เศษเสี้ยวในตรอกมืด

กลิ่นอับชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก คือสิ่งที่ต้อนรับเรนินทันทีเมื่อเธอตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาในตรอกแคบหลังย่านแฟชั่นคอมפลెక్سชื่อดัง รองเท้าส้นสูงคู่หรูของเธอย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่มีน้ำขังเป็นหย่อมๆ เสียงกระทบของส้นเข็มดัง ‘ก๊อก... ก๊อก...’ สะท้อนก้องไปกับผนังตึกเก่าแก่ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังในภาพยนตร์ระทึกขวัญ ประโยคคำพูดของคิณเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทอย่างน่ารำคาญใจ *“เกมการแก้แค้นนี้... คุณขาดมือขวาอย่างผมไม่ได้หรอกนะครับ เรนิน”* เด็กหนุ่มคนนั้นดื้อรั้นเกินกว่าจะคาดเดา ดวงตาคู่นั้นมีความกระหายบางอย่างที่เธอเกลียดชัง—มันคือความกระหายที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเธอ และนั่นคือจุดอ่อนที่อันตรายที่สุดในโลกธุรกิจที่เธอหล่อหลอมตัวเองขึ้นมาจากกองเพลิงแห่งความแค้น เรนินไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาทางนี้ เธอแค่กำลังขับรถผ่านแล้วบังเอิญสะดุดตากับเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยกำลังถูกผลักกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐเปลือยอย่างแรง “แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้เด็กหน้าใหม่! แค่ประธานศรัณย์ส่งซิกมาคำเดียว ชีวิตในวงการของแกก็จบเห่แล้ว!” เสียงทุ้มต่ำและหยาบกระด้างดังลอดออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกับเนื้ออย่างน่าสยดสยอง เรนินหยุดฝีมือ สายตาคมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้งกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความนิ่งงัน คิณ—นายแบบหนุ่มที่เพิ่งประกาศกร้าวว่าจะขอเป็นมือขวาให้เธอ กำลังไอโขลกออกมาเป็นเลือด มุมปากของเขามีรอยแตกช้ำสีสดตัดกับผิวขาวจัด ร่างกายโปร่งบางภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน แต่สิ่งที่ทำให้เรนินต้องหรี่ตาลงไม่ใช่ร่องรอยบาดแผลเหล่านั้น... แต่มันคือแววตา ต่อหน้าชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ถึงสามคน คิณไม่ได้คุกเข่าขอร้อง เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย มุมปากที่แตกยับกลับยกยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้ทำร้ายด้วยความเหยียดหยาม ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้าที่ไม่มีค่าแม้แต่จะให้ความสนใจ “พวกมึง... ใช้กำลังได้แค่นี้เองเหรอคะ?” เสียงแหบพร่าของคิณเอ่ยเยาะเย้ย ทั้งๆ ที่ลมหายใจเริ่มติดขัด “ฝากไปบอกศรัณย์ด้วย... ว่าต่อให้มันพยายามลบตัวตนฉันมากแค่ไหน ฉันก็จะเหยียบหัวมันขึ้นไปยืนอยู่จุดเดียวกับมันอยู่ดี” *ผั๊วะ!* หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่โหนกแก้มของคิณเต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นน้ำขัง ชายคนหนึ่งเงื้อเท้าขึ้นเตรียมจะกระทืบซ้ำเพื่อสั่งสอนความอวดดี “หยุดค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยือก และทรงพลังดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูฝน เรนินก้าวออกมาจากเงาดำของตรอกซอกซอย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนริมถนนสาดส่องลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่ถูกแต่งแต้มด้วยความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยว เธอยังคงถือร่มสีดำสนิทในมือข้างหนึ่ง ท่าทีของเธอนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้หัวใจ แต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนพวกอันธพาลชะงักกึก ชายฉกรรจ์หันมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดู1แคลน แต่เมื่อกวาดสายตาสำรวจชุดสูทแบรนด์เนมเข้ารูปและท่าทางที่ไม่อาจประเมินค่าได้ของหญิงสาว พวกมันก็เริ่มลังเล “ยุ่งอะไรด้วยวะอีแก่— อั๊ก!” ยังไม่ทันที่คำพูดหยาบคายจะหลุดรอดจากปาก เรนินก็สะบัดปลายร่มในมือกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของชายคนแรกอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนร่างใหญ่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความจุกเสียด สองคนที่เหลือหน้าถอดสี พวกมันพุ่งเข้ามาพร้อมกันหมายจะรุมทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ทว่า เรนินไม่ได้เติบโตมาในตระกูลแฟชั่นชั้นสูงโดยปราศจากการปกป้องตัวเอง เธอเบี่ยงตัวหลบหมัดแรกอย่างงดงามราวกับกำลังเต้นรำ ก่อนจะใช้ส้นสูงราคาแพงเตะเสยเข้าที่คางของคนที่สองอย่างแม่นยำ เลือดกำเดาพุ่งกระฉูดพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน คนสุดท้ายเห็นท่าไม่ดีจึงถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะวิ่งเตลิดหายไปในความมืดของตรอกอย่างไม่คิดชีวิต ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นฝนและคาวเลือด เรนินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอปัดละอองน้ำบนเสื้อสูทออกอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้มลงมองร่างที่กำลังนอนหอบหายใจรดพื้นคอนกรีต คิณค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เลือดสีสดไหลยينอาบใบหน้าซีกหนึ่ง แต่น่าแปลกที่รอยยิ้มพึงพอใจกลับระบายอยู่บนเรียวปากคู่นั้น เขากำลังมองเธอ... มองด้วยสายตาที่ร้อนแรงและคลั่งไคล้เสียยิ่งกว่าไฟบรรลัยกัลป์ “รู้ไหมคะว่าการทำตัวอวดดีแบบนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงหมาจรจัดที่พยายามจะกัดมือคนที่มาให้อาหาร” เรนินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำเชยคางของเด็กหนุ่มขึ้นมาบังคับให้สบตา “ไร้อดีต ไร้ชื่อเสียง ไร้แม้แต่ศักดิ์ศรี... นายเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าตัวเองจะมีค่าพอจะมาเป็นมือขวาให้ฉัน, คิณ?” คิณไม่สะดุ้งสะเทือนต่อคำดูถูกเหยียดหยามนั้น ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้ว่ามันจะทำให้แผลที่มุมปากฉีกขาดและเจ็บแปลบขึ้นมาก็ตาม ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลกาฬที่ว่างเปล่าของเรนิน ราวกับต้องการจะเผาไหม้กำแพงน้ำแข็งทั้งหมดที่เธอก่อขึ้น “เพราะผมไม่มีอะไรจะเสียแล้วยังไงล่ะครับ... เรนิน” คิณกระซิบเสียงพร่า ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้อมือของเธอที่แตะอยู่บนคาง “ในเมื่อคุณเองก็กำลังถูกศรัณย์เหยียบย่ำจนจมดินไม่ต่างจากผม ทำไมเราถึงไม่ลองใช้ความพินาศของเรามารวมกันล่ะครับ? รับรองว่า... ผลลัพธ์ที่ได้ มันจะงดงามจนคุณต้องยอมจำนนเลยทีเดียว” หัวใจของเรนินกระตุกวูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น ศรัณย์... ผู้ชายที่เคยสัญญารักกับเธอ แต่กลับใช้มีดแทงข้างหลัง ขโมยทุกผลงาน และผลักไสเธอให้กลายเป็นดีไซเนอร์ตกอับ บาดแผลในอดีตกรีดลึกจนเลือดซึมออกมาอีกครั้ง เธอดึงมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน เรนินเหยียดยิ้มเย็นชา กลบเกลื่อนความไหววูบในแววตาได้อย่างแนบเนียน “ปากเก่งเสียจริงนะคะ” เรนินแค่นหัวเราะ “ถ้าอยากจะพิสูจน์ว่าตัวเองมีดีแค่นอกจากการถูกซ้อมจนปางตาย พรุ่งนี้เช้า... เจอกันที่สตูดิโอ อย่ามาสายก็พอ” พูดจบ เรนินก็หันหลังกลับทันที เธอก้าวเดินออกไปจากตรอกมืดด้วยจังหวะที่มั่นคงและสง่างาม ทิ้งให้คิณนั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ทว่า ในขณะที่เรนินกำลังจะก้าวพ้นปากตรอกเพื่อไปขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสวนขึ้นมา พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนขวางทางออกเอาไว้ แสงไฟจากถนนสาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่มผู้มาใหม่—ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากที่กำลังอ้าค้างด้วยความคาดไม่ถึง ศรัณย์ยืนอยู่ตรงนั้น... เขากำลังจ้องมองเรนินสลับกับคิณที่เพิ่งเดินตามออกมาจากความมืดด้วยสภาพสะביินสะบอม แววตาของอดีตคนรักฉายแววระแวงและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ศรัณย์จะขยับริมฝีปากเอמהชื่อที่ทำให้เรนินแทบหยุดหายใจ “เรนิน...? เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่กับ... ไอ้เด็กคนนี้?” ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเจ็บปวดและเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!