กลับมาเผชิญความจริง

“คุณบอกว่าไอเดียโซนสวนแนวตั้งที่ผมร่างไว้... มันไปปรากฏอยู่ในพอร์ตโฟลิโอของบริษัทเมฆาตั้งแต่มะรืนนี้งั้นเหรอครับ?” เสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกจนคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างพู่กันถึงกับชะงัก เธอวางปากกาสไตลัสลงบนโต๊ะทำงานด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นธันวา แต่รูปสเกตช์ที่ฉันเห็นในเพจของมัน... เส้นสาย ระยะองศาการวางกระถาง มันคืออันเดียวกับที่เราคุยกันเมื่อสัปดาห์ก่อนเป๊ะเลย” พู่กันกัดริมฝีปากแน่น “ฉันไม่ได้จะปรักปรำใครนะ แต่ถ้าคนในทีมเราไม่มีใครปล่อยไฟล์ออกไป ก็คงมีแค่คนเดียวที่เข้าถึงคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ของเราได้” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันสิ้นดี เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับพู่กัน ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม บัดนี้กลับมีประกายความกรุ่นโกรธซ่อนอยู่ลึกๆ เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างเขากับพู่กันลดลงจนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น “เมฆามันไม่ได้เก่งกาจขนาดที่จะวาดเส้นสายที่เป็นเอกลักษณ์แบบนั้นได้หรอกครับ พู่กัน” ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ “มันแค่ ‘หยิบ’ ของที่คนอื่นทำไว้ไปแปะป้ายชื่อตัวเอง แล้วทึกทักเอาเองว่ามันคือความสำเร็จ... วิธีการกระจอกๆ แบบนี้ ผมนึกว่ามันเลิกใช้ไปตั้งแต่สมัยเรียนแล้วเสียอีก” “แล้วคุณจะทำยังไง? ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูเจ้าของโครงการ เราเสียเปรียบเต็มประตูนะ” พู่กันถามด้วยความร้อนใจ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดงานที่ต้องมานั่งแก้ปัญหาจุกจิก แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความกังวลแทนคนตรงหน้าไปแล้ว “ผมไม่ปล่อยให้มันผ่านไปง่ายๆ แน่” ธันวาถอยห่างออกมา เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองกรุงยามบ่าย “การขโมยไอเดียไม่ใช่แค่เรื่องของมารยาททางธุรกิจ แต่มันคือการดูถูกวิชาชีพที่ผมรัก... และมันดูถูกความพยายามที่คุณใส่ลงไปในงานชิ้นนี้ด้วย พู่กัน” ประโยคสุดท้ายของเขาทำให้พู่กันนิ่งไป เธอสังเกตเห็นแผ่นหลังกว้างนั้นดูแบกรับอะไรไว้มากมายกว่าที่เธอเคยคิดไว้เสมอ ความสมบูรณ์แบบที่เขาพยายามรักษามันไว้แทบตาย บัดนี้กลับถูกคนอย่างเมฆาเข้ามาขีดเขียนรอยเปื้อนลงไปอย่างน่ารังเกียจ “ขอบคุณนะ” พู่กันพูดเบาๆ “ที่นึกถึงงานของฉันด้วย” ธันวาหันกลับมา เขามองหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่อนลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาดุเหมือนเดิม “ก็ไม่ได้อยากทำหรอกครับ แต่ถ้างานมันออกมาห่วยเพราะโดนขโมยไปครึ่งๆ กลางๆ ชื่อเสียงผมก็เสียไปด้วย... รีบเตรียมข้อมูลไฟล์ต้นฉบับทั้งหมดที่คุณมี เราจะไปที่บริษัทนั่นกันเดี๋ยวนี้” “เดี๋ยวนี้เลยเนี่ยนะ? ธันวา เราไม่มีนัดหมายกับเขานะ!” “คนที่ไม่มีมารยาททางธุรกิจ ก็ไม่จำเป็นต้องได้รับมารยาททางสังคมจากผมเช่นกันครับ” ธันวาหยิบสูทตัวนอกขึ้นมาสวม “ไปสิครับ หรือจะรอให้มันเอาโปรเจกต์ของเราไปพรีเซนต์ให้ลูกค้าพรุ่งนี้ก่อนค่อยไป?” บรรยากาศในรถระหว่างทางไปยังบริษัทคู่แข่งเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดัน พู่กันแอบเหลือบมองธันวาเป็นระยะ ชายหนุ่มคนนี้ดูต่างจากธันวาจอมเจ้าระเบียบที่ชอบบ่นเรื่องการวางแก้วกาแฟไม่ตรงจุด เขามีความดุดันที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์แบบสุภาพบุรุษที่พร้อมจะปกป้องสิ่งที่เขารักอย่างเต็มกำลัง เมื่อถึงบริษัทของเมฆา ธันวาไม่แม้แต่จะรอให้เลขาหน้าเคาน์เตอร์แจ้ง เขาเดินดุ่มเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเมฆาโดยมีพู่กันเดินตามหลังมาติดๆ เมฆาที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ถึงกับสำลักเมื่อเห็นธันวาพังประตู (ในจินตนาการ) เข้ามาหา “ไง ธันวา... มาหาถึงที่นี่ มีธุระอะไรด่วนงั้นเหรอ หรือว่างานที่บริษัทไปไม่รอด เลยจะมาขอคำปรึกษา?” เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ธันวาไม่ตอบ เขาเดินไปวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะของเมฆา แล้วเปิดหน้าต่างเปรียบเทียบระหว่างไฟล์สเกตช์ของเขา กับภาพดีไซน์ที่เมฆาโพสต์ลงเพจ “คำปรึกษาผมไม่มีให้หรอกครับ” ธันวาพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “แต่มี ‘หลักฐาน’ การละเมิดลิขสิทธิ์มาให้ดู... ผมคงไม่ต้องอธิบายนะว่าทำไมองศาการวางแสงในงานชิ้นนี้ ถึงมีลายเซ็นดิจิทัลที่ฝังอยู่ในไฟล์ต้นฉบับของผม” เมฆาหน้าซีดเผือด แต่ยังพยายามจะทำเป็นใจดีสู้เสือ “นายจะบ้าเหรอ ใครจะไปรู้ว่านายทำไว้ตอนไหน... หลักฐานแค่เนี้ย นายเอาผิดฉันไม่ได้หรอก” “งั้นลองดูนี่สิครับ” พู่กันแทรกขึ้นมา เธอเปิดไฟล์บันทึกการแก้ไขงาน (Version History) ของโปรเจกต์ให้ดู “ทุกการกดเซฟ ทุกการขยับเลเยอร์ มีวันเวลาและไอพีแอดเดรสระบุไว้หมด ถ้าผมกับคุณธันวาเอาเรื่องนี้ไปลงบันทึกประจำวัน หรือโพสต์แจ้งลูกค้าให้เห็นว่างานที่กำลังจะรับไปน่ะ มันคือ ‘ของขโมย’ คุณคิดว่าชื่อเสียงของบริษัทคุณจะเป็นยังไงครับ?” บรรยากาศในห้องเงียบสนิท เมฆากำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะ เขาไม่คิดว่าธันวาจะพาพู่กันมาด้วย และที่สำคัญ เขาไม่คิดว่าทั้งคู่จะร่วมมือกันได้เหนียวแน่นขนาดนี้ “พวกนายต้องการอะไร?” เมฆาถามเสียงลอดไรฟัน ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของเมฆาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนพู่กันยังขนลุก “ถอนตัวจากโครงการนี้ซะ แล้วบอกลูกค้าว่าคุณถอนตัวเพราะไม่มีความสามารถพอที่จะสู้กับงานระดับคุณภาพ... ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เช้า ผมจะทำให้ชื่อของคุณกลายเป็นคำศัพท์ใหม่ที่แปลว่า ‘ขโมยไอเดีย’ ในวงการสถาปนิกไทย” ธันวาหันหลังกลับทันทีโดยไม่รอคำตอบ เขาคว้ามือพู่กันแล้วเดินนำออกมาจากห้องนั้นด้วยความมั่นคง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูบริษัท พู่กันกลับดึงมือออกแล้วหยุดยืนนิ่ง “ธันวา... เมื่อกี้คุณพูดว่า ‘งานระดับคุณภาพ’ ของเรา... คุณหมายถึง ‘ของเรา’ จริงๆ ใช่ไหม?” ธันวาหยุดเดิน เขาไม่ได้หันมามองพู่กันในทันที แต่แผ่นหลังนั้นกลับดูสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเมื่อครู่เป็นความอ่อนโยนที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมพูดในสิ่งที่ควรพูดครับ” ธันวาตอบเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พู่กันอีกก้าว “แต่ถ้าคุณอยากให้ผมพูดว่ามันเป็น ‘งานของเรา’ แบบส่วนตัว... ผมก็อาจจะเปลี่ยนความคิดก็ได้นะ” พู่กันหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามนิสัยเดิม แต่จู่ๆ โทรศัพท์ในมือของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเมฆาที่เด้งเข้ามาในไลน์กลุ่มโปรเจกต์ที่พวกเขาทั้งสามคนอยู่รวมกัน *‘ฝากไว้ก่อนเถอะธันวา... แต่ที่นายควรรู้ไว้ คือพู่กันไม่ได้แค่มาช่วยงานนาย เพราะเขารักงานหรอกนะ แต่มันมีเหตุผลที่น่าตลกกว่านั้น... นายลองไปเช็กไฟล์ที่เธอถืออยู่นั่นดีๆ ว่าจริงๆ แล้วใครเป็นคนส่งไฟล์ให้ฉันกันแน่!’* พู่กันเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น เธอหันไปมองธันวาที่กำลังก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเช่นกัน ใบหน้าของธันวาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม “พู่กันครับ...” ธันวาเรียกชื่อเธอเบาๆ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความสงสัย “นี่มันหมายความว่ายังไง... ใครเป็นคนส่งไฟล์งานให้เมฆา?” สายลมแผ่วเบาหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงจับมือธันวากับพู่กันไว้แน่นๆ นะครับ