เสียงเรียกจากภายนอก

"พรรษพร! วางปืนนั่นลงเดี๋ยวนี้ แล้วถอยออกมาจากตรงนั้น!" เสียงของรินลดาดังทะลุความเงียบสงัดของโกดังร้างย่านชานเมือง หัวใจของเชฟสาวเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวที่เธอคุ้นเคยกำลังเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สองคนในมุมมืด พรรษพรไม่ได้ตอบโต้ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นยังคงจดจ้องไปยังเอกสารในมือของศัตรูอย่างไม่ลดละ "อย่าเข้ามานะริน! เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ กลับไปซะ!" พรรษพรตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตระหนกที่เห็นคนรักก้าวเข้ามาสู่กับดักที่เธอเตรียมไว้เพื่อล่อเหยื่อรายใหญ่ "คิดว่าฉันจะทิ้งคุณไว้กับพวกหมาลอบกัดแบบนี้เหรอ? ฝันไปเถอะ" รินลดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวสวยที่ปกติจับมีดทำครัวด้วยความแม่นยำ บัดนี้คว้าก้อนหินหนักๆ ไว้แน่น เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ และเธอจะไม่ยอมให้ผู้หญิงที่กุมหัวใจเธอต้องเป็นอะไรไปเพียงเพราะความบ้าบิ่นในการสืบสวนคดีฉาวครั้งนี้ ชายคนหนึ่งหัวเราะร่าในลำคอ ก่อนจะชักมีดพกออกมาโชว์แสงไฟสลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสี "โอ้... ดูสิ ว่าเราได้เหยื่อแถมมาอีกหนึ่งคน เชฟคนสวยกับนักข่าวปากดี ตายรวมกันเป็นคู่ก็นับว่าโรแมนติกดีนะ" พรรษพรแค่นยิ้มหยัน แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่เส้นกั้น "ปากดีน่ะฉันยอมรับ แต่ถ้าอยากได้หัวพวกเรา ต้องดูว่าฝีมือพวกแกจะถึงหรือเปล่า" จังหวะที่พรรษพรเบี่ยงตัวหลบคมมีด รินลดาก็ไม่รอช้า เธออาศัยจังหวะชุลมุนขว้างก้อนหินเข้าใส่ขมับของอีกคนอย่างแม่นยำราวกับวางแผนไว้ ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ทั้งคู่พยายามชิ่งหนีออกจากมุมอับ แต่น่าเสียดายที่ทางออกถูกปิดตายจากด้านนอก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาที่ประตูหน้าโกดัง รินลดากระชากแขนพรรษพรให้หลบหลังลังไม้เก่าๆ หญิงสาวทั้งสองหอบหายใจรดกัน รินลดาจ้องมองใบหน้าที่เริ่มมีรอยช้ำของพรรษพรด้วยความเจ็บปวดลึกๆ "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้คะพรรษพร? แค่ข่าวหน้าหนึ่งมันคุ้มกันไหมที่ต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้?" พรรษพรเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาสุขุมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนไหวที่หาดูได้ยาก เธอใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าเชฟสาวเบาๆ "เพราะข่าวนี้มันไม่ใช่แค่ความจริงที่ต้องเปิดเผย แต่มันคือสิ่งเดียวที่ฉันจะมอบให้เธอ เพื่อให้โลกใบนี้ปลอดภัยสำหรับคนอย่างเธอ รินลดา... ฉันไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง แต่นี่คือวิธีเดียวที่ฉันจะปกป้องสิ่งที่ฉันรักที่สุดได้" คำสารภาพนั้นชะงักลงด้วยเสียงทุบประตูอย่างรุนแรงจากภายนอก กลิ่นควันไฟเริ่มลอยเข้ามาตามช่องลม เสียงตะโกนก้องที่ฟังดูคุ้นหูทำให้ทั้งสองต้องชะงักไปพร้อมกัน "รินลดา! พรรษพร! อยู่ข้างในใช่ไหม!" นั่นไม่ใช่เสียงของศัตรู... แต่เป็นเสียงของคนที่พวกเธอไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ พรรษพรหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าหากคนผู้นี้เข้ามาเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในโกดังนี้ ความลับทั้งหมดที่เธอพยายามขุดคุ้ยอาจกลายเป็นชนวนสงครามที่ทำลายทุกอย่าง รินลดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของใครบางคนทาบทับลงมาบนประตูที่เริ่มพังทลายลงจากการถูกกระแทก "ถ้าเขาเข้ามาตอนนี้..." พรรษพรกระซิบเสียงสั่น แววตาสิ้นหวังวูบหนึ่งฉายชัด "เราต้องออกไปทางหน้าต่างชั้นสอง!" รินลดาตัดสินใจทันที เธอฉุดร่างพรรษพรให้ลุกขึ้น แต่ทว่าเสียงปืนนัดแรกก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะการหนี ประตูด้านหน้าพังครืนลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสูทสีเข้มที่ถืออาวุธครบมือ... และเขาก็คือคนเดียวกับที่รินลดาพยายามหลีกหนีมาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับรินลดาและพรรษพรในบทนี้นะคะ "ดอกเดซี่ริมทาง"