รสชาติที่กวนประสาท

“ถ้าคุณคิดว่าการแก้ไขแปลนครั้งที่ห้าจะทำให้ผมเปลี่ยนใจไปกินข้าวกับคุณได้ คุณคิดผิดถนัดครับคุณรินทร์” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคินน์ กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินทร์วางม้วนกระดาษแปลนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนาด้วยจังหวะที่ค่อนข้างแรง ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเดือดดาลที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง “ฉันมาที่นี่ในฐานะสถาปนิก ไม่ใช่เพื่อนร่วมโต๊ะอาหารของคุณ คินน์” เธอกล่าวเน้นคำ “และแปลนฉบับนี้—ที่ฉันแก้มารอบที่ห้า—คือผลลัพธ์จากโจทย์ที่คุณเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเหมือนคนไม่มีหลักการ คุณต้องการฟังก์ชันการใช้งานแบบโมเดิร์น แต่กลับบอกว่าโทนร้านดู ‘แข็ง’ เกินไป ทั้งที่งานไม้ที่คุณรีเควสต์มามันก็กำหนดทิศทางของมันอยู่แล้ว” คินน์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองแผ่นแปลนเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตามาประสานกับดวงตาของเธอ แววตาของเขาไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ราวกับว่าความเกรี้ยวกราดของเธอกลายเป็นเพียงเรื่องตลกที่น่ามอง “ผมเป็นเชฟ ผมขาย ‘รสชาติ’ และ ‘บรรยากาศ’ ถ้างานของคุณมันสื่อสารออกมาไม่ได้ว่าลูกค้าที่เดินเข้ามาจะรู้สึกถึงความหรูหราที่แฝงความอบอุ่นยังไง… ผมก็แค่ต้องให้คุณเริ่มใหม่” เขาตอบพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนรินทร์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “หรือว่างานแค่นี้มันเกินความสามารถของคุณครับ?” “อย่าใช้คำพูดดูถูกมาเป็นเกราะป้องกันความเอาแต่ใจของคุณเลยค่ะ” รินทร์สวนกลับทันควัน ไม่มีการหลบสายตา “ฉันพิสูจน์ฝีมือมามากพอที่จะไม่ต้องมารับมือกับเด็กโข่งที่อยากเรียกร้องความสนใจด้วยการขีดฆ่าแบบงานคนอื่นเล่น ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องรสนิยม ก็แค่จ้างบริษัทอื่น หรือไม่ก็บอกมาตรงๆ ว่า ‘ฉันแค่อยากแกล้งคุณ’ จะดูเป็นลูกผู้ชายมากกว่า!” บรรยากาศในห้องดูจะเดือดพล่านขึ้นมาทันที คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างสูงโปร่งของเขาทำให้ห้องดูแคบลงไปถนัดตา เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับส่งยิ้มมุมปากที่รินทร์นิยามได้แค่คำเดียวว่า ‘น่าหมั่นไส้’ เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอช้าๆ จนรินทร์ต้องก้าวถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือขนาดยักษ์ ร่างของเธอถูกล้อมด้วยวงแขนที่ข้างหนึ่งยันกับชั้นหนังสือไว้ “คุณรู้ไหมรินทร์... ยิ่งคุณปากเก่งเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าถ้าได้ลองชิมรสชาติของคนที่พยศเก่งๆ แบบคุณจริงๆ มันจะออกมาเป็นยังไง” เสียงของเขาเบาลง แต่กลับหนักแน่นในความรู้สึก “แปลนนี้ผมยังไม่แก้ให้ผ่าน เพราะผมอยากให้คุณอยู่ต่อ... อีกสักพัก” “คุณมันบ้า” เธอพึมพำ แต่ใจกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ “อาจจะใช่ครับ แต่ผมบ้าแค่กับงาน… และกับคนที่ผมอยากให้เป็นคนเดียวที่จะได้เห็นมุมที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น” คินน์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบสัมผัสกับพวงแก้มของเธอ รินทร์หยุดหายใจไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องงานสถาปัตยกรรมอย่างแม่นยำกลับว่างเปล่า ความเย็นชาที่เขาใช้สร้างกำแพงกั้นคนอื่นไว้ ดูเหมือนจะละลายลงกลายเป็นความร้อนแรงที่แผดเผาเธอจนแทบละลาย ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักเขาออก ประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้เคาะ “เชฟคะ! แขกวีไอพีที่จองโต๊ะคืนนี้มาถึงแล้วค่ะ แล้วก็... มีปัญหาเรื่องการจัดที่นั่งในโซนวีไอพีที่สถาปนิกออกแบบไว้ด้วยค่ะ!” รินทร์รีบเบี่ยงตัวหลบออกมาจากรัศมีของคินน์ทันทีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ส่วนคินน์กลับถอยห่างด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาที่เขามองพนักงานสาวนั้นมีความหงุดหงิดฉายชัดเจน เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาขีดฆ่าลงบนแปลนของรินทร์อย่างไร้ความปรานีอีกครั้งเป็นรอบที่หก “ไปแก้มาใหม่ครับคุณรินทร์” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “คราวนี้ถ้ายังทำไม่ได้ดั่งใจ... ผมคงต้องเรียกคุณมา ‘เทรนงาน’ ที่ห้องนี้จนกว่าจะเช้าเลยล่ะ” รินทร์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ผสมปนเปไปกับความสั่นไหวในใจ เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกมันกำลังฟ้องว่า... เกมนี้ เธอไม่มีวันเดินออกจากมันไปได้ง่ายๆ แน่นอน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันแสนซับซ้อนของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ สเปซโอเดสซีย์สัญญาว่าจะเสิร์ฟความเข้มข้นให้ต่อเนื่องไม่มีพักแน่นอนครับ