เริ่มต้นชีวิตใหม่ในไร่ริมเล

"ถ้าป้ายังกล้าเอาโฉนดแปลงนี้ไปจำนองแลกเงินห้าแสนมาเล่นการพนันอีกรอบ ฉันนี่แหละครับ... ที่จะไปยืนถือไมโครโฟนประกาศให้คนทั้งอำเภอรู้ว่า ตระกูลนี้มีป้าเป็นปลวกคอยกัดกินรากแก้วจนบ้านผุพัง!" น้ำเสียงเฉียบขาดราวกับคมมีดของรินรดาตวัดกรีดความเงียบในห้องโถงเก่าคร่ำครึให้ขาดวิ่น ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยวจนป้าสมศรีที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนโซฟาหนังเทียมถึงกับสะดุ้งสุดตัว "อีริน! นี่แกกล้าพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้เรอะ! ฉันเป็นป้านะ!" สมศรีแผดเสียงแหลมสูงพยายามใช้ความอาวุโสข่มขู่ มือเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความโกรธจัดจนกำไลพลาสติกราคาถูกเคาะกระทบกันดังกร๊อกแกร๊ก "ผู้ใหญ่ที่จ้องแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อหลานสาวแท้ๆ เพื่อเอาเงินไปปรนเปรอวงไฮโลเหรอครับ? เสียดายข้าวสารที่กินจริงๆ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารทางกฎหมายบนโต๊ะไม้กวาดเก่าๆ ที่ป้าสมศรีแอบซ่อนไว้หลังตู้เสื้อผ้า รินรดารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของญาติผู้ใหญ่คนนี้ดี ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาหลังจากเธอตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งเชฟมือหนึ่งของภัตตาคารหรูในเมืองกรุง เพื่อหอบความฝันทั้งหมดกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ริมทะเลอันดามัน เธอก็ต้องคอยรับมือกับสารพัดกลอุบายของป้าสมศรีที่หวังฮุบที่ดินแปลงงามติดชายหาดนี้มาตลอด รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่กระโปรงยีนส์เซอร์ๆ ออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับสำคัญพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว "ตั๋วจำนำและโฉนดตัวจริงอยู่ที่ฉันแล้วนะครับป้า นับจากวินาทีนี้ไป ที่ดินแปลงนี้และบ้านหลังนี้ อยู่ในความดูแลของรินรดาคนนี้แต่เพียงผู้เดียว ส่วนป้า... ถ้าไม่อยากให้อายชาวบ้านจนต้องย้ายสำมะโนครัวหนี ก็เชิญเก็บเสื้อผ้าแล้วไสหัวออกไปจากไร่ของฉันเสีย!" เสียงปิดประตูไม้สนดังปัง! สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง ทิ้งให้ป้าสมศรีนั่งอ้าปากค้างกรีดร้องด้วยความแค้นเคืองอยู่ลำพัง รินรดาก้าวเท้าเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เบื้องนอก ลมทะเลพัดสอบปะทะเข้ากับใบหน้าคมคาย กลิ่นไอเค็มจางๆ ของน้ำทะเลผสมผสานกับกลิ่นดินชื้นหลังฝนตกช่วยชะล้างความขุ่นมัวในใจให้เบาบางลง ที่นี่คือ "ไร่ลมละเมอ" มรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ และมันกำลังจะกลายเป็นอาณาจักรเกษตรอินทรีย์ที่เธอจะใช้พิสูจน์ตัวเอง ทว่า การเริ่มต้นทำเกษตรอินทรีย์ริมทะเลไม่ใช่เรื่องง่าย ดินทรายปนเค็มและลมทะเลที่พัดแรงคืออุปสรรคชิ้นโต แต่สำหรับอดีตเชฟที่คุ้นเคยกับการคัดสรรวัตถุดิบที่ดีที่สุดในโลก รินรดามีความลับบางอย่างที่คนอื่นไม่มี... รินรดายกข้อมือซ้ายขึ้นสัมผัสกับรอยแผลเป็นรูปใบไม้จางๆ ที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ทันใดนั้น จิตใต้สำนึกของเธอก็เชื่อมโยงเข้ากับ "มิติลับ" พื้นที่สีเขียวชอุ่มขนาดใหญ่ที่มีดินอุดมสมบูรณ์ที่สุดในปฐพี น้ำพุวิเศษที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชพรรณ และเมล็ดพันธุ์หายากนับร้อยชนิดที่ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องเก็บเสบียงโบราณ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูด้านนอกรั้วไม้ไผ่ดังขึ้นขัดจังหวะการเดินทางเข้าสู่มิติลับ รินรดากะพริบตาเพื่อดึงสติตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ใครกันที่จะมาหาเธอในยามเย็นวิกาลเช่นนี้? เมื่อเปิดประตูรั้วออก รินรดาก็ต้องพบกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงสนามของนายทหารหนุ่ม ไหล่กว้างมีหยาดเหงื่อเกาะพราวบ่งบอกถึงการทำงานหนัก ดวงตาคมกราบกรานมองเธอด้วยความนิ่งสงบแต่แฝงไว้ด้วยประกายความอบอุ่นที่ปฏิเสธไม่ได้ "ผู้กองศิลา?" รินรดาเอ่ยชื่อชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนบ้านและนายทหารอดีตหน่วยรบพิเศษที่ย้ายมาปลูกบ้านพักตากอากาศอยู่ถัดไปสามแปลง ศิลาพยักหน้ารับเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองเอกสารในมือเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นตะกร้าไม้สานที่คลุมด้วยผ้าขาวบางส่งให้ กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรและเครื่องเทศบางอย่างโชยแตะจมูกทันทีจนรินรดารู้สึกหิวขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ผมเห็นคุณมีเรื่องทะเลาะกับคุณป้าเสียงดังไปถึงบ้านผม..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟัง "เกรงว่าคุณจะเหนื่อยจนไม่มีแรงทำอาหาร เลยเอา 'ปูม้านึ่งซีอิ๊วสมุนไพร' สูตรพิเศษจากครัวสนามมาฝาก... และก็..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตารินรดา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ "ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษาคุณเกี่ยวกับแปลงผักข้างบ้านของคุณ ที่จู่ๆ ก็ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลทะลุกำแพงรั้วมาถึงบ้านผมตั้งแต่ตอนเที่ยง... จนผมแทบจะทนไม่ไหวต้องมาเคาะประตูถามนี่แหละครับ ว่าคุณแอบปลูก 'กระเทียมมังกร' ไว้ที่ไหนกันแน่?" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนริมเลแห่งนี้ด้วยกันนะครับ