ประกาศกร้าวไม่ยอมก้มหัว

"ถ้าคิดว่าฉันคือหลินชิงเซียนคนเดิมที่พวกเธอจะโขกสับตามใจชอบได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกคุณตาบอดสนิทแล้วค่ะ!" น้ำเสียงใสทว่ากังวานก้องกังวานราวกับหยกกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางลานบ้านตระกูลสวี่ที่เพิ่งสว่างรางๆ หยาดน้ำค้างยังไม่ทันระเหยแห้งจากยอดหญ้า บรรยากาศรอบด้านกลับถูกแช่แข็งให้เย็นเยียบลงในพริบตา แม่เฒ่าเฉินชะงักค้างในท่าทางที่กำลังจะยื่นมือมาคว้าแขนเสื้อของหลินชิงเซียน ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความริษยาและกราดเกรี้ยวจนหนังตาบนกระตุก ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่สะใภ้รองกล้าขึ้นเสียงใส่ตนต่อหน้าสมาชิกในครอบครัวและชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับแม่สามี!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมสูงจนนกกระจอกบนต้นไม้ข้างรั้วแตกฮือบินหนี "แต่งเข้ามาตั้งนานไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้ตระกูล นอกจากจะกินข้าวเปลืองแล้ว ยังสำอางทำตัวเป็นคุณหนู วันนี้ตระกูลสวี่เราไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนขี้เกียจ! ถ้าแกไม่อยากทำงาน ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ!" คำขู่ขับไล่นี้หากเป็นหลินชิงเซียนคนเก่าคงจะร้องไห้ฟูมฟาย ก้มหน้ารับกรรมและคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนไปแล้ว แต่นี่คือหลินชิงเซียน แพทย์หญิงมือหนึ่งผู้ผ่านความเป็นความตายในห้องฉุกเฉินมานับไม่ถ้วน แถมยังมีมิติลับห้องยาพันปีหนุนหลังอยู่เต็มอัตราศึก! หลินชิงเซียนไม่เพียงไม่ถอยหลังหนี แต่เธอกลับสาวเท้าก้าวเข้าไปหาแม่เฒ่าเฉินทีละก้าวอย่างมั่นคง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากถูกส่งไปให้อย่างไม่เกรงกลัว รัศมีความกดดันบางเบาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้แม่เฒ่าเฉินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ขับไล่ฉันงั้นเหรอคะ?" หลินชิงเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความฉลาดเฉลียว "ลองพูดใหม่อีกสักรอบสิคะ เผื่อชาวบ้านแถวนี้จะได้ยินชัดๆ ว่าแม่สามีผู้ประเสริฐอย่างคุณ กำลังขับไล่ภรรยาของนายทหารผู้พลีชีพรับใช้ชาติอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แถมยังมีใบสมรสและเงินเดือนจากกองทัพที่ส่งตรงมาทุกเดือน... เงินเหล่านั้นไปไหนหมดล่ะคะ? ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ได้ข่าวว่าถูกส่งไปปรนเปรอพี่ใหญ่กับน้องสามจนหมดไม่ใช่เหรอคะ?" "กรี๊ด! นังสารเลว! แกกล้าใส่ร้ายฉัน!" แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดสลับแดงด้วยความจุกอก คำพูดของหลินชิงเซียนแทงใจดำและจี้เข้าจุดตายอย่างแม่นยำ เงินบำนาญและเงินเดือนที่สวี่จวินเฮิงส่งกลับมาบ้าน ถูกเธอแอบเก็บไว้ใช้จ่ายเพื่ออนาคตของลูกชายคนโตและลูกชายคนเล็กจนแทบไม่เหลือหรอจริง ๆ รอบตัวเริ่มมีเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่จับกลุ่มมุงดูเหตุการณ์ดังขึ้นเรื่อย ๆ สายตาสمเพชและจับผิดพุ่งตรงมาที่แม่เฒ่าเฉินจนหญิงชราตัวสั่นเทาด้วยความแค้น ในจังหวะนั้นเอง สวี่จวินเฮิงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่แววตากลับคมกริบดุจใบมีด ก็ก้าวเดินออกมาจากตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มสะอาดสะอ้านแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนทุกคนต้องเงียบกริบ แม้เขาจะยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ แต่ความสูงตระหง่านและไหล่กว้างที่พร้อมปกป้องภรรยาก็ทำให้แม่เฒ่าเฉินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน "แม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง "ภรรยาผมพูดอะไรผิดหรือครับ? หรือว่าเงินที่ผมส่งมาทุกเดือน มันไม่เคยตกถึงมือภรรยาผมจริง ๆ ตามที่ชาวบ้านเขาเล่าลือกันทั่วหมู่บ้าน?" "จวินเฮิง! แก... แกเข้าข้างนังสะใภ้ร่านนี่งั้นเหรอ!" แม่เฒ่าเฉินหันไปแว้ดใส่ลูกชายคนรองด้วยความน้อยใจและโกรธเกรี้ยว "ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมพูดตามความจริง" สวี่จวินเฮิงเดินเข้าไปยืนเคียงข้างหลินชิงเซียนอย่างแนบชิด มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางเอาไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสอบอุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้หลินชิงเซียนชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะวูบหนึ่งอย่างไม่คุ้นชิน แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เขายืนหยัดปกป้องเธอต่อหน้าทุกคน "ถ้าวันนี้แม่ยังบังคับให้ชิงเซียนทำงานหนักเกินกำลัง หรือหาเรื่องเธอล่ะก็..." สวี่จวินเฮิงกวาดสายตามองแม่และน้องชายที่หลบตาขวับ "ผมคงต้องพิจารณาเรื่องการแยกบ้านและตัดขาดการส่งเงินเดือนส่วนกลางแล้วล่ะครับ เพราะดูท่าว่าเงินของผมคงจะหนักหนาเกินกว่าที่บ้านหลังนี้จะรับไหว" คำขู่ของสวี่จวินเฮิงเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน! บ้านตระกูลสวี่พึ่งพาเงินเดือนทหารของเขาในการจุนเจือมาโดยตลอด หากเขาแยกบ้านและตัดเงินส่วนนี้ ชีวิตของพวกเขารับรองว่าต้องตกต่ำถึงขีดสุดแน่นอน แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกได้แต่ชี้หน้าลูกชายและสะใภ้ด้วยความแค้นเคืองจนอกแทบระเบิด หลินชิงเซียนแอบอมยิ้มสะใจอยู่ในอก เธอพลิกฝ่ามือซ่อนไว้ในชายแขนเสื้อ มิติลับห้องยาพันปีสั่นระริกพร้อมทำงานได้ทุกเมื่อ ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอกย้ำหมัดฮุกสุดท้ายให้แม่เฒ่าเฉินต้องกระอักเลือด ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้ารat-a-tat ของม้าศึกและเสียงตะโกนก้องก็ดังแหวกอากาศมาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน ร่างของเจ้าหน้าที่รัฐจากอำเภอในชุดเครื่องแต่งกายเรียบร้อยพร้อมเอกสารในมือก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลสวี่! "สวี่จวินเฮิง! อยู่ที่นี่ไหม! มีคำสั่งด่วนที่สุดจากกองทัพส่งตรงมาถึงนายแล้ว!" ทุกสายตาในลานบ้านเบนความสนใจไปที่เจ้าหน้าที่นายนั้นทันที หลินชิงเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ส่วนสวี่จวินเฮิงหรี่ตาลงด้วยความระแวดระวัง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินนะคะ!