ทวงคืนความยุติธรรม

“ตราประทับนี้... ท่านอัครมหาเสนาบดีคงลืมไปกระมังว่า จดหมายฉบับนี้มิได้เขียนด้วยน้ำหมึกธรรมดา แต่มันคือสารลับที่ต้องอ่านด้วยปฏิกิริยาเคมี!” เสียงของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับมีคนใช้มือบีบคอทุกคนเอาไว้ ขันทีเฒ่าข้างกายอัครมหาเสนาบดีสั่นสะท้านจนตัวโยน เขาล้มพับลงกับพื้นหินขัด ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นหลินเยว่หยิบขวดแก้วเล็กๆ บรรจุของเหลวสีใสออกมาจากแขนเสื้อ เซียวจ้านก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างนาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลแผ่รังสีอำมหิตจนเหล่าขุนนางชั้นผู้น้อยต้องถอยกรูด เขาใช้สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองไปยังบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท “ท่านเสนาบดีหลิน...” เซียวจ้านเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล “ท่านจะอธิบายว่าอย่างไร กับตราประทับของท่านที่ปรากฏอยู่บนจดหมายสั่งการฆ่าปิดปากพยานในคดีที่ท่านเองเป็นผู้ยื่นฟ้องว่าที่พระชายาของข้า?” หลินเหวินที่ยืนอยู่ด้านหลังบิดาของนาง ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางพยายามจะก้าวออกมาโต้แย้ง ทว่าหลินเยว่กลับตวัดสายตามองนางด้วยความสมเพช “น้องหญิง... เจ้าคงลืมไปว่าการแพทย์มิใช่เพียงการรักษาบาดแผล แต่คือการเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังและเนื้อเยื่อ” หลินเยว่สะบัดกระดาษแผ่นนั้นในอากาศ “จดหมายฉบับนี้ถูกส่งให้ขันทีผู้นี้เพื่อจัดการข้า หากข้าตายไปก่อนจะมาถึงท้องพระโรง ความผิดทั้งหมดจะตกที่ตัวข้าเพียงผู้เดียว แต่ทว่า... รอยนิ้วมือที่เปื้อนคราบสารพิษที่ใช้เคลือบกระดาษนี้ มันช่างชัดเจนเหลือเกิน” หลินเยว่หยดของเหลวลงบนจดหมาย อักษรสีดำค่อยๆ เลือนหายไป และปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นแทนที่ มันคือรายชื่อขุนนางที่รับสินบนและแผนการลอบสังหารที่เชื่อมโยงถึงวังหลวงโดยตรง เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง อัครมหาเสนาบดีหลินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้หลินเยว่พูดต่อไป ชื่อเสียงและอำนาจที่สั่งสมมานานนับสิบปีจะมลายหายไปในพริบตา “นังเด็กสารเลว! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าด้วยวิชาลวงโลกเช่นนั้นหรือ!” หลินเหวินแผดเสียงขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าสวยงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “ท่านพ่ออย่าไปฟังนาง! นางเป็นเพียงนังหมอชั้นต่ำที่หลอกลวงท่านอ๋อง!” หลินเยว่ไม่สะทกสะท้าน นางย่างสามขุมเข้าไปหาหลินเหวิน กลิ่นหอมจางๆ จากชุดของหลินเหวินทำให้ศัลยแพทย์สาวขมวดคิ้ว กลิ่นนี้... กลิ่นสมุนไพรที่ใช้ยับยั้งการแข็งตัวของเลือด กลิ่นเดียวกับที่นางเคยตรวจพบในบาดแผลของคนไข้ที่ถูกลอบสังหารเมื่อสองวันก่อน “หลินเหวิน... กลิ่น ‘ดอกม่วงราตรี’ บนตัวเจ้านี่ ข้าจำได้แม่นนัก” หลินเยว่กระซิบข้างหูผู้เป็นน้องสาว “เจ้าเป็นคนปรุงยาพิษนั้นเองใช่หรือไม่? เจ้ารู้ดีว่าข้าพยายามช่วยชีวิตคน แต่เจ้ากลับเลือกที่จะใช้ความรู้ที่ได้จากตระกูลข้ามาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เพื่ออำนาจเพียงน้อยนิด!” ความโกลาหลเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อองครักษ์ของเซียวจ้านพากันชักกระบี่ล้อมรอบตัวเสนาบดีหลินและพรรคพวก ทว่าในวินาทีที่ทุกสายตาจับจ้องไปที่การเผชิญหน้ากลางท้องพระโรง ทันใดนั้น... เสียงปรบมือเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากมุมมืดของม่านกั้นหลังบัลลังก์ ร่างโปร่งบางในชุดสีดำสนิทเดินออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของทุกคนหยุดเต้น นางคือสตรีที่ทุกคนคิดว่าตายไปนานแล้ว... ฮองเฮาผู้ล่วงลับ! นางถือพัดเหล็กขึ้นปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงนิ่งสนิท “ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะสนุกกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก... ท่านเสนาบดีหลิน ท่านทำงานพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนข้าเกือบจะหมดความอดทนแล้วนะ” หลินเยว่ชะงักไป ความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลัง เมื่อเห็นตราประทับที่สตรีผู้นั้นถืออยู่ในมือ มันไม่ใช่ตราของเสนาบดี... แต่มันคือตราประทับลับของจักรพรรดิองค์ก่อนที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความตายของราชวงศ์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเยว่มาถึงตอนนี้ และเตรียมใจไว้ให้ดีสำหรับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้าค่ะ ดอกโบตั๋นพันปี