รอยร้าวบนรันเวย์

กลิ่นอายของชาแนลนัมเบอร์ไฟฟ์เจือจางในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นอายความอัปยศที่คละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รันเวย์สีขาวบริสุทธิ์ยาวร้อยเมตรถูกปูด้วยพรมกำมะหยี่ราคาแพงระยับ แต่วินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นลานประหารชีวิตที่ไร้ซึ่งความปรานี เรนินยืนอยู่หลังฉากกั้นผ้าไหมสีดำสนิท ปลายนิ้วเรียวยาวที่ผ่านการตัดแต่งอย่างประณีตกำลังสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวที่ถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองลอดรอยแยกของผ้าม่านออกไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งแสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวกำลังสาดส่องราวกับดวงดาวนับพันที่พร้อมใจกันแผดเผาเธอให้มอดไหม้ บนเวทีนั้น... ศรัณย์ ชายหนุ่มผู้เคยสวมกอดเธอด้วยความอบอุ่นและพร่ำบอกคำหวานข้างใบหู ยืนโดดเด่นอยู่ภายใต้แสงสปอตไลท์ รอยยิ้มพิมพ์ใจที่สื่อมวลชนหลงใหลกำลังคลี่คลายออกอย่างงดงาม มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นจัดปกสูทสั่งตัดพิเศษ ก่อนจะประกาศกร้าวผ่านไมโครโฟนไร้สายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ทว่าคมกริบดุจใบมีดอาบยาพิษ "แบรนด์ 'L'Aura' ที่ทุกท่านเห็นในคอลเลกชันนี้... ไม่ได้ถูกออกแบบโดยดีไซเนอร์เงาคนเดิมอีกต่อไปครับ" ศรัณย์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย กวาดสายตามองไปทั่วห้องจัดแสดงแฟชั่นโชว์ระดับประเทศด้วยความมั่นใจ "ที่ผ่านมา เราพบปัญหาความล่าช้าและการผลิตที่ไม่เป็นไปตามมาตรฐานสากล ผมในฐานะซีอีโอและผู้ก่อตั้งตัวจริง จึงจำเป็นต้องตัดสินใจยุติบทบาทของเรนิน และนำทัพทีมดีไซเนอร์ชุดใหม่เข้ามาพลิกโฉมแบรนด์ เพื่อความสมบูรณ์แบบที่เหนือกว่า" เสียงฮือฮาดังระงับขึ้นทันทีราวกับผึ้งแตกรัง บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นชื่อดังต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นเต้น ข่าวลือเรื่องการฮุบกิจการและเขี่ยผู้มีพระคุณทิ้งกลายเป็นเรื่องจริงต่อหน้าต่อตา โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ เรนินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเย็นเยียบจนน่าขนลุก *ผู้ก่อตั้งตัวจริงอย่างนั้นหรือ?* หยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไม่มีวันไหลออกจากดวงตาของเรนิน เพราะมันถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนจนแผดเผาทุกลมหายใจ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธออยู่เบื้องหลังความสำเร็จของศรัณย์ หยาดเหงื่อทุกหยด ไอเดียทุกบรรทัดในสเก็ตช์บุ๊ก และแม้แต่เงินทุนก้อนแรกที่เธอหยิบยืมมาจากครอบครัวเพื่อสร้างแบรนด์นี้ขึ้นมา ทุกอย่างถูกศรัณย์ฉวยฉวยเอาไปครอบครองเพียงชั่วข้ามคืน เพียงเพราะเขาต้องการปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการแฟชั่นโดยไม่ต้องมีเงาของเธอคอยถ่วงแข้งถ่วงขา "คุณเรนินคะ! มีรายงานว่าคุณแอบอزสิทธิ์การถือหุ้นและถูกขับไล่ออกจากบริษัทจริงไหมคะ?" เสียงนักข่าวสาวคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย เมื่อประตูห้องแต่งตัวด้านหลังถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ เรนินก้าวเท้าออกมาจากหลังม่านด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ แม้ชุดเดรสสีดำสนิทที่เธอสวมใส่จะไร้ซึ่งลวดลายหวือหวา แต่มันกลับขับเน้นออร่าความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมฮอลล์จัดงานชั่วขณะ เมื่อทุกคนหันมาจับจ้องที่เธอเป็นตาเดียว ศรัณย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววหวาดหวั่นวูบหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเย่อหยิ่งตามเดิม เขามองอดีttingคนรักที่เคยซูบผอมและอยู่แต่ในห้องทำงาน ตอนนี้เธอกลับมายืนหยัดต่อหน้าเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะแหลกสลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ความจริงเป็นอย่างไร ศรัณย์คงรู้ดีที่สุดนะคะ" เรนินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถงผ่านไมโครโฟนปกเสื้อที่เธอยังคงติดไว้ เธอก้าวเข้าไปใกล้รันเวย์ทีละก้าว สายตาคมกริบจดจ้องไปยังชายหนุ่มผู้ทรยศ "การขโมยผลงานของคนอื่นไปสวมรอยเป็นของตัวเอง... ทำให้คุณรู้สึกเหมือนเป็นดีไซเนอร์ระดับโลกจริงๆ แล้วหรือยังคะ?" "เรนิน! อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ คุณกำลังทำลายชื่อเสียงของแบรนด์เรานะ!" ศรัณย์ขึ้นเสียงกลบเกลื่อนความร้อนรน สีหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อเห็นแสงแฟลชรัวกระหน่ำมาทางพวกเขามากกว่าเดิม "แบรนด์ของเรา?" เรนินทวนคำด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของศรัณย์ "จำไม่ได้เหรอคะว่าเงินทุนก้อนแรกที่ทำให้คุณมีวันนี้ มาจากทะเบียนสมรสที่เราเพิ่งเซ็นหย่ากันไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หรือคุณสมองเสื่อมจนลืมไปแล้วว่า ลายเส้นทุกเส้นบนชุดที่คุณใส่อยู่ตอนนี้... มีลายเซ็นซ่อนอยู่ใต้ตะเข็บที่พวกคุณไม่มีวันแกะออก!" เสียงฮือฮาดังกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม บรรดาช่างภาพต่างกดชัตเตอร์ไม่ยั้งมือ ขณะที่ศรัณย์หน้าถอดสีจนซีดเผือก เขาพยายามจะส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาลากตัวเธอออกไป แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูบานใหญ่ด้านหน้าฮอลล์ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทสีชาคูลสวมแว่นกันแดดสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า แต่กลับดึงดูดทุกสายตาให้หันไปมองได้ทันที กลิ่นอายอันตรายและเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เรนินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองไม่ชัดว่าผู้มาใหม่คือใคร จนกระทั่งชายหนุ่มคนนั้นเดินตรงมาหยุดอยู่ข้างกายเธอ ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดและความเยייהชาที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว "ขอโทษที่มา I สายครับ... คุณภรรยาเก่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่คิณ นายแบบหนุ่มไร้อดีตที่เธอเพิ่งเก็บตกมาจากข้างถนนและปั้นแต่งจนกลายเป็นซูเปอร์โมเดลระดับท็อป ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะให้เธอต่อหน้าสื่อมวลชนนับร้อยชีวิต เรนินก้มมองซองเอกสารในมือ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ถือครองหุ้นรายใหญ่ที่สุดของ 'L'Aura' ที่แท้จริง ซึ่งถูกโอนถ่ายมาเป็นชื่อของเธอแบบเบ็ดเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ คิณโน้มใบลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และดื้อรั้น "เกมการแก้แค้นนี้... คุณขาดมือขวาอย่างผมไม่ได้หรอกนะครับ เรนิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ