ยินดีต้อนรับสู่ Aetheria

“คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าต้องการจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง?” เสียงสังเคราะห์ที่เรียบเฉยดังขึ้นในความมืดมิด ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึก เรนกระชับสายรัดศีรษะของอุปกรณ์เชื่อมต่อเสมือนจริงในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ตอบกลับทันที ทว่าความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีในโลกแห่งความเป็นจริงคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด “ชีวิตที่นี่... มันไม่มีที่สำหรับฉันค่ะ” เรนพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะตัดสินใจสวมมันลงไปโดยไม่ลังเลอีก วูบ! ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความหนาวเหน็บของห้องเช่ารูหนูจะถูกแทนที่ด้วยสัมผัสของลมที่อบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดานสีหม่น แต่เป็นท้องฟ้าสีครามจัดที่กว้างใหญ่จนน่าประหลาดใจ เรนยืนอยู่กลางจัตุรัสหินอ่อนสีขาวสะอาดตาของเมืองเริ่มต้น ‘เอเธเรีย’ ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ ทั้งชุดเกราะเหล็กแวววาวและชุดผ้าคลุมเวทมนตร์พริ้วไหว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอ “โอ๊ย! เจ้านั่นมันตัวอะไรน่ะ... เกือบโดนเหยียบแล้วมั้ยล่ะ!” เสียงเล็กแหลมที่ฟังดูแสบแก้วหูแว่วเข้ามาใกล้ เรนก้มลงมองที่พื้นเท้าของตนเอง สิ่งที่เห็นคือสิ่งมีชีวิตขนฟูสีขาวนวลราวกับก้อนเมฆ ขนของมันยาวฟูฟ่องจนแทบมองไม่เห็นดวงตา ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะคือเขาสองข้างที่งอกออกมาจากหน้าผาก ดูคล้ายเขามังกรจิ๋วที่ประดับด้วยประกายเพชรแวววาว เจ้าตัวเล็กไม่ได้มองเธอ แต่มันกำลังพยายามดึงหญ้าเขียวสดที่งอกแทรกขึ้นมาระหว่างรอยแยกของแผ่นหินจัตุรัสด้วยท่าทางทุลักทุเล “หิวเหรอคะ?” เรนย่อตัวลงอย่างแผ่วเบา เผลอใช้น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่ได้ใช้มานาน เจ้าก้อนขนหยุดชะงัก มันเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตากลมโตสีอำพันที่ฉายแววฉลาดเป็นกรดเกินกว่าจะเป็นมอนสเตอร์ธรรมดา มันจ้องมองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วพ่นลมหายใจออกมาเป็นประกายไฟเล็กๆ “ดูท่าทางเธอจะเป็นพวกมือใหม่สินะ?” เสียงนั้นไม่ได้มาจากปาก แต่ดังก้องอยู่ในหัวของเรนโดยตรง เรนชะงักค้าง มือที่ยื่นออกไปหยุดอยู่กลางอากาศ “เธอ... พูดได้?” “ฉันไม่ได้พูด ฉันแค่สื่อสารผ่านกระแสจิตย่ะแม่คนซื่อบื้อ” เจ้าตัวเล็กกระโดดขึ้นมาเกาะบนหัวไหล่ของเธออย่างถือวิสาสะ กรงเล็บแหลมคมของมันจิกผ่านเนื้อผ้าเบาๆ “ฉันชื่อฟลัฟฟี่ และถ้าเธออยากจะรอดในโลกที่แสนวุ่นวายนี้... เลิกทำหน้าตาเหมือนลูกแมวหลงทางได้แล้ว ยืดอกขึ้น! โลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคนที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตานะ” เรนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากร่างเล็กๆ นั้น มันแปลกประหลาด แต่น่าประทับใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแปลกแยกที่เคยแบกรับดูเหมือนจะจางหายไปเมื่อมีเจ้าสิ่งมีชีวิตจอมป่วนนี้อยู่ข้างๆ “ฉันเรนค่ะ” เธอแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะเริ่มออกเดินไปตามทางเดินหินที่เต็มไปด้วยเสียงจอกแจจอแจของเหล่าผู้เล่นคนอื่นๆ ตลอดทาง ฟลัฟฟี่ทำหน้าที่เป็นทั้งมัคคุเทศก์ที่ปากจัดและคู่หูที่คอยเตือนภัย มันคอยกระซิบแนะนำเคล็ดลับต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นวิธีหลบเลี่ยงการโกงจากร้านค้า หรือวิธีการหาไอเทมเริ่มต้นในพุ่มไม้ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ท่ามกลางความสงบสุขนั้น เรนกลับสังเกตเห็นบางอย่าง... ผู้เล่นหลายคนรอบตัวดูจะมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตามองมือใหม่ทั่วไป แต่เป็นสายตาของความหวาดระแวงและจับจ้อง ราวกับว่าพวกเขากำลังตามหาใครบางคน “ฟลัฟฟี่... ทำไมทุกคนถึงมองมาทางนี้แปลกๆ คะ?” เรนกระซิบถามขณะแสร้งทำเป็นดูแผนที่ในมือ “ชู่ว...” ฟลัฟฟี่หดตัวลงจนเหลือเพียงก้อนกลมๆ ซ่อนใต้ปกเสื้อของเธอ “อย่าหันไปมองตรงๆ แต่มีคนกลุ่มหนึ่งในชุดผ้าคลุมสีดำกำลังติดตามเรามาตั้งแต่หน้าประตูเมืองแล้ว และฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘พลังต้องห้าม’ จากพวกมัน” เรนหัวใจเต้นรัว มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาดำสองร่างแยกตัวออกมาจากกลุ่มฝูงชนและกำลังเดินตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจใคร ในมือของหนึ่งในนั้นถือคัมภีร์ที่เรืองแสงสีม่วงหม่น สั่นไหวตามจังหวะการก้าวเดิน “ดูเหมือน ‘กุญแจ’ ที่เธอพกติดตัวมาโดยไม่รู้ตัว จะเป็นที่ต้องการของพวกเขานะ เรน” ฟลัฟฟี่กระซิบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าขนลุก “ถ้าไม่อยากตายตั้งแต่เลเวลหนึ่ง ก็เตรียมตัววิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่ชีวิตใหม่นี้จะอำนวยซะ เพราะพวกมันไม่ได้มาเพื่อทักทาย... แต่มาเพื่อฉกชิงชีวิตเธอไปเพื่อเปิดประตูมิตินั้น!” ในวินาทีที่ชายชุดดำเงื้ออาวุธขึ้นท่ามกลางจัตุรัสที่วุ่นวาย เรนเพิ่งตระหนักได้ว่าเหรียญตราปริศนาที่เธอได้รับมาตอนล็อกอินเข้าเกมนั้น ไม่ใช่แค่ของตกแต่งไร้ค่า แต่มันกำลังสั่นระริกอยู่ใต้ชุดของเธอราวกับมีชีวิต และความมืดมิดที่ปลายดาบของคนพวกนั้นกำลังเล็งเป้าหมายมาที่หัวใจของเธอโดยตรง! ขอให้การเดินทางครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่งดงามสำหรับทุกคนนะคะ ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน