สืบสวนหาคนบงการ

"กราบเรียนท่านผู้ว่าราชการจังหวัด และเรียนเชิญท่านลงจาก ฮ. ได้เลยครับ พื้นที่ตรงนี้ปลอดภัยแล้ว!" เสียงประกาศผ่านโทรโข่งกำลังก้องกังวานทรงพลัง สวนทางกับบรรยากาศเบื้องล่างที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของลุงชวนและสมุนบริวาร แรงลมมหาศาลจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ทหารพรานยังคงพัดกระโชกจนฝุ่นตลบอบอวล แต่สิ่งที่ทำให้กลุ่มคนโลภต้องหน้าถอดสีจนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หาใช่แรงลมนั้นไม่... หากแต่เป็นชื่อยศและตำแหน่งที่ประกาศออกมาอย่างชัดเจนต่างหาก เหมยหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสท่ามกลางแสงสปอตไลท์สีขาวนวลที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า เธอยกมือขึ้นกอดอก มุมปากหยักยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างคนกุมชัยชนะ ร่างระหงในชุดเสื้อเชิร์ตลุยสวนกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับกวาดตามองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่พยายามจะหลบหนีแต่ไปไหนไม่รอดด้วยแววตานิ่งสงบ เย็นชา และเฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "วะ... ว่าการจังหวัดอะไรกันวะ! พวกแกเป็นใครบังارมาล้อมไร่กู!" ลุงชวนแผดเสียงตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ สองมือสั่นเทาจนถือท่อนไม้เกือบไม่ไหว แกกวาดสายตามองนายทหารยศสูงหลายนายที่ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ป่าไม้และตำรวจนอกเครื่องแบบอีกนับสิบชีวิตที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาปิดล้อมพื้นที่ทุกด้านอย่างแน่นหนา ผู้กองกวินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเหมยอย่างปกป้อง มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางไว้เบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค เสมือนเกราะเหล็กกล้าที่มั่นคงที่สุดในยามนี้ "เหนื่อยหน่อยนะคะสามี ส่งคนมาทันเวลาพอดีเป๊ะ" เหมยกระซิบเสียงเบาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "เพื่อความปลอดภัยของภรรยา ผมทำได้มากกว่านี้อีกครับ... อ้อ" กวินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเหมยเคยตักเตือนเรื่องการใช้คำลงท้าย ชายหนุ่มจึงรีบแก้คำพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักจะมีให้เธอผู้เดียว "เพื่อเธอ... พี่ทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วค่ะ" เหมยหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับปัญหาตรงหน้าอีกครั้ง "ลุงชวนคะ... ยังจำบัญชีรายชื่อสัปดาห์ก่อนที่ลุงพยายามจะแอบเอาไปซ่อนในเล้าไก่ได้อยู่ไหมคะ?" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มปกคลุมพื้นที่หลังเสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ดับลง ลุงชวนสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองหน้าหญิงสาวราวกับเห็นผี "นัง... นังเหมย! แกพูดเรื่องบ้าอะไร กูไม่รู้เรื่อง!" "ไม่รู้เรื่องจริงๆ หรือคะ?" เหมยสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ท่วงท่ามั่นใจราวกับพญาหงส์ "สมุดบัญชีเล่มนั้นไม่ได้บันทึกแค่รายชื่อแก๊งลักลอบตัดไม้ทำลายป่า แต่มันยังมีลายมือยึกยือของ 'ใครบางคน' ที่เซ็นอนุมัติเบิกงบประมาณโครงการพัฒนาไร่ทิพย์เมื่อสามปีก่อนด้วย... โครงการที่ไม่มีอยู่จริง แต่เงินหลวงไหลเข้าบัญชีใครบ้างนะ ลุงชวนพอจะจำได้ไหมคะ?" สีหน้าของลุงชวนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำสลับขาวซีด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก สมุนข้างกายเริ่มถอยกรูดออกห่างจากแก๊งตนเองทีละคน เมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ "จับตัวการไว้ให้หมด!" เสียงคำสั่งก้องกังวานของนายทหารยศพันโทผู้มาใหม่ดังขึ้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่กรูเข้าไปล็อกตัวลุงชวนและสมุนกดลงกับพื้นดินอย่างรวดเร็ว ไม่มีโอกาสให้แม้แต่จะดิ้นรนขัดขืน เหมยยืนมองภาพความพินาศของคนที่เคยคิดจะฮุบสมบัติของเธอด้วยสายตาเรียเฉย ความทรงจำจากมิติลับในหัวแวบขึ้นมาพร้อมกับเอกสารดิจิทัลที่เธอแอบดึงข้อมูลมาจากแฟลชไดร์ฟปริศนาที่พบในห้องทำงานของลุงชวนเมื่อสัปดาห์ก่อน ข้อมูลทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังโต๊ะทำงานของผู้ว่าราชการจังหวัดและหน่วยงานปราบปรามการทุจริตเรียบร้อยตั้งแต่วินาทีที่เฮลิคอปเตอร์เริ่มบินขึ้นแล้ว นี่แหละคือวิถีของเชฟสาวสตรีทสมองเพชร... เจ็บแล้วต้องจำ เอาคืนให้สาสม และไม่เคยปล่อยให้คนโกงลอยนวล! "เรียบร้อยแล้วค่ะคุณเหมย ทางท่านผู้ว่าฯ ฝากขอบคุณที่คุณรวบรวมหลักฐานชิ้นสำคัญนี้ไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเครือข่ายนี้คงลอยนวลไปอีกนาน" ผู้กองกวินเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วน้ำกระบอกเก็บความร้อนให้ภรรรยาสาว เหมยรับมาดื่มอึกใหญ่เพื่อแก้กระหาย ก่อนจะปรายตามองลุงชวนที่กำลังถูกใส่กุญแจมือและถูกลากตัวผ่านหน้าไป แกพยายามส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังเธอ แต่เหมยกลับส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างเย้ยหยัน "ลุงคะ... อยู่ในนั้นก็กินข้าวแดงให้อร่อยนะคะ ไร่ของฉัน... ต่อให้พลิกแผ่นดินหา ก็ไม่มีวันเป็นของคนชั่วอย่างลุงหรอกค่ะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและชัยชนะอยู่ในกำมือ สายลมเย็นยะเยือกยามค่ำคืนก็พัดกรรโชกเข้ามาวูบใหญ่ กลิ่นอายบางอย่างที่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดลอยมาแตะจมูก เหมยชะงักกึก ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตาไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่ใต้พุ่มไม้ใกล้จุดที่ลุงชวนยืนอยู่ มันคือ "เข็มกลัดเงินรูปใบไผ่สลักลายโบราณ" — เครื่องประดับชิ้นเดียวกับที่เธอเคยเห็นบนปกเสื้อของ "บุคคลปริศนา" ผู้ส่งจดหมายข่มขู่เธอก่อนหน้านี้... คนที่ลุงชวนเรียกว่า "นายใหญ่" ซึ่งไม่เคยปรากฏตัวแม้แต่เงา! หัวใจของเหมยกระตุกวูบ ความรู้สึกหนาวสะท้านวิ่งพล่านไปตามสันหลังวาบใหญ่ นี่ไม่ใช่แค่เกมตบะของญาติผู้พี่โลภโม่งสมบัติธรรมดาเสียแล้ว แต่เบื้องหลังยังมีเงาอหังการบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นซ่อนอยู่... และมันกำลังจ้องมองพวกเขาจากที่ไหนสักแห่งในความมืดมิดนี้! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดค่ะ)