หมากกระดานแรกเริ่ม

เสียงกระบี่กระทบฝักดัง *กริ๊ง* เบาหวิว ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของทุกคนที่ชุมนุมกันอยู่ ณ ลานพิธีสำนักกระบี่เมฆาคล้อย ที่ใจกลางลานหยกขาว บรรยากาศรอบกายราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอน้ำปราณสีฟ้าครามที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของสตรีผู้หนึ่ง นางยืนสง่างามราวกับรูปสลักหยกน้ำแข็ง เส้นผมสีดำสนิทตัดกับอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ดวงเนตรคู่คมกริบดั่งกระบี่วิเศษคู่นั้นกวาดมองผู้คนโดยรอบด้วยความเยชาชาไร้ที่เปรียบ—นางคือ ซูหยาง นางเซียนผู้ถือครองวิชากระบี่เหมันต์สวรรค์ ผู้ซึ่งไม่เคยชายตาแลผู้ใดในยุทธภพมาเนิ่นนาน ทว่าเบื้องหน้าของนาง กลับเป็นบุรุษในชุดคลุมสีเทาเรียบง่ายผู้หนึ่ง เซียวเหวินยืนไขว้หลัง สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวน้ำนิ่งในบึงลึก ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่ากระรัตปราณนับพันสายจากค่ายกลรอบลานประลองจะกดทับลงมาจนพื้นหินใต้เท้าเริ่มปริร้าว "เซียวเหวิน เจ้ายังกล้าเอ่ยปากท้าทายข้า ทั้งที่มีพลังปราณเพียงแค่ขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นเก้าเช่นนี้ หรือว่าสมองของเจ้ากระทบกระเทือนจากการบำเพ็ญเพียรผิดวิถีกันแน่?" น้ำเสียงของซูหยางเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดู นางเอ่ยขึ้นด้วยความระคนดูแคลนระคนฉงน แม้ลึกๆ ในใจนางจะมีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาด—ความรู้สึกที่ว่าบุรุษผู้นี้ไม่เคยทำอะไรโดยปราศจากการคำนวณ เซียวเหวินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเจือความสุขุมลุ่มลึกที่อ่านไม่ออก เขาประสานมือคารวะอย่างสุภาพตามมารยาทของจอมยุทธ์ ทว่าคำพูดกลับคมกริบยิ่งกว่าคมกระบี่ "คุณหนูซู… วิชาชีพกระบี่เหมันต์ของท่านฝึกฝนถึงขั้นไร้ปรานี แต่มันกลับยังขาดความยืดหยุ่น หมากกระดานนี้ยังเดินไม่ถึงครึ่งทาง ท่านอย่าเพิ่งด่วนสรุปว่าผู้ใดจะพ่ายแพ้เลยครับ" "สามห่าว!" สิ้นเสียงตวาด พลังกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วระดับสายฟ้าแลบ มันคือกระบี่เหมันต์ทะลวงนภา! วิชาระดับนภาที่แม้แต่ผู้วิโสในสำนักยังต้องหลั่งเหงื่อกาฬ ไอร้อนและไอเย็นปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว รัศมีกระบี่สีฟ้าจัดจ้านพุ่งตรงเข้าสู่จุดกึ่งกลางหน้าอกของเซียวเหวินอย่างไร้ความปรานี ในวินาทีเป็นตายนั้น ผู้ชมโดยรอบต่างพากันกั้นหายใจ บางคนถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะไม่อาจทนเห็นภาพจอมยุทธ์ผู้ปราดเปรื่องต้องร่างแหลกสลายภายใต้กระบี่เดียวของนางเซียนน้ำแข็ง ทว่า เซียวเหวินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว! ดวงตาคมกริบของเขาเป็นประกายวาบ *วิ้ง—!* นิ้วมือเรียวยาวดีดออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง อักขระโบราณสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศราวกับกลุ่มดาวที่ถูกจุดประกายขึ้นในยามวิกาล มันคือ "ยันต์ค่ายกลสลายวิถี" ที่เขาแอบสลักเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในลานประลอง! เมื่อกระบี่เหมันต์พุ่งเข้ามาปะทะกับม่านอักขระทองคำ แทนที่จะทะลวงผ่านไปตามคาด กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด พลังปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราดนับล้านสายพลันเปลี่ยนทิศทางในชั่วพริบตา มันหักเหโค้งเป็นวงกลมแล้วสะท้อนกลับไปหาเจ้าของด้วยความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ! *ตูมมม—!* แรงสะท้อนมหาศาลซัดร่างของซูหยางจนต้องถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าอันงดงามราวกับภาพวาดซีดเผือดลงเล็กน้อย นางตวัดกระบี่ในมือเพื่อสลายแรงสะท้อนนั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี นางมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน—เขาไม่ได้ใช้พละกำลังเข้าหักหาญ แต่เขาใช้ความเข้าใจในกฎเกณฑ์ฟ้าดินและวิถีค่ายกลมาบิดเบือนกระบวนท่าของนางอย่างไร้รอยต่อ "เจ้า… ใช้เคล็ดวิชาอันใดกัน?" ซูหยางเอ่ยถาม น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เซียวเหวินลดมือลง ยืนตรงอย่างสง่างาม ท่าทีของเขายังคงนุ่มนวลและให้เกียรติเสมอ "ข้าไม่ได้ใช้วิชาพิสดารอันใดหรอครับคุณหนูซู… เพียงแต่ในโลกนี้ ทุกสรรพสิ่งล้วนมีจุดหมุนและจุดอ่อนของมัน เหมือนดั่งกระบี่ของท่านที่แข็งแกร่งเกินไป จนขาดความอ่อนตัวในการยอมรับความเปลี่ยนแปลงต่างหากเล่า" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานพิธีชั่วขณะ เหล่าผู้อาวุโสที่นั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์ต่างพากันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตะลึง การใช้ยันต์อักขระเปลี่ยนทิศทางกระบี่ในระดับนี้นับว่าท้าทายกฎเกณฑ์การบำเพ็ญเพียรอย่างยิ่ง! ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับกระบวนท่าอันล้ำลึกนั้นเอง… จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่เมฆาคล้อยก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีเลือดที่ผ่าลงมากลางลานประลอง—และเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ก็ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกของสายฟ้า พร้อมกับป้ายคำสั่งโบราณที่สลักชื่อของ "เซียวเหวิน" ไว้ด้วยโลหิตสดๆ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่าน "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์สยบพยศนางเซียนน้ำแข็ง" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ