สมุดบันทึกสีครามที่ว่างเปล่า

กลิ่นอายของฟอร์มาลินและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งในห้องสืบสวนคดีฆาตกรรมชั้นใต้ดินของสถานีตำรวจนครบาล กลิ่นนั้นไม่ได้ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน แต่มันติดตรึงอยู่ในโพรงจมูกราวกับเป็นสัญลักษณ์เตือนใจว่า ความตายไม่ใช่เรื่องไกลตัว และมักทิ้งร่องรอยไว้เสมอสำหรับผู้ที่มีปัญญามากพอจะมองเห็น รินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย เอกสารคดีเก่า กองหนังสือพิมพ์ และแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางกองสุมกันราวกับภูเขาขนาดย่อม สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียดรอบคอบ ทุกรายละเอียดถูกบันทึกไว้ในสมอง สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "อย่าแตะต้องอะไรเด็ดขาด ริน นายก็รู้ว่าสารวัตรกวินเข้มงวดกับเรื่องนี้แค่ไหน" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเตือนสอยดังขึ้นจากมุมห้อง ศศิ อาจารย์สาวลึกลับผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและแววตานิ่งสงบราวกับผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ เธอกำลังก้มลงตรวจสอบคราบของเหลวแปลกปลอมบนพื้นด้วยเครื่องสเปกโตรมิเตอร์พกพา แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับกรอบแว่นของเธอวาววับ "ผมไม่ได้แตะต้องครับอาจารย์ ผมแค่กำลังใช้ 'ตา' มองดูสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นต่างหาก" รินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสสีนิลยังคงจดจ้องไปยังรอยขีดข่วนบนขาโต๊ะไม้ "รอยพวกนั้นไม่ได้เกิดจากการต่อสู้... แต่มันเกิดจากการลากวัตถุที่มีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าแปดสิบกิโลกรัมด้วยความรีบร้อน มุมองศาการตกกระทบของเศษไม้บอกชัดเจนว่า แรงกระทำมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ ไม่ใช่ทิศเหนืออย่างที่รายงานเบื้องต้นสันนิษฐานไว้" ศศิชะงักมือที่กำลังถือเครื่องมือเล็กน้อย เธอมองลูกศิษย์หนุ่มผู้มีอดีตอันว่างเปล่าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รินไม่มีความทรงจำก่อนอายุสิบแปดปี ไม่มีชื่อสกุลจริง และไม่มีที่มาที่ไปที่แน่ชัด สิ่งเดียวที่เขามีคือมันสมองอันชาญฉลาดระดับอัจฉริยะและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน และเหนือสิ่งอื่นใด... เขามี "สิ่งนั้น" ปึง! เสียงเปิดประตูห้องสอบสวนกระแทกกับผนังอย่างแรง สารวัตรกวิน นายตำรวจรุ่นใหญ่ร่างหนา เจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมและมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างแก้ม ก้าวเข้ามาด้วยฝีปากที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองรินและศศิสลับกันไปมาด้วยความไม่ไว้วางใจ "พวกคุณสองคนเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุคดีปิดลับนี้อีกแล้วนะ" สารวัตรกวินเค้นเสียงต่ำ เดินอาดๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน "ผมเตือนหลายครั้งแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของนักสืบสมัครเล่น คดีนี้มีเบื้องหลังที่ใหญ่กว่าที่พวกคุณคิด ศพของเหยื่อรายล่าสุดถูกพบในสภาพที่ไร้ร่องรอยการต่อ항 และถ้าพวกคุณยังเข้ามาวุ่นวาย ผมจะสั่งกักบริเวณพวกคุณฐานบุกรุกพื้นที่ควบคุม" รินไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีคุกคามนั้น เขาเพียงแค่ขยับกรอบแว่นเล็กน้อยแล้วหันไปสบตากับนายตำรวจรุ่นใหญ่ตรงๆ "สารวัตรกวินครับ หากนี่คือคดีฆาตกรรมธรรมดา ทำไมรายงานการชันสูตรถึงละเลยรอยนิ้วมือแฝงที่อยู่บนกรอบหน้าต่างบานนั้น? และทำไมสารวัตรถึงพยายามปิดบังเรื่องที่เหยื่อเคยถือครอง 'สมุดบันทึก' เล่มหนึ่งก่อนจะเสียชีวิตล่ะครับ?" คำถามของรินราวกับลูกธนูที่พุ่งตรงเข้าเป้า สารวัตรกวินชะงักกึก กล้ามเนื้อบริเวณกรามกระตุกวูบหนึ่ง แววตาไหววับด้วยความตกใจที่ถูกอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว "นายพูดเรื่องอะไร... ไม่มีสมุดอะไรทั้งนั้น เด็กเหลือขออย่างนายรู้มากเกินไปแล้วนะ" สารวัตรกวินกัดฟันกรอด ยื่นมือหมายจะกระชากปกเสื้อของริน ทว่า ก่อนที่มือหนานั้นจะสัมผัสตัวริน ศศิก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีนุ่มนวลแต่เด็ดขาด รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้สารวัตรกวินต้องชักมือกลับโดยอัตโนมัติ "ใจเย็นๆ ก่อนสิคะสารวัตรกวิน พวกเรามาที่นี่เพื่อช่วยคลี่คลายคดี ไม่ใช่มาเป็นศัตรูของคุณ" เสียงของศศิราบเรียบแต่ทรงพลัง "อีกอย่าง... คุณก็รู้ดีว่าถ้าไม่มีพวกเรา คดีนี้ไม่มีทางปิดลงได้อย่างสวยงามแน่" สารวัตรกวินหายใจฟืดฟัดด้วยความขัดใจ เขาเหลือบมองศศิก่อนจะหันกลับมาจ้องรินด้วยสายตาคาดโทษ "ให้มันน้อยๆ หน่อย... ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็รีบๆ ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ" พูดจบทหารผ่านศึกในคราบตำรวจก็สะบัดตัวเดินกลับออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมอีกครั้ง รินมองตามหลังสารวัตรกวินไปจนลับตา ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารเก่าบนโต๊ะ มันเป็นสันปกหนังสือสีครามเข้ม เก่าคร่ำคร่า และไร้ซึ่งลวดลายใดๆ บนปก ไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีสำนักพิมพ์ มีเพียงรอยเปื้อนสีดำคล้ายคราบหมึกที่แห้งกรังอยู่มุมขวา ลึกลับและชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือกแปลกๆ หัวใจของรินเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ทราบสาเหตุ สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขารู้สึกถึงอันตราย แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักสืบกลับมีพลังมากกว่า รินยื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวสัมผัสที่หยาบกร้านของสมุดบันทึกเล่มนั้น *แกร๊ก...* ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับสมุดบันทึกสีคราม เสียงก้องกังวานประหลาดก็ดังขึ้นในโสตประสาทของริน ราวกับเสียงเฟืองจักรกลขนาดมหึมาที่กำลังเริ่มหมุนวนหลังจากหยุดนิ่งมานานแสนนาน โลกตรงหน้าของรินเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ห้องสืบสวนที่เคยสลัวรางกลับสว่างวาบขึ้นด้วยเส้นแสงสีฟ้าเรืองรองนับพันเส้นที่พุ่งพล่านไปทั่วอากาศ เส้นแสงเหล่านั้นเชื่อมโยงร่องรอย คราบเลือด ทิศทางลม และอุณหภูมิในห้องเข้าด้วยกัน กลายเป็นภาพจำลองเหตุการณ์สามมิติที่กำลังฉายซ้ำราวกับภาพยนตร์ย้อนเวลา รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเขามองเห็น "สิ่งผิดปกติ" ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความจริงอันจอมปลอม ที่มุมห้อง... มีรอยเท้าโปร่งแสงสีแดงฉานลอยเด่นขึ้นมา รอยเท้าเหล่านั้นไม่ได้เดินออกจากประตูห้อง แต่กำลังจมดิ่งทะลุพื้นคอนกรีตลงไปสู่ชั้นใต้ดินที่ลึกกว่านั้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนรอยเท้าเหล่านั้นมีตัวอักษรเรืองแสงสีทองลอยอยู่เหนืออากาศ อ่านข้อความได้ว่า: [ ตรวจพบวัตถุโบราณ: "สมุดบันทึกแห่งสัจธรรม" (Blue Tome of Truth) ] [ เงื่อนไขการปลดล็อกระบบนิติวิทยาศาสตร์ระดับสูง: สำเร็จ ] [ กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูลความทรงจำที่หายไป... 10%... 30%... 50%... ] รินยืนแข็งทื่อ สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับภาพและเสียงแจ้งเตือนที่ถาโถมเข้ามาในหัว ศศิที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอรีบหันมาคว้าแขนของเขาไว้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก "ริน! นายไปโดนอะไรเข้า... หยุดรวบรวมข้อมูลเดี๋ยวนี้นะ ร่างกายของนายยังรับภาระไม่ไหว!" ศศิร้องเตือน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ทว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว... หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าใสนับสิบแผ่นดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าของริน บ่งบอกถึงการอัปเดตสเตตัสและภารกิจลับระดับ SSS ที่ถูกซ่อนไว้ใต้คดีฆาตกรรมนี้ และก่อนที่รินจะได้ตั้งสติ ทันใดนั้นเอง... ประตูเหล็กบานหนาของห้องสืบสวนก็ปิดตายลงด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคนที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากความมืดมิดเบื้องล่าง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ!