รอยเท้าบนยอดเขาหมื่นเหมันต์

โลหิตหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายนิ้ว กระทบลงบนแผ่นน้ำแข็งใสราวกระจกที่ปกคลุมยอดเขาหมื่นเหมันต์ เสียง ‘ติ๊ง’ นั้นเบายิ่ง แต่อาณาบริเวณรอบด้านกลับสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันจากลมปราณอันไร้ขอบเขตราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธ “ฉินเยี่ย... เจ้ากล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามายังเขตหวงห้ามแห่งหอคอยเหมันต์” เสียงนั้นเย็นเยียบ ดุจสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านมาจากขุมนรกน้ำแข็งเก้าชั้นฟ้า ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นกลางละอองหิมะที่โปรยปราย นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมดำขลับดั่งหมึกตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ทว่าแววตาคู่คมกลับปราศจากไออุ่นใดๆ มีเพียงความเย่อหยิ่งและระมัดระวังตัว ดั่งเซียนผู้สูงส่งที่ไม่เคยชายตากล่าวคำใดกับปุถุชน ฉินเยี่ยไม่แม้แต่จะปรายตาแลบาดแผลที่ฝ่ามือขวาของตนเอง เขายืนตระหง่านอยู่บนยอดผา ลมหนาวระดับฉีกกระชากวิญญาณไม่สามารถสั่นคลอนชายเสื้อผ้าสีดำสนิทของเขาได้แม้แต่น้อย ในมือขวาของเขาคือฝักกระบี่สีนิลที่ปราศจากลวดลาย ทว่าแผ่ไอสังหารเข้มข้นจนหิมะรอบตัวระเหยกลายเป็นไอหมอกสีขาว “ถ้าข้าไม่เหยียบขึ้นมา แล้วข้าจะเอาคำตอบที่อาจารย์ของข้าทิ้งไว้ก่อนตาย... กลับคืนมาจากใครเล่า?” น้ำเสียงของฉินเยี่ยเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นและทะนงตนในวิถีกระบี่ที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องก้มหัวให้ ปมความแค้นในอดีต ภาพวาระสุดท้ายของอาจารย์ที่ถูกผนึกวิญญาณไว้ในเขตแดนน้ำแข็งแห่งนี้ ยังคงเผาผลาญหัวใจของเขาดั่งเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งพันปี เซียนจื่อเวยแค่นเสียงเย็นชา “อาจารย์ของเจ้าฝ่าฝืนกฎสำนัก ลักลอบฝึกวิชาต้องห้ามจนธาตุไฟเข้าแทรกตายไปเอง เจ้าเป็นเพียงศิษย์ปลายแถว ไยจึงยังดึงดันจะค้นหาความจริงที่นำพาความตายมาสู่ตนเองอีก?” “ตายหรือ?” ฉินเยี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองไปยังสตรีเบื้องหน้า “ในพจนานุกรมของฉินเยี่ย คำว่า ‘ตาย’ มีไว้สะกดให้ศัตรู มิใช่ให้ข้าหวาดกลัว จื่อเวย... วันนี้ ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังคำอธิบายจากปากของเจ้า แต่ข้ามาเพื่อท้าทายวิชาเซียนอันดับหนึ่งแห่งหอคอยเหมันต์ หากกระบี่ในมือข้าสามารถแทงทะลุผ่านค่ายกลน้ำแข็งของเจ้าได้ เจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมดแก่ข้า!” สิ้นคำพูด บรรยากาศรอบด้านก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตาเดียว ปราณกระบี่อันดุดันระเบิดออกจากร่างของฉินเยี่ย ท้องฟ้าเหนือยอดเขาหมื่นเหมันต์พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เมฆฝนก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามของสายฟ้าที่ผสานเข้ากับเกล็ดหิมะ กลายเป็นพายุคมกระบี่นับหมื่นเล่มที่หมุนวนอยู่รอบตัวเขา วิชากระบี่ไร้ลักษณ์! กระบวนท่าที่ไร้รูปแบบ ไร้ร่องรอย แต่ทรงพลังจนสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ เซียนจื่อเวยสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ไอเย็นสีครามระเบิดออก กลายเป็นดอกบัวน้ำแข็งขนาดยักษ์รองรับร่างของนาง ดวงตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง นางไม่คาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่เคยเป็นเพียงจอมยุทธ์เร่ร่อนในวันวาน บัดนี้จะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนกระบี่ขั้นสูงได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ “รนหาที่ตายนัก!” นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวชี้ขึ้นฟ้า อักขระเวทโบราณนับพันตัวเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้ากลางอากาศ หอคอยเหมันต์เบื้องหลังนางสั่นสะเทือน เสียงระฆังโบราณดังขึ้นก้องกังวาน ดึงดูดพลังปราณธรรมชาติจากทั่วทั้งขุนเขาให้มารวมกัน ณ จุดเดียว แรงกดดันระดับที่สามารถบดขยี้ภูเขาให้กลายเป็นผุยผงกดทับลงมาบนร่างของฉินเยี่ยทันที ทว่า ฉินเยี่ยหาได้ถอยหลังไม่ เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับกระดูกกำลังจะแตกสลายภายใต้แรงกดดันมหาศาล แต่นัยน์ตาของเขากลับประกายแสงสีทองคมกลาว ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าทำให้เขายังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม นี่คือการเผชิญหน้าระหว่างจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ กับนางเซียนผู้สง่างามเย็นชา ฉินเยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือขวา นิ้วเรียวกระชับด้ามกระบี่ที่ซ่อนอยู่ภายในฝักนิล ท่ามกลางสายตาที่เย็นชาแต่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีของเซียนจื่อเวย กระบี่ไร้ลักษณ์... กำลังจะถูกชักออกจากฝักเป็นครั้งแรกในรอบสามปี เปรี้ยง! เสียงอสนีบาตคำรามก้องฟ้าผ่าลงมาตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง เกล็ดหิมะนับล้านหยุดนิ่งค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาถูกแช่แข็งตามเจตจำนงของเซียนสาว ทันใดนั้นเอง... เงาร่างปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านม่านพายุหิมะเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา “ฮ่าๆๆ... ไม่นึกเลยว่ายอดเขาหมื่นเหมันต์ในวันนี้ จะมีแขกผู้สูงศักดิ์มารวมตัวกันพร้อมหน้าเช่นนี้ ฉินเยี่ย เจ้าคิดว่าเจ้ากำชัยชนะแล้วงั้นรึ?” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ