แปลนที่ไม่มีวันตรงกัน

รอยแตกของปูนฉาบบนผนังคอนกรีตยังไม่น่าหงุดหงิดเท่ารอยร้าวในโครงสร้างความคิดของคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า "ถ้าคุณรินรดาจะกรุณาถอดรองเท้าส้นสูงคู่โปรดแล้วใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด คุณจะรู้ว่าแปลนห้องน้ำที่คุณวางตำแหน่งอ่างล้างหน้าไว้ตรงนั้น มันขัดกับท่อเมนหลักที่เราดรอปไว้ตั้งแต่ชั้นใต้ดินค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนเกือบเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ ซึ่งกางอยู่บนโต๊ะสนามชั่วคราวกลางไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ฝุ่นละอองจากการก่อสร้างลอยละล่องต้องแสงไฟสปอตไลท์ชั่วคราว แต่ไม่มีอะไรโดดเด่นสะดุดตาเท่าสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสีนิลคู่คมกริบที่มองทะลุผ่านเลนส์แว่นสายตากรอบบางคู่นั้น รินรดากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก เธอปรายตามองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสถาปนิกหลักของโปรเจกต์นี้—อคิราห์ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบ เย็นชา และปากคอเราะรายราวกับถูกหล่อหลอมมาจากเหล็กกล้าไร้สนิม "แล้วถ้าคุณอคิราห์จะกรุณาเลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ตั้งโปรแกรมบล็อกความคิด แล้วหัดใช้จินตนาการด้านศิลปะบ้าง คุณก็จะรู้ว่าอินทีเรียร์อย่างฉันไม่ได้ออกแบบตามใจชอบ แต่เราคำนึงถึงสุนทรียภาพและความลื่นไหลในการใช้งานของลูกบ้าน!" เธอโต้กลับทันควัน น้ำเสียงใสแต่เฉียบคมไม่มีใครยอมใคร ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจ้องเขม็งกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว อคิราห์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความระอาอย่างชัดเจน ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ไฟในตัวอินทีเรียร์สาวลุกโชนขึ้นไปอีก เขาขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะพิมพ์เขียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นอายฝุ่นปูนและบุคลิกสะอาดสะอ้านพัดปะทะจมูกเธอวูบหนึ่ง "สุนทรียภาพกินไม่ได้หรอกนะคะ รินรดา... ถ้าท่อมันตันเพราะคุณอยากได้มุมสวยๆ ถ่ายรูปลงอินสตาแกรม คนที่ต้องมารับผิดชอบไม่ใช่คุณ แต่เป็นฉัน ทีมวิศวกร และบริษัทที่ต้องเสียชื่อเสียงเพราะดีไซน์สวยแต่รูปจูบไม่หอมของคุณ" "นี่คุณ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะจนระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดแคบลง เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาเต็มไปด้วยความพยศ "อย่ามาดูถูกรสนิยมและการทำงานของฉันนะ ถ้าคุณเก่งนักทำไมไม่มาออกแบบภายในเองซะเลยล่ะคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับคนอย่างฉัน!" "ถ้าทำได้ ผมทำไปนานแล้วครับ... จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาแก้ปัญหา เช็ดก้น ให้กับดีไซน์ที่ไร้รากฐานทางวิศวกรรมแบบนี้" คำพูดนั้นเฉียบคมราวนำมีดมาปักลงกลางใจ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าร้อนผ่าว เธอกำลังจะพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ใส่หน้าสถาปนิกปากร้ายคนนี้ให้สมกับความอวดดี แต่เสียงฝีปากกล้าของเธอก็ต้องสะดุดลง เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาคุ้นเคยของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาทางกองวัสดุ "อ้าว คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันตั้งแต่ปากซอยไซต์งานเลยนะ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของธันวา คู่แข่งทางธุรกิจและสถาปนิกหนุ่มจากบริษัทคู่แข่ง ที่มักจะโผล่มาในเวลาที่ไม่น่าพึงประสงค์ที่สุดเสมอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคายของเขา สายตากวาดมองระหว่างอคิราห์ที่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทกับรินรดาที่กำลังหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห อคิราห์ผละตัวออกจากโต๊ะพิมพ์เขียว ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ดวงตากลับหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองผู้มาใหม่ ขณะที่รินรดารีบดึงสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ภายในใจจะยังคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใจ บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ความขัดแย้งเรื่องแปลนห้องน้ำยังไม่ทันเคลียร์ ปัญหารuônใหม่ก็กำลังจะก้าวเข้ามาแทรกกลางในวินาทีนี้เอง "คุณธันวามาทำอะไรที่นี่คะ ไซต์นี้ยังไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง หันเหความสนใจไปหาตัวปัญหาทันที "อ้าว ผมก็แค่ผ่านมาดูความคืบหน้าของคู่แข่ง... หรือจะเรียกว่ามาดู 'รอยร้าว' ระหว่างสถาปนิกกับอินทีเรียร์ดีไซน์ชื่อดังดีล่ะครับ" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะพิมพ์เขียวที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันเมื่อครู่ มือหนาเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นนั้นราวกับจะถือวิสาสะ แต่อคิราห์กลับยื่นมือออกไปปัดมือของธันวาออกอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาสีนิลคมกริบวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด "อย่าแตะต้องงานของผม" อคิราห์เอ่ยเสียงต่ำ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว "และถ้าไม่มีธุระอะไรเชิญออกไปครับ ที่นี่ไม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" ธันวาชักมือกลับ รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความกวนประสาท เขากวาดสายตามองอคิราห์กับรินรดาสลับกันไปมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับคุณคิน คุณริน... โปรเจกต์นี้อาจจะพังคามือพวกคุณ ก่อนที่มันจะสร้างเสร็จเสียอีก เพราะดูท่าแล้ว... แปลนที่พวกคุณพยายามจะจูนเข้าหากัน คงไม่มีวันตรงกันได้หรอก" คำพูดทิ้งท้ายของธันวาราวกับลูกดอกที่ปักตรงกลางเป้า รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะคำขู่ของธันวา แต่เป็นเพราะหางตาของเธอเหลือบไปเห็นอคิราห์หันกลับมามองเธอพอดีในจังหวะที่ไม่มีใครพูดอะไร ระยะห่างระหว่างเธอกับเขานั้นใกล้เกินไป... ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนตัวสูง ใกล้จนเงสะท้อนในแววตาสีนิลคู่นั้นมีเพียงเงาร่างของเธอที่ยืนแข็งทื่ออยู่ลำพัง และในเสี้ยววินาทีที่อคิราห์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะชิดใบหู เสียงกระซิบพร่าต่ำก็ดังลอดผ่านความเงียบงัน "อย่าไขว้เขวกับคนนอก... มาเคลียร์เรื่อง 'แปลน' ของเราให้จบก่อนดีกว่าครับ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดหน้าแรกของความสัมพันธ์พายุลูกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!