มิตรภาพที่ยั่งยืน

“ถ้านายยังไม่ยอมหยุดเขย่าเค้กในมือล่ะก็ ฉันสาบานเลยว่าจะให้ฟลัฟฟี่ใช้สกิลพ่นไฟเผาขนสีขาวนุ่มๆ ของนายจนเกรียมแน่!” เสียงหัวเราะใสๆ ของ ‘เรน’ ดังแทรกความวุ่นวายภายในร้านคาเฟ่กิลด์ที่ถูกจองไว้เป็นพิเศษ ควันสีชมพูจางๆ จากการใช้สกิล ‘ปรุงอาหารระดับเทพ’ ของระบบอบอวลไปทั่วห้อง แต่ดูเหมือน ‘ไค’ เพื่อนร่วมทีมจอมซนจะตื่นเต้นกับฉลองชัยชนะครั้งนี้มากจนคุมสติไม่อยู่ “โธ่ เรน ก็มันอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่! นี่มันเค้ก ‘มังกรพันปี’ เชียวนะ กว่าจะรวบรวมวัตถุดิบจากดันเจี้ยนระดับลึกมาได้ เล่นเอาเหงื่อตกไปหลายรอบเลย” ไคแย้งพลางวางจานเค้กลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวอย่างทะนุถนอม ‘ฟลัฟฟี่’ ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรนส่งเสียง ‘ปิ๊บ!’ สั้นๆ พร้อมกับใช้หางนุ่มฟูฟาดไปที่จมูกของไคเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ ดวงตากลมโตสีอเมทิสต์ของมันดูเป็นประกายอย่างมีความสุข มันขยับตัวไปมาบนบ่าของหญิงสาวอย่างแสนรู้ ราวกับจะบอกว่าความเหนื่อยยากที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นคุ้มค่าที่สุด เรนมองดูเพื่อนร่วมทีมแต่ละคนที่กำลังหัวเราะร่า บรรยากาศอบอุ่นในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ช่างแตกต่างจากโลกแห่งความจริงที่เธอต้องเผชิญอยู่คนเดียวเสมอ ความโดดเดี่ยวที่เคยเกาะกินหัวใจถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มของมิตรแท้ที่เธอกล้าพูดได้เต็มปากว่า เธอโชคดีแค่ไหนที่ได้พบพวกเขา “ทุกคนคะ...” เรนเอ่ยขึ้นเบาๆ มือบางวางลงบนโต๊ะพลางกวาดสายตามองเพื่อนทุกคนที่หันมาสนใจ “ขอบคุณจริงๆ นะคะ ถ้าไม่มีพวกคุณ เรนก็คงไม่รู้ว่าจะแบกรับภารกิจนี้ไปได้ไกลขนาดนี้ไหม” เสียงในร้านเงียบลงครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงดนตรีประกอบฉากบรรเลงเบาๆ คลอไปกับบรรยากาศที่แสนละมุน แววตาของเพื่อนๆ ที่มองตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่มีใครมองเธอเป็นเพียงผู้เล่นที่มีสัตว์อสูรหายาก แต่พวกเขามองเห็น ‘เรน’ ในฐานะเพื่อนที่คอยแบ่งปันความรู้สึก “อย่าพูดแบบนั้นเลยน่าเรน” อลิซ หัวหน้าทีมสายเวทผู้เงียบขรึมเอ่ยขึ้น พลางขยับแว่นตาที่สะท้อนแสงไฟ “เธอต่างหากที่ดึงพวกเราเข้ามาในโลกใบนี้ เธอทำให้เราเห็นว่ามอนสเตอร์ไม่ได้มีไว้เพื่อต่อสู้ แต่มันมีหัวใจไม่ต่างจากพวกเราเลย” ค่ำคืนแห่งการฉลองดำเนินไปพร้อมกับเสียงเพลงและอาหารเลิศรส ฟลัฟฟี่ได้รับเกียรติให้เป็นผู้เป่าเทียนบนเค้กก้อนโต มันรวบรวมพลังเวทเพียงนิดแล้วพ่นละอองแสงสีทองออกมาแทนเปลวไฟ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้ทุกคนจนเผลอกลั้นหายใจ แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความสุขนั้นเอง *เคร้ง!* เสียงแก้วคริสตัลแตกกระจายที่หน้าประตูร้านเรียกความสนใจของทุกคน เรนหันไปมองทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าหน้าต่างร้านที่เคยปิดสนิทกลับถูกทุบจนแตกกระจาย และที่พื้น... มีจดหมายผนึกตราประทับสีดำสนิทวางอยู่ “นี่มันอะไรกัน...” ไคขมวดคิ้วเดินเข้าไปหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยท่าทีระแวดระวัง “อย่าเปิดนะคะ!” เรนร้องเตือน แต่ทว่าช้าไปเสียแล้ว จดหมายฉบับนั้นถูกเปิดออกด้วยสัญชาตญาณของนักผจญภัย ทันทีที่กระดาษสัมผัสกับอากาศ มันก็สลายกลายเป็นละอองสีเทาเข้มพุ่งเข้าหาฟลัฟฟี่ที่อยู่บนไหล่ของเรนโดยตรง ฟลัฟฟี่หวีดร้องเสียงหลง ร่างจิ๋วของมันสั่นเทาจนแทบตกจากไหล่ ผิวหนังของมันเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวสะอาดเป็นสีดำสนิทเหมือนหมึกพุ่งเข้ากัดกินร่างกายของมอนสเตอร์คู่ใจของเธออย่างรวดเร็ว เรนรีบคว้าตัวฟลัฟฟี่เข้ามากอดแนบอก พลังเวทของเธอที่พยายามส่งไปรักษาดูเหมือนจะถูกต้านทานด้วยแรงอาฆาตที่รุนแรงเกินจะจินตนาการ “เรน! ดูนั่น...” อลิซชี้ไปที่กระจกหน้าต่างที่แตกละเอียด เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่นอกร้านในความมืดมิด ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาจนหัวใจของเรนแทบหยุดเต้น เขาไม่ได้มาเพื่อทำลายร้าน แต่เขามาเพื่อประกาศสงครามครั้งสุดท้ายที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน “ยินดีด้วยกับความสำเร็จจอมปลอมนะ ‘ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์’” เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาทของเรนเพียงคนเดียว “เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... มอนสเตอร์ตัวสุดท้ายในตำนานที่เธอรัก จะเป็นจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของโลกใบนี้ และเธอนั่นแหละที่จะเป็นคนฆ่ามันด้วยมือของเธอเอง” ฟลัฟฟี่ในอ้อมกอดนิ่งสนิทไป ดวงตาที่เคยเป็นสีอเมทิสต์สดใสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดที่พร้อมจะคลั่งในทุกวินาที ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!