กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง: อย่าขัดใจศิลปิน

"ออกไป!" เสียงคำรามต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ดังก้องไปทั่วห้องอัดสตูดิโอระดับเวิลด์คลาส ตามมาด้วยเสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่ถูกฟาดลงบนขาตั้งอย่างไม่ใยดี ก้อนอารมณ์ร้อนระอุที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของ 'คีตภัทร' ทำให้เขาชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังเดิม "ผมว่าคุณเพลิงควรมีสติสักนิดนะครับ เวลาการเช่าห้องอัดเหลืออีกแค่สองชั่วโมง แต่เพลงของคุณยังไม่ถึงไหนเลยสักโน้ตเดียว" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบไว้ด้วยความเย็นชา เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระเกะระกะและขวดเบียร์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ มันเป็นภาพที่ขัดตาคนเจ้าระเบียบอย่างเขาจนแทบจะทนไม่ไหว เพลิงเงยหน้าขึ้นจากกีตาร์ตัวเก่ง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ผู้จัดการสตูดิโอคนใหม่ ผมสีควันบุหรี่ของเขายุ่งเหยิงจากการขยี้ด้วยความหงุดหงิด เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ใครต่อใครต่างคลั่งไคล้กระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเป็นมิตร แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างชัดเจน "ใครใช้ให้แกเอาหน้าหล่อๆ ของแกเข้ามาเหยียบในที่ทำงานของฉันกันวะ? กฎข้อที่หนึ่งของที่นี่คือ 'อย่าขัดใจศิลปิน' แกยังอ่านคู่มือไม่จบหรือไง หรือว่าสมองมีปัญหา?" "กฎข้อที่สองที่ผมเพิ่งตั้งเมื่อกี้คือ 'ห้ามทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจในเวลางาน' ครับ" คีย์ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "คุณเป็นนักดนตรี ไม่ใช่ศูนย์กลางของจักรวาลที่จะให้คนอื่นมาปรนเปรออารมณ์ฉุนเฉียวของคุณได้ตลอดเวลา" บรรยากาศในห้องอัดอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก เพลิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของสรีระทำให้คีย์ดูตัวเล็กกว่าถนัดตา แต่คนตัวเล็กกลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นิ้วเดียว เขากลับเป็นฝ่ายรุกคืบเข้าไปจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "กล้ามากนะ..." เพลิงก้มหน้าลงมาจนจมูกเกือบจะชิดกับแก้มของคีย์ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ดูดิบเถื่อนโชยมาแตะจมูก "อยากลองดีกับฉันเหรอ? ผู้จัดการฝึกหัด" "ผมไม่ใช่เด็กฝึกหัด และผมก็ไม่เล่นเกมกับใครทั้งนั้น" คีย์จ้องตอบดวงตาคมคู่นั้นอย่างไม่กะพริบ "ถ้าคุณไม่อัดต่อ ผมจะถือว่าคุณสละสิทธิ์การใช้งานห้องในวันนี้ และผมจะล็อกประตูทุกบานไม่ให้คุณกลับเข้ามาอีกจนกว่าคุณจะพร้อมทำงานจริงๆ" เพลิงหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก มือหนาคว้าคอเสื้อของคีย์ดึงเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงแรงบีบที่หนักแน่น แต่แววตาของคีย์ไม่มีความกลัวแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เขามีคือความรำคาญที่สะสมมาตั้งแต่วันแรกที่ต้องมาดูแลศิลปินจอมเอาแต่ใจคนนี้ "อยากได้งานมากเหรอ? งั้นก็เชิญออกไปได้แล้ว ไปนั่งรอหน้าห้องนู่น แล้วเงียบปากซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วทำอะไรที่แกจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต" คีย์ผลักอกเพลิงออกอย่างแรงก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูสตูดิโอโดยไม่หันกลับไปมองซ้ำ เขาเดินออกมาที่โซนล็อบบี้ด้วยความเร็วที่ทำเอาพนักงานคนอื่นถึงกับหลบทางให้ รินรดาที่นั่งรออยู่ที่มุมห้องรีบวางนิตยสารในมือแล้วกุลีกุจอเข้ามาหาทันที "เป็นไงบ้างคุณคีย์? โดนพายุลงมาหรือเปล่า?" รินรดาถามด้วยสายตาเป็นประกายแฝงความขี้เล่น คีย์ถอนหายใจยาว พิงหลังกับกำแพงพลางหลับตาลงนิ่งๆ "เขาเป็นคนบ้าที่เอาการเอางานได้น้อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย" "ก็เขาคือเพลิงนะ! อัจฉริยะที่นิสัยเหมือนระเบิดเวลา แต่ก็นั่นแหละ... ใครจะไปรู้ว่าการร่วมงานกันวันแรก จะกลายเป็นการปะทะคารมที่ทำให้ใจคนทั้งสตูดิโอสั่นระริกไปหมด" คีย์ไม่ได้ตอบ เพียงแค่หยิบเอกสารขึ้นมาสะบัดเพื่อเรียกสติ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้จัดการกับตารางงานต่อ จู่ๆ เสียงกุญแจล็อคห้องอัดจากด้านในก็ดัง 'กริ๊ก' ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงมาที่หน้าประตู คีย์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ แต่วินาทีที่ประตูบานนั้นเปิดออก สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่เพลิงที่ออกมาตามคำขู่ แต่เป็นเงาของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องอัด พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ทุกคนในสตูดิโอต้องเงียบสนิท "คุณคีตภัทรครับ... คุณเพลิงฝากมาบอกว่า ถ้าคุณอยากให้เพลงนี้เสร็จตามกำหนดการ เขามีข้อเสนอใหม่ที่จะเปลี่ยน 'ความสัมพันธ์' ของเราไปตลอดกาล" ชายคนนั้นยื่นซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งสีแดงสดมาให้คีย์ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สั่นคลอนหัวใจคนฟัง "กฎเหล็กข้อที่หนึ่ง... คุณอาจจะยังไม่รู้ตัว ว่าคุณนั่นแหละที่เป็นคนทำลายมันลงไปตั้งแต่วินาทีที่กล้าสบตาเขาตรงๆ ในห้องนั้นแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักสุดขั้วในบทแรกนี้นะคะ!