ของขวัญที่ไม่มีในงบประมาณ

"แปลกใจมากหรือคะที่คุณคณิน ที่เห็นแพรวกลับมาทวงของที่เป็นของแพรวในชาตินี้" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังบาดแก้วหู พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัว แฟลชไดรฟ์สีทองคำในมือเรียวเล็กถูกควงเล่นราวกับมันเป็นแค่ของเล่นราคาถูก ทั้งที่ภายในนั้นคือข้อมูลลับมูลค่าหลายพันล้านของโครงการรีสอร์ทหรูที่รินรดากับคณินร่วมกันอดหลับอดนอนออกแบบมานานนับเดือน รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นรอยยิ้มเย่อหยิ่งของผู้หญิงคนนี้—แพรพรรณ อดีตคู่หมั้นที่หอบเงินบริษัทหนีหายไปกับคู่แข่งอย่างธันวาเมื่อสามปีก่อน กลับกล้าโผล่หัวกลับมาในวันที่ทุกอย่างกำลังจะสำเร็จ "คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าข้อมูลในนั้นยังใช้งานได้คะคุณแพรพรรณ" คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของ CEO หนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาดุจพญาอินทรีมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความเวทนาเสียด้วยซ้ำ "คิดว่าผมจะโง่เก็บข้อมูลสำคัญไว้ในระบบที่คนทรยศเคยเข้าถึงอย่างนั้นหรือคะ" แพรพรรณชะงัก รอยยิ้มบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดกระตุกวูบ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่เชื่อหู "คุณหมายความว่า..." "หมายความว่าคุณกำลังถือเศษขยะราคาแพงไว้ในมืออย่างไรล่ะคะ" รินรดาเสริมต่อทันที สถาปนิกสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแววความสะใจที่ได้เห็นหน้ากากมั่นอกมั่นใจของอีกฝ่ายค่อยๆ แตกสลาย เธอเดินเข้าไปใกล้คณินโดยธรรมชาติ ราวกับสัญชาตญาณกระซิบให้รู้ว่าพวกเขายืนอยู่ข้างเดียวกันในเกมนี้ "ข้อมูลที่คุณธันวาให้คุณเอามาแลกกับความเมตตาของพวกเรา มันเป็นแค่ไฟล์ล่อเหยื่อที่ถูกเข้ารหัสไว้เพื่อดักจับพวกหนสกปรกต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แพรพรรณหน้าซีดเผือด มือที่ถือแฟลชไดรฟ์เริ่มสั่นเทา เธอหันขวับไปมองประตูที่ปิดสนิท ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่ CEO หนุ่มผู้นี้ขุดรอไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก่อนที่สถานการณ์จะเดือดดาลไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ตามมารยาท ก่อนที่ประตจะถูกเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง พร้อมกับถาดกระดาษใส่แก้วกาแฟอุ่นๆ สองแก้ว และถุงกระดาษแบรนด์ดังที่วางอยู่ข้างกัน "เอ่อ... กาแฟอลาตเต้เย็นหวานน้อยพิเศษ กับมัทฉะลาตเต้ปั่นที่คุณคณินสั่งให้มาส่งค่ะ" เลขาสสาววางของทั้งหมดลงบนโต๊ะรับแขกด้วยความงุนงงกับบรรยากาศมาคุในห้อง ก่อนจะรีบถอยหลังกรูdออกไปทันทีเมื่อเจอสายตาดุๆ ของเจ้านายส่งสัญญาณไล่ รินรดากะพริบตาปริบๆ เผลอมองไปยังแก้วกาแฟลาตเต้เย็นหวานน้อยพิเศษบนโต๊ะ—นั่นคือเครื่องดื่มโปรดประจำตัวที่เธอสั่งกินเพื่อประทังชีวิตในยามโหมงานหนักติดต่อกันสามวันสามคืน และแน่นอนว่าเธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลยสักคน... รวมถึงผู้ชายปากจัดที่นั่งทำหน้าตายอยู่ตรงนั้นด้วย คณินกระแอมเบาๆ สองทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ฉายชัดผ่านใบหูขึ้นสีแดงจางๆ เขารีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นราวกับว่าทิวทัศน์นอกกระจกใสสูงเสียดน่าสนใจเสียเหลือเกิน "มองอะไรคะ กาแฟมันวางอยู่เฉยๆ ไม่ได้เดินไปหยิบกินเองได้สักหน่อย ถ้าไม่อยากดื่มก็ปล่อยให้มันละลายคาถาดไปสิคะ" รินรดาแอบอมยิ้มบางๆ โดยไม่ให้คนปากแข็งรู้ตัว ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความเหนื่อยล้าจากการถูกหักหลังและปัญหารุมเร้าเมื่อครู่ราวกับถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เธอเดินไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาสูดกลิ่นหอมกรุ่น ปลายหลอดดูดสัมผัสริมฝีปาก รสชาติกลมกล่อมพอดีเป๊ะแบบที่ชอบไม่มีผิดเพี้ยน "ปากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่จำรายละเอียดปลีกย่อยได้แม่นยำขนาดนี้..." รินรดากระซิบเสียงเบาแกมหยอกล้อ "กลัวฉันตายคาโต๊ะทำงานก่อนจะสร้างรีสอร์ทร้อยล้านเสร็จหรือไงคะ ถึงต้องลงทุนซื้อมาประเคนให้ถึงที่" "ใครใส่ใจคุณกันคะ รินรดา" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดพยายามรักษามาด CEO ผู้เย่อหยิ่งไว้เต็มที่ แม้ว่าใบหูจะยังแดงแจ๋อยู่ก็ตาม "ผมแค่ไม่อยากให้สถาปนิกประจำโครงการเป็นลมล้มพับคาโปรเจกต์จนบริษัทผมเสียชื่อเสียงต่างหากล่ะคะ อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย" แพรพรรณที่ยืนกลายเป็นอากาศธาตุมาสักพักเริ่มทนไม่ไหว เธอกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบในสมรภูมิรบนี้ "นี่พวกคุณยังมีอารมณ์มาสวีทกันกลางกองเพลิงอย่างนั้นเหรอ! คณิน! แกคิดว่าแกจะชนะฉันกับธันวาง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!" คณินหันกลับมามองอดีตคู่หมั้นด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวแพรพรรณทีละก้าวอย่างกดดัน จนหญิงสาวต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังห้อง "ชนะเหรอคะ? แพรพรรณ... คุณคิดว่าเกมนี้มีคำว่า 'ชนะ' สำหรับคุณตั้งแต่แรกด้วยเหรอ?" คณินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด "ในเมื่อคุณกล้าเล่นเกมสกปรก ก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์ที่แม้แต่แผ่นดินก็ไม่มีที่ให้ซุกหัวนอนได้เลยนะคะ" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าของแพรพรรณก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เธอมือสั่นเทาควักมันขึ้นมากดรับ สายตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเสียงปลายสายตะโกนกรอกหูมาด้วยความตื่นตระหนก *"คุณแพรพรรณ! แย่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดของธนาคารตระกูลคุณกำลังดิ่งลงเหว! มีกลุ่มทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในมือ และตอนนี้ตำรวจกำลังบุกเข้าตรวจค้นสำนักงานใหญ่แล้วครับ!"* โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือกระแทกพื้นพรมดังตุบ แพรพรรณทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น ดวงตาเหม่อลอยไร้สติราวกับคนวิกลจริต รินรดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างสะใจ แต่ความบันเทิงยังไม่จบแค่นั้น... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับความพินาศตรงหน้า เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็บินมาลอยลำอยู่เหนือยอดตึกกระจกของสำนักงาน เสียงใบพัดตีลมดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนไปทั่วทั้งชั้น พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวลงมาจากดาดฟ้าโดยตรง โดยมีบอดี้การ์ดนับสิบคนเดินตามหลังมาอย่างเป็นระเบียบ รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ใครกันที่มีอิทธิพลขนาดสั่งให้เฮลิคอปเตอร์มาจอดกลางตึกใจกลางเมืองได้ตามใจชอบแบบนี้? ชายปริศนาก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ ก่อนที่เขาจะหยุดยืนตรงหน้ารินรดา ควักการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากไทเทเนียมฝังเพชรยื่นให้เธอด้วยความนุ่มนวล พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้คณินหน้าตึงทันที "สวัสดีครับคุณรินรดา ผมเป็นตัวแทนจากกองทุนระดับโลก... สนใจจะเปลี่ยนใจมารับโปรเจกต์หมื่นล้านกับผมแทนไหมล่ะครับ? วงเงินในบัตรนี้ ไม่มีคำว่า 'จำกัด' สำหรับคุณคนเดียวเท่านั้น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ รับรองว่าตอนหน้าเดือดสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!