ฟื้นจากความตายในห้องครัวเย็นชืด

"ถ้าเจ้ายังขยับตัวช้าเหมือนเต่าคลานเช่นนี้ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องหวังว่าจะได้กินแม้แต่เศษข้าวติดก้นหม้อ! ไร้น้ำยาเสียจริง ทำงานก็ไม่ได้เรื่อง แถมยังผลาญเสบียงของตระกูลเฉินไปวันๆ!" เสียงแผดกร้าวที่คุ้นหูจนชวนให้สะอิดสะเอียนดังแทรกผ่านม่านความมืดที่ปกคลุมสติสัมปชัญญะของหลินฟางเซียน กลิ่นเหม็นอับของฝุ่นผงและความชื้นในครัวแคบๆ ตีขึ้นจมูกจนนางต้องนิ่วหน้า แรงกระชากที่หัวไหล่ทำให้ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกทรุดลงกับพื้นดินเหนียวเย็นเยียบ ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกในกระดูกสันหลังยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งถูกทุบตีเมื่อครู่นี้ ฟางเซียนลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมดุจหงส์ที่เคยหม่นแสงเพราะความอดสู กลับมาทอประกายเย็นเยียบและคมกริบ ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่โลกจะดับมืดลงคือความตายที่แสนอนาถ—นางถูกทอดทิ้งให้สิ้นใจอย่างหมาข้างถนนในฤดูหนาวที่บีบคั้นที่สุด ขณะที่แม่สามีผู้นี้กำลังนั่งหัวเราะร่าเคียงข้างลูกสะใภ้ใหม่ที่ร่ำรวยกว่า "มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร นังเด็กเนรคุณ!" แม่สามีหลี่ถลึงตาใส่ นางก้าวเข้ามาใกล้ เงื้อมมือหมายจะตบลงบนใบหน้าของฟางเซียนอีกคราตามความเคยชิน แต่ทว่า... ครั้งนี้ มือที่หยาบกร้านนั้นกลับหยุดชะงักกลางอากาศ ฟางเซียนคว้าข้อมือของหญิงชราไว้มั่น แรงบีบที่นางลงไปนั้นเหนือกว่าหญิงสาวที่อ่อนแอคนเดิมอย่างมหาศาล ความเย็นชาที่ฉายชัดในแววตาทำให้แม่สามีหลี่ชะงักไปชั่วขณะ นางสัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวลูกสะใภ้ที่เคยยอมก้มหัวให้มาโดยตลอด "ท่านแม่... หากมือข้างนี้ของท่านกล้าตบลงมา ข้าเกรงว่ามันอาจจะไม่ได้วางอยู่บนแขนของท่านอีกต่อไป" เสียงของฟางเซียนเรียบนิ่งและทุ้มต่ำ แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องครัวที่เงียบงันกลับดูน่าอึดอัดขึ้นมาถนัดตา แม่สามีหลี่ชักมือกลับด้วยความตื่นตระหนก สายตาของนางเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและหวาดระแวงปนเปกัน "แก... แกถูกผีเข้าหรืออย่างไร!" ฟางเซียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนชุดผ้าฝ้ายเก่าขาดๆ อย่างใจเย็น นางไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่กวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่เคยเป็นคุกของนาง เศษผักเหี่ยวแห้ง กระทะเหล็กที่ขึ้นสนิม และถังข้าวที่ว่างเปล่า... ที่นี่คือจุดเริ่มต้นที่นางเคยเสียน้ำตาให้ แต่ในเวลานี้ นางกลับเห็น ‘โอกาส’ ที่ซ่อนอยู่ในความทุกข์ยากนี้ สายตาของนางเหลือบไปเห็นไหหมักผักดองที่มุมห้อง กลิ่นเปรี้ยวจางๆ ที่ลอยออกมาทำให้ฟางเซียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ในห้วงความนึกคิดของนาง มิติคลังแสงและฟาร์มส่วนตัวที่ได้รับมาพร้อมกับการย้อนเวลากำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ แสงสีฟ้าจางๆ วาบผ่านดวงตา ก่อนที่นางจะรับรู้ถึงวัตถุดิบชั้นเลิศที่ถูกเก็บไว้ในมิติ "ถ้าท่านหิวจนต้องมาโวยวายกับข้าเช่นนี้ เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะทำอาหารให้ท่านทานเอง" ฟางเซียนกล่าวพลางเดินไปยังเตาไฟ ความมั่นใจที่ฉายชัดผ่านการเคลื่อนไหวทำให้แม่สามีหลี่ถึงกับอ้าปากค้าง "เจ้า... เจ้าจะมีปัญญาเอาอะไรมาทำ! ในเมื่อข้าวสารในบ้านเราแทบจะไม่มีเหลือแล้ว!" ฟางเซียนไม่หันกลับไปมอง นางหยิบมีดทำครัวขึ้นมา ความคมของมันสัมผัสกับปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มหั่นผักป่าที่เก็บมาได้ด้วยความชำนาญที่สั่งสมมาจากการค้าขายอาหารในชีวิตที่แล้ว เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะที่น่าฟังราวกับเสียงดนตรี กลิ่นหอมจางๆ เริ่มแผ่กระจายออกมาจากกระทะเมื่อนางเริ่มปรุงอาหารด้วยเคล็ดลับที่ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านนี้รู้จัก นางแอบดึง ‘น้ำปรุงรสสูตรลับ’ จากมิติด้านในออกมาผสมลงไปเล็กน้อย รสชาติที่เคยจืดชืดกำลังถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความกลมกล่อมที่ชวนให้น้ำลายสอ ในขณะที่กลิ่นหอมของอาหารกำลังโชยไปทั่วบ้าน บานประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เฉินเหว่ย สามีของนางที่เพิ่งกลับจากการฝึกทหารเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า เขาชะงักไปเมื่อเห็นฟางเซียนกำลังยืนปรุงอาหารด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่ใช่หญิงสาวที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่เขาจากไปเมื่อเช้า "ฟางเซียน... เจ้า..." เสียงของเฉินเหว่ยแผ่วเบา เขาจ้องมองภรรยาด้วยความสับสน ทันใดนั้นเอง หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายหยาบๆ ก็หันกลับมาส่งยิ้มให้เขา ยิ้มที่ดูเปี่ยมไปด้วยความลับและอำนาจการต่อรองที่น่าสะพรึงกลัว ในมือนางถือถ้วยไม้บรรจุอาหารชิ้นเนื้อชุ่มฉ่ำที่ดูเหมือนจะไม่ควรอยู่ในบ้านที่ยากจนเช่นนี้ "สามีท่านกลับมาได้ทันเวลาพอดี" ฟางเซียนเอ่ยพลางวางถ้วยลงบนโต๊ะ "แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านวันนี้ จะไม่ใช่แค่ ‘มื้ออาหาร’ เท่านั้น แต่เป็น ‘สัญญา’ ของการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีวันหวนกลับ" นางก้าวเข้าไปใกล้เฉินเหว่ย พลางกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง "เตรียมตัวให้พร้อมนะเฉินเหว่ย เพราะนับจากวันนี้ไป ตระกูลเฉินจะไม่เหมือนเดิมอีก... และใครที่เคยทำอะไรไว้กับข้า มันผู้นั้นจะต้องชดใช้อย่างสาสม" ขณะที่เฉินเหว่ยยังคงยืนอึ้งกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจ เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมชั้นดีที่เดินเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ! มนตรากรรมสะท้อนขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลากับฟางเซียนในตอนแรกนี้ด้วยนะคะ