กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

เสียงกระแทกแฟ้มแบบแปลนโครงสร้างลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองดังสนั่น จนธันวาที่กำลังนั่งฮัมเพลงจิบชาเขียวสะดุ้งโหยง เกือบทำแก้วหลุดมือ "นี่คุณกรณ์คะ จะกินหัวใครแต่เช้าคะเนี่ย ประตูห้องกระจกฝ้าของฉันก็มี ทำไมไม่เคาะคะ หรือว่าวิชาเคาะประตูมันไม่ได้อยู่ในหลักสูตรสถาปนิกเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง?" พราวนภาเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายร่างสูงในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกด้วยแววตาท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของเธอกวนประสาทเสียจนคนมองสันกรามกระตุก กรณ์ (กรณิศ) ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอด้วยสองมือ ร่างสูงโปร่งแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขาปรายตามองแก้วพลาสติกสีเขียวเข้มที่มีโลโก้นางเงือกชื่อดัง ซึ่งวางอยู่หมิ่นเหม่ตรงมุมโต๊ะทำงานของพราว ก่อนจะรีบเบนสายตาหนีทำเป็นมองไปทางอื่น ทว่าหูสองข้างของสถาปนิกหนุ่มผู้ได้ฉายา 'คุณชายหินแกรนิต' กลับขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด "เปล่ากินหัวใคร... แค่ผ่านมาวางของ" กรณ์ตอบเสียงห้วน หันหลังทำท่าจะเดินหนีด้วยความเร่งรีบ "เดี๋ยวก่อนสิคะคุณสถาปนิก" พราวยันตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้าไปขวางทางเดินประชิดตัวเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับปลายจมูก เธอยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาหมุนดูฉลาก "อเมริกาโน่เย็น ไม่หวานเลย... ร้านนี้อยู่ห่างจากไซต์งานไปสามกิโลฯ แวะซื้อมาเหรอคะ?" "เปล่า" กรณ์ปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ "สั่งเดลิเวอรี่มาเกินต่างหาก Rider ส่งผิดมาที่โต๊ะผม ผมเห็นว่าคุณนั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดจนสมองจะตีบตันอยู่แล้ว ขี้เกียจเอาไปทิ้งถังขยะ ก็เลย... เอามาวางไว้ให้มันพ้นหูพ้นตาแค่นั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดว่าผมซื้อให้คุณเป็นพิเศษเลยพราวนภา" พราวหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่เชิดขึ้นอย่างถือดีของคนปากแข็ง *แหม... โกหกได้เนียนสนิทเสียจริงนะคะคุณกรณิศ* เธอนึกในใจ รอยยิ้มหวานหยดถูกส่งไปให้เขาจนกรณ์ต้องหรี่ตามองอย่างระแวง พราวยื่นแก้วกาแฟเข้าไปใกล้ปลายจมูกเขาอีกนิด "อ๋อ... สั่งเกินเหรอคะ แปลกจังนะคะ ปกติคุณดื่มแต่มัคคิอาโต้ร้อนไม่ใส่นมไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมถึงสั่งอเมริกาโน่เย็นไม่หวานเลยมาตั้งสองแก้วล่ะคะ หรือว่าอีกแก้วคุณก็ดื่มเองจนจุกอกตายไปแล้ว?" "ผมจะสั่งอะไรมันก็เรื่องของผม คุณมีเวลาว่างมานั่งวิเคราะห์รสนิยมผมขนาดนี้ เอาเวลาไปแก้งานออกแบบฝ้าเพดานชั้นสองให้มันผ่านก่อนดีกว่าไหม มัณฑนากรสมองกลวง" กรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงความร้อนรนบางอย่างที่เขาพยายามควบคุมมันอย่างเต็มที่ "สมองกลวงเหรอคะ? แต่เมื่อคืนใครนะส่งข้อความมายาวเป็นหางว่าว บอกว่าไอเดียผนังปูนเปลือยขัดมันของฉันมันเข้ากับโครงสร้างเสาเหล็กที่คุณคำนวณพอดีเป๊ะ จนน่าจะ 'ประทานอภัย' ให้ความสะเพร่าเรื่องสเกลของฉันได้" พราวแกล้งดัดเสียงเลียนแบบประโยคในแชทของเขา ทำเอาสถาปนิกหนุ่มหน้าตึงเปรี๊ยะ ธันวาที่นั่งลุ้นอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำชา รีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนตัวโยน สายตาคู่นั้นมองสลับไปมาระหว่างเพื่อนสนิทกับมัณฑนากรสาวราวกับกำลังดูซีรีส์รอบปฐมทัศน์ "คุณ...!" กรณ์กัดฟันกรอด ขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนพราวต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับที่เต็มไปด้วยประกายความดุดันและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มให้เงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่เริ่มไม่เป็นจังหวะ พราวนิ่งไปเสี้ยววินาที สมองที่เคยประมวลผลคำพูดจิกกัดได้รวดเร็วกลับชะงักงันเมื่อปลายนิ้วแกร่งของกรณ์เผลอยื่นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาแก้มใสของมัณฑนากรสาวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ถ้าว่างมากนัก... ก็ดื่มกาแฟซะ ไม่งั้นมันจะหายเย็น" กรณ์กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู น้ำเสียงดุดันเมื่อครู่อ่อนลงจนเกือบกลายเป็นความอ่อนโยน เขากำลังจะผละตัวออก แต่พราวมือไวคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้ก่อน "เดี๋ยวก่อนสิคะคุณกรณ์" พราวยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายซุกซน "ในเมื่อคุณบอกว่ามันเกินแล้วฉันเป็นคนเก็บกวาดให้... งั้นเย็นนี้เลี้ยงข้าวฉันเป็นการตอบแทนสิคะ" กรณ์ชะงัก หันกลับมามองเธอด้วยหางตา "ทำไมผมต้องเลี้ยงข้าวคุณ?" "ก็ฐานะที่ทำให้ฉันสำลักความหวังดีของคุณไงคะ ตกลงตามนี้นะคะ ห้ามเบี้ยวด้วย ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้คนทั้งไซต์งานฟังว่า 'คุณชายหินแกรนิต' แอบซื้อกาแฟมาจีบมัณฑนากรปากร้าย" พราวพูดสรุปเองเออเองเสร็จสรรพ พร้อมกับยกหลอดเสียบลงบนแก้วกาแฟแล้วดูดอึกใหญ่ กรณ์ทำหน้าไม่ถูก เขาอ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาทางประตูห้องทำงานกระจกที่เปิดแง้มไว้ "คุณกรณ์คะ...!" เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของมินตรา ลูกค้ารายใหญ่ของโปรเจกต์ตึกเก่า ที่เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ สายตาของเธอกวาดมองท่าทางยืนชิดติดกันระหว่างกรณ์และพราวด้วยแววตาไหววูบก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มการค้า พราวนفاชักสีหน้าเรียบเฉยทันที เธอก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างจากกรณ์อย่างรวดเร็วราวกับกลัวไฟลวก ในขณะที่กรณ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ "คุณมินตรา... มีธุระอะไรด่วนเหรอครับ ถึงได้มาถึงไซต์งานเองแบบนี้" กรณ์ปรับน้ำเสียงเป็นทางการทันที สายตาคมปลาดมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความอึดอัด "มินแค่ผ่าน 
แวะเอาแบบแปลนชุดใหม่มาให้คุณกรณ์ช่วยดูหน่อยค่ะ พอดีมีจุดที่มินอยากจะ 'รื้อ' และ 'เปลี่ยน' ทั้งหมด... รวมถึงเรื่องของทีมมัณฑนากรด้วยค่ะ ว่าบางทีเราอาจจะต้องเปลี่ยนตัวคนดูแล เพื่อให้งานมันออกมาเนี๊ยบถูกใจมินจริงๆ" มินตราพูดพร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาที่กรณ์ ก่อนจะปรายตามองพราวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน พราวกำมือแน่นบนแท็บเล็ต รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นมาทันทีเพื่อรับมือกับศึกกระทันหันนี้ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตอกกลับอะไรออกไป กรณ์กลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว ร่างสูงบังมินตราออกจากรัศมีสายตาของพราวอย่างปกป้องโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับน้ำเสียงเยียบเย็นที่เอ่ยขึ้นตัดบทสนทนาทันที "เรื่องทีมงาน... ผมเป็นคนเลือกเอง และผมไม่มีนโยบายเปลี่ยนกลางคันครับคุณมินตรา" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและเป็นกำลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ดาวตกคืนคริสต์มาส