ศพที่ไม่มีวันตาย

"วางมีดลงเสียรินทร์... กลิ่นคาวเลือดที่เจ้าได้กลิ่นน่ะ มันไม่ใช่เลือดของคนเป็นหรอก" เสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันของศศินาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องปิดตายที่อบอวลไปด้วยไอเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ รินทร์หยุดฝีเท้าลงทันที มือที่กำลังเอื้อมไปแตะรอยเลือดสีดำคล้ำที่กระเซ็นอยู่บนผนังปูนเปลือยชะงักค้าง ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่ศพเบื้องหน้าเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังมองผ่านม่านตาปกติไปสู่ 'กระแสอาคม' ที่กำลังบิดเบี้ยวราวกับหนอนแมลงที่กำลังชอนไชไปตามอากาศ รินทร์ไม่ใช่จอมขมังเวทที่พกมีดหมอหรือสวดอักขระข่มขวัญศัตรู เขาเป็นนักวิเคราะห์... ชายหนุ่มที่มองไสยเวทเป็นเพียง 'สมการที่ยังไม่ถูกไข' "ถ้าไม่ใช่เลือดของคนเป็น... แล้วสิ่งที่นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น มันคืออะไรกันแน่ล่ะครับคุณหนูศศิ?" รินทร์ถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายใคร่รู้ เขาค่อยๆ หันกลับมามองร่างที่ไร้วิญญาณบนพื้น ศพนั้นอยู่ในสภาพที่ประหลาดล้ำ ร่างของชายวัยกลางคนถูกพันธนาการด้วยเส้นใยสีเงินวาววับที่ถักทอจากอาคมโบราณ รอยแผลฉกรรจ์บนอกไม่ได้เกิดจากของมีคม แต่เกิดจากการที่ 'พลังงานบางอย่าง' กัดกินเนื้อเยื่อจากภายในสู่ภายนอก กลิ่นอายของความตายในห้องนี้หนักอึ้งเสียจนผนังที่เคยเป็นปูนดิบเริ่มมีหยดน้ำสีแดงข้นซึมออกมาราวกับอาคารกำลังมีชีวิตและกำลังจะหลั่งน้ำตา "นี่คือ 'พันธนาการกักวิญญาณสาปสูญ'" ศศินาขยับเข้ามาใกล้ รัศมีของจี้หยกที่คอเธอเรืองแสงสีทองอ่อนๆ เพื่อขับไล่ไอหมอกอัปมงคล "รินทร์ อย่าได้แตะต้องมันเด็ดขาด วิชาอาคมระดับนี้คนธรรมดาไม่มีทางทำได้ และที่สำคัญ... ตามทฤษฎีไสยเวทสมัยใหม่ของนาย รอยพวกนี้มันบ่งบอกว่าเหยื่อไม่ได้ถูกฆ่า แต่ถูก 'ปรับสภาพ' เพื่อเป็นภาชนะ" รินทร์ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ฟังคำเตือนของเธอทั้งหมด ในสมองของเขากำลังประมวลผลรูปแบบการวางอักขระที่เห็น กระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบห้องนี้ไม่ใช่เส้นตรง แต่มันเป็นวงจรปิดที่ซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น การจะทำลายอาคมระดับนี้ต้องใช้ความเข้าใจเรื่อง 'โครงสร้างมิติ' ไม่ใช่แค่การร่ายมนตร์แก้ทาง "คุณพูดถูกเรื่องภาชนะ" รินทร์พึมพำ เขาหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอเพื่อบันทึกค่าความผันผวนของไออาคม "แต่น่าเสียดายนะศศินา... ระบบประเมินว่าเจ้าของวิชานี้ไม่ได้แค่จะสร้างภาชนะ แต่มันกำลังทำ 'พิธีรีดเค้น' พลังงานชีวิตของคนทั้งตึกนี้ผ่านร่างของชายคนนี้" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากเข้าสู่สุญญากาศ เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ไม่ได้ยินด้วยหู แต่ดังก้องเข้ามาในโสตประสาทของรินทร์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ศพที่ควรจะไร้ลมหายใจกลับค่อยๆ บิดเบี้ยว ร่างกายที่แข็งทื่อเริ่มสั่นกระตุก จังหวะการสั่นนั้นสอดคล้องกับจังหวะของระบบที่แจ้งเตือนอยู่บนจอประสาทตาของรินทร์คนเดียว *ติ๊ง!* [ตรวจพบการแทรกแซงของไสยเวทโบราณระดับสูง: ‘พิธีกรรมสังเวยนิรันดร์’] [สถานะเป้าหมาย: ศพที่ไม่มีวันตาย (Undying Vessel) - กำลังเข้าสู่กระบวนการปลุกเสกซ้ำ] [เงื่อนไขการปิดคดี: ขัดขวางกระบวนการปลุกเสกและทำลายจุดศูนย์กลางของมิติปิดตาย] [คำเตือน: หากล้มเหลว พลังชีวิตของผู้ใช้งานจะถูกนำไปใช้แทนที่การสังเวย] [ระดับความยาก: SSS] รินทร์นิ่งค้างไปเพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม นี่ไม่ใช่การล่าผีทั่วไป แต่เป็นการสู้กับระบบนิเวศของไสยเวทที่โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ เขารู้ดีว่าหากขยับพลาดแม้แต่นิ้วเดียว ชีวิตของเขาและศศินาจะถูกผนวกเข้ากับผนังห้องนี้ตลอดไป "รินทร์... หน้าตานายแบบนั้น นายเห็นอะไร?" ศศินาเริ่มถอยหลังพร้อมกับชักยันต์สีขาวขึ้นมาถือไว้ในมือ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปเมื่อเธอเห็นเส้นเลือดดำขยายตัวบนใบหน้าของศพนั้น "ผมเห็นทางออก" รินทร์ตอบสั้นๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระชับเสื้อโค้ทตัวยาว สายตาจับจ้องไปที่จุดกึ่งกลางหน้าอกของศพที่เริ่มมีแสงสีม่วงเรืองรองออกมา "ศศินา ช่วยดึงดูดความสนใจของ 'เจ้าของที่นี่' ให้ที ผมต้องการเวลาสิบวินาทีในการแก้ไขสมการอาคมนี้" "สิบวินาที! นายจะบ้าเหรอ! นี่มันระดับตำนานเลยนะ!" "ห้า..." รินทร์นับถอยหลังโดยไม่สนใจคำทัดทาน เขาเดินตรงเข้าไปหาศพที่เริ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางบิดเบี้ยว ร่างของมันมีเสียงกรอบแกรบเหมือนกิ่งไม้แห้งที่ถูกหัก "สี่..." เงาสีดำขยายใหญ่ขึ้นจากพื้นห้อง ร่างของวิญญาณแค้นหลายร้อยตนเริ่มพุ่งออกมาจากเงามืดเพื่อขัดขวางรินทร์ ศศินาคำรามลั่น ขว้างยันต์ออกไปกลางอากาศจนเกิดเป็นกำแพงแสงสีทองสกัดกั้นเหล่าภูตผีเอาไว้ แต่มันเป็นเพียงการยื้อเวลาที่แสนสั้น "สาม..." รินทร์คว้าเข็มเงินที่บรรจุสารเคมีผสมอาคมชนิดพิเศษออกมา เขาไม่ได้จะสู้ด้วยพลังเวท แต่เขาสู้ด้วย 'ความรู้' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายโครงสร้างอาคมโดยเฉพาะ เขาเล็งเข็มไปที่จุดตายของอักขระที่ลอยอยู่กลางอากาศ "สอง..." มือของศพที่ไม่มีวันตายคว้าหมับเข้าที่คอของรินทร์ แรงบีบมหาศาลทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก แต่นัยน์ตาของเขายังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "หนึ่ง... ปิดคดี" สิ้นคำพูดของเขา รินทร์ตอกเข็มเงินลงไปในจุดเชื่อมต่อของเส้นใยอาคมสีเงินกลางอกของศพทันที ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การสลายไปของอาคมอย่างที่เขาคาดไว้ ทันใดนั้น ร่างของศพกลับหยุดชะงัก ดวงตาที่ควรจะไร้แววเบิกโพลงขึ้นมาจ้องหน้าเขาตรงๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู "เจ้าพบวิธีแก้... แต่เจ้าลืมไปแล้วรึรินทร์ ว่าวิธีแก้ที่เจ้านำมาใช้ คือกุญแจที่ใช้เปิดประตูนรกบานถัดไป" เสียงแหบพร่าดังก้องออกมาจากปากของศพ ไม่ใช่เสียงคนตาย แต่เป็นเสียงของ 'ใครบางคน' ที่รินทร์รู้จักดีที่สุดในอดีต... เสียงของอาจารย์ที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขวัญเนตรทายใจหวังว่าบทเปิดตัวนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและอยากร่วมไขปริศนาไปกับรินทร์นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ