไม่ต่ำกว่าสามรอบ ไม่มีทางที่จะเกิดความผิดพลาดระดับมหันต์เช่นนี้ได้ มันคือแผนสกปรกของธันวาที่ต้องการฮุบโปรเจกต์และเตะเธอออกจากการแข่งขันชัดๆ แต่ทว่า... ไร้ซึ่งหลักฐานที่จะเอาผิดเขาได้ทันที แรงกดดันมหาศาลกำลังบีบเค้นหัวใจของเธอจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของคณินก้าวเข้ามาด้วยก้าวอันมั่นคง บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกและทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของรินรดาที่กำลังสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ "ผมเป็นคนอนุมัติแบบแปลนทั้งหมดของรินรดาเองครับ ถ้าจะมีใครต้องรับผิดชอบความเสียหายนี้ คนๆ นั้นต้องเป็นผม ไม่ใช่เธอ" คณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง เด็ดขาด และไม่เปิดโอกาสให้ใครเถียง ธันวาแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง "คุณคณิน! นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือไงคะ เอาตำแหน่งซีอีโอและอนาคตทางการเงินทั้งหมดมาค้ำประกันให้ผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ? หรือว่าพวกคุณแอบลับลมคมในกันอยู่ ถึงยอมเอาหน้าที่การงานมาพังเพราะสถาปนิกตกอับคนนี้!" รินรดาหันขวับไปมองคณินด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอกำลังจ้องมองผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "เซียนคณิตศาสตร์ประสาทแดก" คนที่เคยต่อปากต่อคำกับเธอเรื่องเส้นตรงและมุมองศาอย่างไร้ความปรานี แต่วินาทีนี้... ผู้ชายคนนี้กำลังยืนหยัดเป็นโล่กำบังให้เธอ ท่ามกลางพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้เขาทั้งเป็น "คุณคณิน..." เสียงของรินรดาสั่นพร่า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่ต้นเอ่อคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ... ฉัน... ฉันไม่อยากให้ตำแหน่งของคุณต้องมาพังเพราะฉัน" คณินหันมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยตัวเลขกลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่บางของเธอ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจที่กำลังหนาวเหน็บ "จำคำพูดของผมไม่ได้หรือไงรินรดา..." คณินโน้มใบหน้าลงมาพูดกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่มั่นคง "ในโลกของตัวเลข ความจริงไม่มีวันโกหก... และในโลกของผม คุณคือคนเดียวที่ผมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำเด็ดขาด" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของรินรดา ความซาบซึ้งใจเอ่อล้นทะลักทะลายจนจุกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวทั้งหมด เธอนึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้หน้ากากที่เย็นชาและไร้หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้บ้างาน จะซ่อนความปกป้องและเสียสละที่ยิ่งใหญ่ไว้ขนาดนี้ มือบางเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน ธันวาหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเมื่อเห็นว่าแผนการที่จะกำจัดทั้งคู่ในคราวเดียวไม่เป็นไปตามคาด "คุณคณิน คุณกำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผล! บอร์ดบริหารจะไม่ยอมให้คุณเอาชื่อเสียงบริษัทมาเสี่ยงกับเรื่องส่วนตัวแน่!" "เรื่องส่วนตัวอะไรกันคะคุณธันวา?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นจากหน้าประตู มีนาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยในมือถือแท็บเล็ตหน้าจอติดสว่าง "ในเมื่อคุณธันวาอุตส่าห์ลงทุนจ้างคนปลอมแปลงลายเซ็นและแก้ไขตัวเลขในฐานข้อมูลเพื่อใส่ร้ายเพื่อนของฉัน... ฉันว่าเรามาดูกล้องวงจรปิดย้อนหลังตอนตีสองของเมื่อวานนี้กันดีกว่าไหมคะ ว่าใครกันแน่ที่แอบย่องเข้ามาในห้องเซิร์ฟเวอร์?" สีหน้าของธันวาถอดสีทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมอย่างปิดไม่มิด คณินเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนจะตบมือเบาๆ สองครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของตำรวจในเครื่องแบบสองนาย "เชิญคุณธันวาไปอธิบายตัวเลขและข้อหาปลอมแปลงเอกสารที่สถานีตำรวจกับผมหน่อยนะครับ..." คณินเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาดุดันราวกับพญามารที่พร้อมจะกระชากวิญญาณคนตรงหน้า รินรดาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคณินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนควบคุมไม่อยู่ มือหนาของคณินเอื้อมลงมาประสานเข้ากับมือเรียวของเธออย่างแนบแน่นในจังหวะที่ทุกคนกำลังชุลมุน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะคลายความกังวล เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคณินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* คณินก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของบริษัทที่ตอนนี้หน้าจอทั้งหมดกำลังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางจอใหญ่... **"เกมยังไม่จบ... เช็คยอดเงินในบัญชีสำรองของบริษัทคุณดูสิ คณิน ว่าตอนนี้มันเหลือศูนย์หรือยัง?"** ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความฟินปนระทึกนี้นะคะ! ห้ามพลาดตอนต่อไปเด็ดขาดค่ะ!