หวนคืนสู่รอยร้าว

"คุณควรจะรู้ว่าการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของทนายความในยามวิกาลแบบนี้ มีโทษทางกฎหมายที่มากกว่าแค่การเสียมารยาทนะคะ คุณธนาวิน" เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสำนักงานกฎหมายที่เพิ่งปิดทำการไปเมื่อครู่ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ แต่กลับจดจ่ออยู่กับการจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะไม้โอ๊คเนื้อดี ราวกับว่าการปรากฏตัวของบุรุษที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีนั้น ไม่ได้สร้างความสั่นคลอนใดๆ ให้กับจังหวะการหายใจของเธอเลยแม้แต่น้อย ธนาวินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานเลื่อนกระจกฝ้า ร่างสูงใหญ่ของเขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนที่ดูจะยับยู่ยี่ผิดวิสัยของนักธุรกิจผู้เนี้ยบกริบ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวที่บัดนี้ดูสุขุมและทรงพลังมากกว่าผู้หญิงที่เคยร้องไห้กอดขาเขาเมื่อสามปีก่อนอย่างไม่วางตา "ผมแค่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย... เรื่องที่เรายังเคลียร์กันไม่จบ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบ ทว่าประกายสั่นไหวในแววตากลับทรยศทุกคำพูด รินรดาวางปากกาหมึกซึมในมือลงช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย แววตาคู่นี้ไม่มีร่องรอยของความรักความหลงใหลเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกยิ่งกว่าความเกลียดชัง "เคลียร์ไม่จบ?" เธอแค่นหัวเราะในลำคอ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "เราหย่ากันต่อหน้าทนายและเซ็นชื่อลงในเอกสารทางกฎหมายเรียบร้อยแล้วค่ะ สามปีที่ผ่านมาฉันใช้ชีวิตของฉัน คุณก็ใช้ชีวิตของคนมั่งคั่งของคุณไป อะไรที่เรียกว่ายังเคลียร์ไม่จบเหรอคะ หรือว่าการที่คุณเพิ่งจะสำนึกได้ว่า 'บ้าน' ที่คุณเคยเหยียบย่ำมันจนพังทลาย แท้จริงแล้วเป็นที่ที่คุณโหยหาที่สุด... นั่นคือปัญหาที่ฉันต้องช่วยคุณแก้หรือคะ?" ประโยคนั้นกรีดลึกลงไปในใจของธนาวิน เขาขยับก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเดิมที่เธอคุ้นเคยจางๆ ปะทะเข้ากับจมูก มันกระตุ้นความทรงจำที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดสามปีให้พรั่งพรูออกมา "ริน... ผมเปลี่ยนไปแล้ว" เขาพยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่อีกฝ่ายกลับถอยหลังไปประชิดขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของทั้งคู่ "ช่วงเวลาที่ไม่มีคุณ... มันไม่มีความหมายอะไรเลย ผมไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งวันที่ผมกลับเข้าบ้านหลังเดิมแล้วพบว่า มันไม่มีเสียงของคุณอีกต่อไป ไม่มีคนรอผมที่โต๊ะอาหาร ไม่มี... ไม่มีทุกอย่างที่เป็นคุณ" "อย่าใช้คำว่า 'คุณ' พร่ำเพรื่อเลยค่ะ" รินรดาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอคมกริบเหมือนใบมีด "เพราะ 'คุณ' คนที่รินรดารักได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณโยนเอกสารหย่าใส่หน้าฉันตอนที่ฉันกำลังเสียใจที่สุดแล้ว ตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน คือคนแปลกหน้าที่กำลังแสดงละครฉากใหม่เพื่อความสะใจของตัวเองเท่านั้น" ธนาวินชะงัก ฝ่ามือที่เกร็งแน่นของเขาปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เขาอยากจะคว้าตัวเธอมากอดไว้ให้แน่นที่สุดเหมือนในฝันที่เขาพบเจอทุกคืน แต่อ้อมกอดของเขามันสกปรกเกินกว่าจะสัมผัสตัวเธอได้ในตอนนี้ "ผมยอมรับว่าผมเลว... ผมมันโง่ที่มองไม่เห็นค่าของคุณ" เขาขยับเข้าใกล้จนรินรดาได้กลิ่นเหล้าจางๆ บนตัวเขา "แต่ริน... ให้โอกาสผมได้ไหม ผมจะแก้ตัวทุกอย่าง อะไรที่คุณเคยเสียไป ผมจะคืนให้คุณเป็นสองเท่า" รินรดาเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอเห็นความอ่อนล้าและสำนึกผิดที่ดูจริงจังจนน่ากลัว แต่มันก็สายเกินไปสำหรับผู้หญิงที่หัวใจกลายเป็นก้อนหินอย่างเธอ "สิ่งที่เสียไปแล้ว ต่อให้เอาทองไปถมทับมันก็ไม่กลับมาเป็นของเดิมหรอกค่ะ" เธอกล่าวพร้อมกับเดินเลี่ยงไปที่ประตู "เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะใช้สิทธิ์ของทนายความเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาลากตัวคุณออกไป ข้อหาบุกรุกสำนักงานในยามวิกาล" ธนาวินยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมขยับเขยื้อน ราวกับว่าหากเขาขยับเพียงนิด ความฝันที่ได้อยู่ใกล้เธอจะสลายไป แต่ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปจับที่จับประตู เสียงเตือนจากสมาร์ทโฟนของเธอดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากที่บ้าน เธอกดรับโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะคิดว่าเป็นพี่เลี้ยงที่ดูแลลูกของเธอ "แม่รินคะ! น้องข้าวหอมไม่ยอมทานข้าวเลยค่ะ ร้องหาแต่คุณแม่ บอกว่าจะไปโชว์รูปวาดที่วาดเสร็จให้คุณแม่ดูให้ได้เลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ทำเอาลมหายใจของธนาวินหยุดชะงัก เขาเบิกตากว้าง หันขวับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ทว่าความตื่นตะลึงของเขายังไม่จบแค่นั้น เมื่อรินรดารีบกดวางสายแล้วพยายามซ่อนโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า แต่แรงกระชากของธนาวินทำให้กระเป๋าถือของเธอกระเด็นลงพื้น สิ่งของข้างในหกกระจายออกมา ท่ามกลางกองเอกสารและเครื่องสำอาง ซองจดหมายสีขาวหนาปึกใบหนึ่งร่วงหล่นลงมา หน้าซองมีตราประทับจากโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง และคำกำกับตัวโตที่ธนาวินแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง... 'ผลตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือด (DNA Paternity Test)' ธนาวินก้มลงหยิบซองนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นระริก สายตาของเขาจ้องมองชื่อบนเอกสารนิ่งค้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น "นี่มันหมายความว่ายังไง... ริน... เด็กคนนี้... ใครกัน?" กระจกเงาสะท้อนใจหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์จะติดตามความเข้มข้นในตอนต่อไปกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ