ชีวิตใหม่ใน Aetheria

“ถ้าฉันเลือกที่จะอยู่ที่นี่... ตลอดไปล่ะฟลัฟฟี่?” คำถามนั้นหลุดออกจากปากเรน ท่ามกลางความเงียบงันของหอสมุดลอยฟ้าแห่งเอเธเรีย ฝุ่นละอองสีทองจางๆ ลอยคว้างในอากาศราวกับดวงดาวที่กำลังเต้นรำ ปลายนิ้วของเรนสัมผัสลงบนหน้ากระดาษหนังเก่าแก่ที่บันทึกประวัติศาสตร์ลับของโลกใบนี้ ความอบอุ่นจากสัตว์ตัวจ้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธอคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน ฟลัฟฟี่ไม่ตอบในทันที เจ้าตัวเล็กค่อยๆ ขยับหูยาวที่มีเกล็ดมังกรเล็กๆ แซมอยู่ตามขอบ ก่อนจะถอนหายใจยาวจนหนวดกระต่ายสั่นระริก มันมองจ้องเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของเรน แววตาของมันไม่ได้ดูแสบซนเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับฉายแววความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกินกว่ามอนสเตอร์ระดับตำนานตัวหนึ่งควรจะมี “แล้วโลกที่เธอจากมาล่ะ?” ฟลัฟฟี่ถามเสียงแผ่ว “โลกที่เธอถูกทิ้งไว้ข้างหลัง... โลกที่ไม่มีใครต้องการเธอน่ะหรือ?” เรนชะงัก เธอเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงในฝัน สถานที่ที่เธอเพิ่งค้นพบว่าเธอไม่ได้ ‘โดดเดี่ยว’ อย่างที่เคยเชื่อมาตลอดชีวิต ในโลกใบนี้ เธอคือผู้พิทักษ์ เธอคือคนสำคัญของเหล่ามอนสเตอร์จิ๋วที่รอคอยการปกป้องจากเธอ เธอไม่ใช่เด็กสาวผู้ไร้ตัวตนในห้องเช่าแคบๆ ที่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว “โลกนั้น... ไม่เคยมีที่ให้ฉันจริงๆ หรอกฟลัฟฟี่” เรนพึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “ที่นั่นฉันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของสังคม แต่ที่นี่... ฉันคือคนสำคัญของเธอ และพวกเขาทุกคน” เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ หอสมุด มอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่เธอเคยช่วยชีวิตไว้จากภารกิจต่างๆ ต่างหลับใหลอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้อง บางตัวส่งเสียงกรนเบาๆ บางตัวขดตัวเป็นก้อนกลมที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต นี่คือครอบครัวที่เธอไม่เคยมี “ถ้าเธอตัดสินใจแบบนั้น... ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น” ฟลัฟฟี่กระโดดลงมานั่งบนตักของเรน มันใช้หัวถูไถมือของเธออย่างออดอ้อน “แต่จำไว้นะเรน การเป็นผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ในเอเธเรียไม่ได้มีแค่เรื่องฟีลกู๊ด ถ้าเธอทิ้งโลกนั้นไปจริงๆ... เส้นทางข้างหน้ามันอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้เสมอไป” “ฉันรู้ค่ะ” เรนยิ้มออกมาจากใจ เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมาในรอบหลายปี “ฉันไม่ได้แสวงหาความสะดวกสบาย แต่ฉันแสวงหาความหมายของการมีชีวิตอยู่ต่างหาก” เธอก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงานเก่าแก่ หยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดบันทึกภารกิจใหม่ลงในสมุดประจำตัวของเธอ แต่มันไม่ใช่ภารกิจกู้โลกเพื่อระบบเกม แต่มันคือ ‘สัญญาใจ’ ที่จะปกป้องโลกใบนี้ไปตลอดกาล ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสว่างวาบก็พุ่งทะลุหน้าต่างหอสมุดเข้ามา ห่อหุ้มร่างของเธอไว้จนมองไม่เห็นรอบข้าง เสียงแจ้งเตือนระบบที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างกลับกลายเป็นเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของคนรัก [ระบบ: ยืนยันการเปลี่ยนแปลงสถานะผู้เล่น... ‘เรน’ ได้ทำการสละสิทธิ์การล็อกเอาต์ออกสู่โลกภายนอกอย่างถาวร... ขอต้อนรับสู่ Aetheria ในฐานะผู้พิทักษ์มอนสเตอร์นิรันดร์] เรนหลับตาลงรับรู้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนผ่านร่างของเธอ มันไม่ใช่พลังของบอสเกม แต่เป็นพลังของความผูกพันที่หล่อเลี้ยงโลกใบนี้ไว้ ทว่า... ในขณะที่แสงสีฟ้านั้นกำลังจะจางหายไป ความเงียบกริบก็เข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง “เรน... ดูนั่นสิ” ฟลัฟฟี่ขู่ฟ่อ เสียงที่เคยขี้เล่นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด เรนลืมตาขึ้นและพบว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หอสมุดที่เคยอบอุ่นกลับหนาวเหน็บขึ้นมาฉับพลัน ที่ปลายเท้าของเธอ... รอยแตกสีดำสนิทราวกับรอยร้าวบนกระจกกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น เงาสีดำขนาดใหญ่ที่ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาดกำลังก้าวพ้นขอบมิติออกมา ร่างของคนคนหนึ่งที่สวมชุดเกราะสีขาวสะอาดตาคล้ายกับชุดของเธอเปี๊ยบ ทว่าดวงตาสีเลือดคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มันยกดาบขึ้นชี้มาที่เรน พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ “ขอบคุณที่เลือกจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังนะ... เพราะนั่นหมายความว่า ต่อจากนี้ไป ฉันก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นว่าเป็นเธออีกต่อไปแล้ว” ร่างเงาปริศนานั้นแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว พร้อมกับที่ประตูบานใหญ่ของหอสมุดถูกกระชากเปิดออกโดยกองทัพมอนสเตอร์ที่เรนเคยช่วยชีวิตไว้... แต่พวกมันทั้งหมดกลับก้มหัวให้กับผู้บุกรุกคนนั้นอย่างจงรักภักดี ความอ้างว้างที่เธอพยายามหนีหายมาตลอดชีวิต ดูเหมือนจะเพิ่งถูกส่งกลับมาหาเธอ ในรูปแบบที่โหดร้ายกว่าเดิมหลายเท่าตัว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนในตอนนี้ด้วยนะคะ!