กาแฟหนึ่งแก้วกับคำประชดประชัน

“ลบให้หมด! ริน... ฉันสั่งให้เธอประสานงานกับทีมไอทีเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ หรือต้องขู่ด้วยอะไรก็ตาม เอาคลิปนั่นลงจากทุกแพลตฟอร์มภายในสิบห้านาที!” คีย์ตวาดเสียงกร้าว มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนแทบจะคุมไม่อยู่ สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอที่รันคอมเมนต์ไหลเลื่อนราวกับน้ำป่า ทั้งคำด่าทอ คำวิจารณ์ และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ ‘จิ้น’ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในแชทบอร์ดนับหมื่น *‘เพลิงกับคีย์เนี่ยนะ? เสียงดุของคีย์ตอนสั่งงานเพลิงมันเหมือนเสียงเมียสั่งผัวไม่มีผิด’* คำคอมเมนต์หนึ่งเด้งขึ้นมากลางจอ คีย์แทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด! “ใจเย็นก่อนค่ะคุณคีย์!” รินรดาคว้าข้อมือเพื่อนสนิทไว้แน่น ดวงตาของเธอฉายแวววิตกไม่ต่างกัน “ยิ่งลบแบบสุ่มสี่สุ่มห้า คนยิ่งจะมองว่าเรามีพิรุธนะคะ ตอนนี้ต้องคุมเกมให้ได้ก่อน แล้วคุณเพลิงล่ะคะ? เขาติดต่อมาหรือยัง?” ยังไม่ทันสิ้นคำถาม ประตูห้องพักรับรองส่วนตัวที่เพิ่งล็อคไปก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทพร้อมแว่นกันแดดทรงเข้มเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นจางๆ ของนิโคตินลอยมาแตะจมูกคีย์จนเจ้าตัวต้องหันขวับไปมอง “อ้าว... ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้นล่ะครับ คุณผู้จัดการ?” เพลิงเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของคีย์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกวนประสาท เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของคีย์ที่ยังคงเปิดค้างไว้ที่หน้ากระทู้ข่าวฉาว แล้วหัวเราะหึในลำคอ “ดูท่าทางคุณจะเครียดมากนะ ถึงกับคิ้วผูกโบขนาดนั้น” “คุณยังกล้าพูดเล่นอีกเหรอเพลิง!” คีย์พุ่งตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายตัวสูงกว่าเขาเกือบสิบเซนติเมตร ทำให้ต้องแหงนหน้ามองด้วยสายตาที่กรีดคมราวกับใบมีด “คุณเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นไหม? ระบบสตรีมมิ่งเราพังหมดแล้ว! คลิปเสียงนั้นทำให้แฟนคลับคุณเข้าใจผิด และที่สำคัญ... มันทำให้งานฉันพัง!” “พังตรงไหน?” เพลิงเอียงคอถาม แววตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดนั้นหรี่ลงเล็กน้อย “ผมว่ามันก็แค่การสนทนาส่วนตัว... อ้อ จริงสิ ในนั้นผมพูดว่า ‘ถ้าคุณไม่ดื้อ ผมจะยอมทำตามทุกอย่าง’ คุณจำได้ไหมว่าผมหมายถึงเรื่องอะไร?” คีย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาฉายชัด เขาจำได้ดีว่าเขาสั่งให้เพลิงไปทำอะไร... สั่งให้ไปซ้อมดนตรีมาให้ครบสามสิบเพลงในสองวัน! “ฉันไม่ได้มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเรื่องไร้สาระ!” คีย์หันไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา “ริน รบกวนไปเอาเครื่องดื่มมาให้คุณเพลิงหน่อยค่ะ เอาแบบที่ทำให้คนตื่นจากการเพ้อเจ้อได้สักที” รินรดาที่ยืนงงอยู่นานรีบรับคำก่อนจะถอยกรูดออกไปจากห้อง ทิ้งให้สองคนนี้เผชิญหน้ากันในความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก “อยากให้ผมตื่นเหรอ?” เพลิงก้าวเข้ามาใกล้ คีย์ถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางเอกสาร “งั้นสั่งสิครับ คุณเป็นคนสั่งงานผมไม่ใช่เหรอ? ลองสั่งอะไรที่มัน... ยากกว่าการซ้อมดนตรีดูสิ เผื่อผมจะ ‘ตื่น’ ขึ้นมาบ้าง” คีย์กัดริมฝีปากแน่น ความโกรธผสมกับความประหม่าที่หาคำอธิบายไม่ได้พุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาต้องการจะกดหัวผู้ชายคนนี้ให้จมดินด้วยอำนาจหน้าที่ที่มี “ได้... งั้นไปหากาแฟมาให้ฉัน” คีย์เค้นเสียง “อเมริกาโน่เย็น... ไม่ใช่ร้านข้างล่างนี้นะ เอามาจากร้านที่คิวยาวที่สุดในย่านนี้ สั่งแบบลดความหวาน 25 เปอร์เซ็นต์ คั่วกลาง ไม่ใส่น้ำแข็งก้อนใหญ่ ให้ใช้กรานิต้ากาแฟแทน และที่สำคัญ... ถ้าละลายก่อนมาถึงมือฉันแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่ต้องกลับเข้ามาเหยียบสตูดิโอนี้อีก!” เพลิงเลิกคิ้วสูงขึ้น ราวกับกำลังเจอความท้าทายที่น่าสนุกที่สุดในโลก “อเมริกาโน่กรานิต้า... หืม? ความต้องการสูงเหมือนเจ้าของเลยนะ” เพลิงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนคีย์ได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ “ถ้าผมทำตามที่สั่งได้ทั้งหมด... คุณต้องเลิกทำหน้ายักษ์ใส่ผมสักหนึ่งวัน... ตกลงไหม?” คีย์ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร เพลิงก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ผ่านไปเกือบสี่สิบนาที ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เพลิงกลับมาพร้อมแก้วกาแฟที่ดูหรูหราผิดกับภาพลักษณ์นักดนตรีมาดกวนของเขา เขาเดินตรงมาวางแก้วลงบนโต๊ะคีย์อย่างแผ่วเบา โดยไม่มีร่องรอยของการละลายแม้แต่น้อย “เชิญครับ... คุณผู้จัดการ” คีย์เหลือบมองแก้วกาแฟ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหลอดมาดูด แต่ทันทีที่ริมฝีปากแตะสัมผัส รสชาติของมันกลับหวานละมุนมากกว่าที่ควรจะเป็น มันไม่มีความขมของกาแฟคั่วกลางเลยแม้แต่นิดเดียว “นี่มันอะไร? คุณแกล้งฉันเหรอ? นี่มันไม่ใช่กาแฟลดหวาน!” คีย์เงยหน้าขึ้นหวังจะตวาดใส่ แต่กลับพบว่าเพลิงไม่ได้ถอยห่างออกไปไหน เขาโน้มตัวลงมาทาบฝ่ามือทั้งสองข้างกับขอบโต๊ะ กักขังคีย์ไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ “นั่นมันเป็นกาแฟพิเศษที่ผมสั่งให้เขาทำเป็นพิเศษต่างหาก” เพลิงกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น “เพราะผมรู้อยู่แล้วว่าคุณน่ะไม่ได้อยากได้กาแฟที่ขมขื่นหรอก... คุณแค่ต้องการความหวานที่ทำให้คุณเลิกทำตัวเป็นหินสักทีต่างหาก” คีย์ตาโต หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบขณะที่เพลิงขยับใบหน้าเข้ามาจนเกือบจะชิดริมฝีปากของเขา แว่นกันแดดของเพลิงถูกถอดออกวางบนโต๊ะ เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่มีประกายบางอย่างที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความกวนประสาท แต่เป็นความ ‘คลั่งไคล้’ ที่รุนแรงจนน่าขนลุก “คุณเพลิง... ถอยไปเดี๋ยวนี้...” “ถ้าผมไม่ถอย... คุณจะทำไมเหรอครับ?” เพลิงยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหู “ข่าวลือในเน็ตน่ะ... มันไม่ได้มั่วหรอกนะ เพราะที่จริงแล้ว... ผมแอบปล่อยคลิปพวกนั้นเอง” คีย์ตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่เพิ่งได้ยิน “คุณว่าไงนะ?” “ผมบอกว่า... ผมเป็นคนปล่อยคลิปเอง เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเวลาของคุณ... และในเมื่อคนทั้งโลกเข้าใจแบบนั้นแล้ว คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเป็นของผม... จริงไหมครับ?” ยังไม่ทันที่คีย์จะได้กระชากคอเสื้อคนตรงหน้า ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยรินรดาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักกึกพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปาก “คุณคีย์! คุณเพลิง! คือ... มีคนส่งพัสดุมาที่สตูดิโอค่ะ... เป็นจดหมายขู่... และมีรูปถ่ายของพวกคุณสองคนตอนที่อยู่ที่บ้านพักตากอากาศเมื่อเดือนก่อน... มัน... มันมีเลือดติดอยู่บนรูปด้วยค่ะ!” เพลิงผละออกจากคีย์ทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังดูรื่นเริงแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาหันไปมองรูปถ่ายในมือรินรดาด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคน ทว่าในวินาทีที่คีย์กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู เสียงโทรศัพท์ของเพลิงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่โชว์เลขหมาย แต่เมื่อเขารับสาย เสียงปลายทางที่ดังลอดออกมากลับทำให้คีย์ถึงกับหน้าถอดสีจนไร้สีเลือด “ไง... เพลิง ได้รับของขวัญที่ฉันส่งไปให้หรือยัง? ถ้าอยากให้ ‘ผู้จัดการ’ ของแกมีชีวิตอยู่ต่อล่ะก็... เลิกทำเพลง แล้วกลับไปกราบเท้าพ่อแกซะ ไม่อย่างนั้น... ครั้งหน้าจะไม่มีแค่รูปถ่ายหรอกนะ แต่มันจะเป็น ‘นิ้ว’ ของคนข้างๆ แกแทน” ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบพระคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกท่านนะคะที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สามนี้ค่ะ