มรดกวิญญาณกระบี่บรรพกาล

“เจ้าคิดว่าเศษเหล็กขึ้นสนิมเล่มนี้ จะคู่ควรกับมือของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งหิมะในฤดูเหมันต์กรีดผ่านโสตประสาท หลี่มู่เฉินมิได้หันไปมองเจ้าของเสียง เขายังคงจดจ้องอยู่กับคมกระบี่ที่บัดนี้ดูราวกับมีเส้นเลือดสีชาดไหลเวียนอยู่ภายใต้เนื้อเหล็กที่ผุกร่อน ความร้อนระอุแผ่ซ่านจากฝ่ามือเข้าสู่กระดูกสันหลัง ราวกับวิญญาณกระบี่ที่หลับใหลมานานนับพันปีเพิ่งได้รับหยาดโลหิตชโลมใจ เซียนหานเหมยยืนอยู่เบื้องหลังเขา รัศมีปราณเย็นเยือกแผ่ขยายกดทับจนอากาศรอบกายแทบกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง นางมองแผ่นหลังที่ดูไร้ที่พึ่งพิงของศิษย์สวะผู้นี้ด้วยสายตาซับซ้อน ทว่าในใจลึกๆ กลับสั่นไหวอย่างประหลาดเมื่อเห็นรอยแยกของมิติปรากฏขึ้นจางๆ รอบตัวเขา “ข้ามิได้ถือครองมันด้วยความคู่ควร... แต่ข้าถือครองมันเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็น” หลี่มู่เฉินเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนน่าตกใจ วินาทีนั้นเอง จิตสำนึกของหลี่มู่เฉินพลันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกค้อนทุบ โลกภายนอกมลายหายไป เหลือเพียงห้วงคำนึงสีดำมืดมิดที่มีอักขระทองคำโบราณนับหมื่นตัวลอยละล่องอยู่ อักขระเหล่านั้นมิใช่ตัวอักษรที่มนุษย์ทั่วไปจะทำความเข้าใจได้ แต่มันกลับสลักลึกลงในวิญญาณของเขา ราวกับถูกจารึกไว้ตั้งแต่กำเนิดโลก *‘จงใช้จิตกระบี่เป็นเบิกทาง ใช้ฟ้าดินเป็นฝักกระบี่... สยบมรรคา มิใช่ด้วยคมเหล็ก แต่ด้วยเจตจำนงที่เหนือกว่าสวรรค์!’* คำประกาศก้องดังสะท้อนอยู่ในมโนภาพ หลี่มู่เฉินรู้สึกถึงพลังปราณที่เหือดแห้งไปนานปีกลับมาพุ่งพล่านดั่งคลื่นยักษ์ กระแสลมปราณที่เคยขุ่นมัวบัดนี้กลายเป็นดั่งสีทองอร่าม มันไหลเวียนผ่านจุดชีพจรที่เคยอุดตันจนแตกออกทีละจุด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านภายใต้การชำระล้างจากมรดกบรรพกาล “มู่เฉิน! เจ้าทำอะไรลงไป!” เสียงของหานเหมยเปลี่ยนไปทันที นางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่ม กระบี่ที่เคยเป็นเพียงเศษเหล็กในมือเขา บัดนี้กลับส่องประกายแสงสีเงินยวบยาบ กลิ่นอายของมันเปลี่ยนไปจนน่าสะพรึงกลัว มันมิใช่กระบี่ที่มนุษย์จะถือครองได้อีกต่อไป แต่มันคือวิญญาณอาวุธที่รอคอยการตื่นขึ้น หลี่มู่เฉินค่อยๆ ยืนขึ้น กลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความทะนงตนที่เคยถูกปิดตายกลับมาสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจดั่งจักรพรรดิผู้ครองยุทธภพ เขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นมิใช่สีดำสนิทอีกต่อไป แต่มีอักขระโบราณสีทองเลือนหายไปในม่านตา “อาจารย์ ท่านเคยสอนว่ากระบี่มีไว้เพื่อปกป้อง...” หลี่มู่เฉินกล่าวพลางตวัดกระบี่ในมือเพียงเบาๆ พลังปราณที่รุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยวได้กรีดผ่านพื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็นเส้นตรง “แต่สำหรับข้า... กระบี่มีไว้เพื่อตัดขาดจากลิขิตฟ้าที่ขีดเขียนไว้!” หานเหมยชะงักงัน นางถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังหัวใจกลับร้าวราน นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในแววตาของเขา—ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยโชคชะตาและความไร้ความสามารถของตนเองในอดีต “เจ้าปลุก... ‘กระบี่ไร้ลักษณ์’ ขึ้นมาแล้วหรือ?” หานเหมยพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครืออย่างที่นางไม่เคยเป็นมาก่อน “มันมิได้ถูกปลุกด้วยข้า แต่มันถูกปลุกด้วยความแค้นที่ไม่มีวันดับมอด” หลี่มู่เฉินหันมามองนาง สายตาที่จ้องมองนั้นเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดที่ทำให้นางไม่อาจหลบสายตาได้ “และนับจากวินาทีนี้ไป ต่อให้สวรรค์จะส่งเงื่อนไขใดมาขวางกั้น ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ ผ่ามรรคาของท่านและข้าให้ขาดสะบั้น!” ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเมฆาหิมะพลันมืดมิด เมฆสีทมิฬรวมตัวกันดั่งพายุคลั่ง สายฟ้าฟาดลงมากลางหุบเขาเป้าหมายคือจุดที่เขายืนอยู่! ทัณฑ์สวรรค์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่มิใช่ทัณฑ์สำหรับความผิดบาป... มันคือทัณฑ์ที่หวาดกลัวต่อการกำเนิดใหม่ของผู้ที่กำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งเทพเซียน หลี่มู่เฉินก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับพายุเบื้องบนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่หานเหมยพุ่งตัวเข้าหาเพื่อจะฉุดรั้งเขาไว้ แต่ทว่า... วงแหวนปราณสีทองขนาดมหาศาลพลันปรากฏขึ้นรอบตัวเขา ผลักร่างของนางกระเด็นออกไป “อย่าขวางข้า!” เสียงคำรามก้องดั่งอสนีบาต ก่อนที่สายฟ้าสายแรกจะปะทะลงบนคมกระบี่ มิติด้านหลังของหลี่มู่เฉินกลับแยกออกเผยให้เห็นร่างเงาของบุคคลผู้หนึ่งที่หานเหมยหวาดกลัวที่สุด... เจ้าสำนักกระบี่นภาผู้ที่เคยสั่งปลิดชีพเขาเมื่อสามปีก่อน! กลิ่นอายสังหารพุ่งเป้าตรงมาที่ลำคอของหลี่มู่เฉินจากด้านหลัง ในขณะที่เขากำลังรับทัณฑ์สวรรค์อยู่เบื้องหน้า วิกฤตซ้อนวิกฤต... เขาจะเลือกรับมือกับสวรรค์หรือคมดาบที่ซ่อนอยู่ในเงา? พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ผมหมึกทองคำข้ามภพขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกันนะครับ