ชามแรกประกาศศักดา

"ถ้าแกยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบธรณีประตูร้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสาดน้ำล้างเขียงหมูใส่หน้าให้สมกับความหน้าด้านของพวกแก!" เสียงตวาดก้องที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังแหวกลมหนาวในยามสายของตรอกการค้าเก่าแก่ เหมยหลิงยืนถือตะหลิวเหล็กด้ามยาวในมือ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีมอแต่สะอาดสะอ้านยืนตระหง่านขวางหน้าประตูร้านอาหารเล็กๆ ที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ เบื้องหน้าของเธอคือป้าเฉินและลุงเฉิน ญาติผู้พี่ฝ่ายพ่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดและเกียจคร้าน ป้าเฉินในชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีตุ่นๆ กำลังเท้าสะเอวทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโห ริมฝีปากหนาทาลิปสติกราคาถูกเผยอขึ้นเตรียมพ่นคำด่าทอใส่หลานสาวกำพร้าที่พวกนางเคยคิดว่าจะฮุบเอาทรัพย์สินและค่าชดเชยมาเป็นของตัวได้ง่ายๆ "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาไล่ผู้มีพระคุณอย่างพวกฉัน!" ป้าเฉินแผดเสียงแหลมสูงจนชาวบ้านละแวกนั้นเริ่มชะביกหน้าต่างมอง "พ่อแม่แกตายไป สมบัติก็ควรตกเป็นของญาติผู้ใหญ่ ไม่ใช่ให้เด็กกะoоออกปากไล่เหมือนหมูเหมือนหมา แบบนี้มันเนรคุณชัดๆ! วันนี้ถ้าแกไม่ยอมส่งเงินมาให้สามีฉันไปซื้อยา สมusrแกจะต้องโดนพังร้านให้พินาศ!" ลุงเฉินที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ข้างหลังพยักหน้ารับสมอ้าง เขาทำท่าจะเงื้อมือผลักประตูไม้เข้าไปในร้าน แต่ทว่า... *ตึง!* เสียงตะหลิวเหล็กฟาดลงบนขอบโต๊ะไม้หนาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนนั้นทำให้ป้าเฉินสะดุ้งโหยงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เหมยหลิงไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากของเธอ "ผู้มีพระคุณงั้นหรือ?" เหมยหลิงแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเห็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ตอนที่พ่อแม่ฉันป่วยปางตาย พวกแกเคยแม้แต่จะชายตามองหรือส่งเงินมาสักหยวนเดียวไหม? ตอนที่ฉันต้องอดมื้อกินมื้อในบ้านหลังนั้น พวกแกกลับมาขนข้าวของมีค่าไปจนเกลี้ยง ตอนนี้เห็นฉันลุกขึ้นมาเปิดร้านทำมาหากินเองได้ ถึงได้รีบวิ่งแจ้นมาทำตัวเป็นปลิงดูดเลือด หน้าด้านหน้าทนถึงขนาดนี้ โรงพยาบาลบ้าคงลืมกักตัวพวกแกไว้สินะ!" "แก... นังเด็กปากดี!" ป้าเฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา นางยกมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้าไปตบหน้าเหมยหลิงให้หายแค้น แต่ทว่า ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายตำรวจสีเขียวเข้มของสารวัตรหานเฟิงที่ยืนสงบนิ่งสังเกตการณ์อยู่มุมตึก กลับก้าวเท้าออกมายืนขวางกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสองสามีภรรยาจอมป่วนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "กรมตำรวจเขตนี้ เพิ่งออกกฎหมายอนุญาตให้โจรปล้นทรัพย์กลางวันแสกๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ... ลุงป้า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ลุงเฉินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขาที่ก้าวออกไปเมื่อครู่ชักกลับแทบไม่ทัน สารวัตรหานเฟิงผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและมือปราบมือหนึ่งของสถานีตำรวจ ใครๆ ในย่านนี้ต่างก็รู้กิตติศัพท์ดี การมีเรื่องกับตำรวจหนุ่มอนาคตไกลคนนี้ เท่ากับการเอาอนาคตของตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้าย ป้าเฉินหน้าซีดเผือดลงทันที นางรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ "สารวัตรหานคะ เด็กคนนี้มันอกตัญญูค่ะ พวกเราหวังดีมาตักเตือนแต่มันกลับ..." "ผมใช้ให้คุณมาตักเตือนเมื่อไหร่?" เสียงทุ้มตัดบทอย่างไร้เยื่อใย หานเฟิงปรายตามองนางด้วยหางตา "ถ้าพวกคุณยังไม่ยอมถอยออกไปจากหน้าร้านของคุณเหมยหลิงภายในสามวินาทีนี้ ผมคงต้องเชิญตัวไปสงบสติอารมณ์ที่สถานีตำรวจสักสามวัน... หวังว่าจะเข้าใจความหมายของผมนะครับ" คำขู่ที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มนั้นได้ผลชะงัดนัก ป้าเฉินและลุงเฉินมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพากันถอยร่นออกไปอย่างลนลาน พร้อมกับส่งสายอาฆาตมาดร้ายมาให้เหมยหลิงเป็นระยะ "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!" เสียงตะโกนไล่หลังดังแว่วมาไกลๆ ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะหายลับไปจากมุมถนน บรรยากาศหน้าตรอกกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหมยหลิงถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ไหล่ที่เคยเกร็งเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่เคียงข้าง แววตาคู่คมของเขายังคงทอดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ขอบคุณค่ะ... เอ่อ ขอบคุณมากนะคะสารวัตรหาน" เหมยหลิงเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยเดิม แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดให้เข้ากับยุคสมัยทันที หานเฟิงมองใบหน้าเนียนใสที่มีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมของหญิงสาว สายตาของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและกระดูกหมูที่ลอยออกมาจากด้านหลังร้านกำลังทำลายความนิ่งสงบในใจของเขาอีกครั้ง "ผมไม่ได้ช่วยคุณฟรีๆ หรอกนะ" หานเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมจนท้องผมร้องแล้ว" เหมยหลิงชะงักไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาจนดวงตาโค้งเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ ความหมองเศร้าระคนโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เธผายมือเชิญด้วยท่าทางคล้ายเถ้าแก่เนี้ยมืออาชีพ "ถ้าสารวัตรหานการันตีด้วยท้องของตัวเอง งั้นเชิญด้านในเลยค่ะ รับรองว่า 'บะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้น' ชามแรกของร้านวันนี้ จะทำให้คุณลืมไม่ลงเลยทีเดียว!" ภายในร้านขนาดกะทัดรัดแต่จัดระเบียบไว้อย่างสะอาดสะอ้าน เหมยหลิงจัดการลวกเส้นบะหมี่ทำมือเหนียวนุ่มลงในชามกระเบื้องเคลือบสีขาว คีบเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปากโปะลงไปด้านบน ตามด้วยไข่ต้มยางมะตูมสีทองสวยงาม ขั้นตอนสุดท้ายคือการตักน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวมานานหลายชั่วโมงจนเป็นสีขาวขนมน้ำนม ราดลงไปจนท่วมเส้นและเครื่องเคียง *ฉ่า—!* กลิ่นหอมฟุ้งของกระดูกหมูที่เคี่ยวกับสมุนไพรจีนและกระเทียมเจียวใหม่ๆ หอมตลบอบอวลทะลุกรอบประตูร้าน ลอยฟุ้งกระจายออกไปทั่วทั้งตรอกแคบๆ จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงักและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความอยากอาหาร หานเฟิงนั่งมองชามบะหมี่ที่ถูกวางลงตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ไอร้อนที่ลอยขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจทำให้ต่อมรับรสของเขาทำงานอย่างหนัก เขาก้มลงใช้ตะเกียบไม้คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาคำโตเข้าปาก ความเหนียวนุ่มของเส้นที่คลุกเคล้ากับน้ำซุปเข้มข้นกลมกล่อมกระจายไปทั่วรสนิยมจนดวงตาคมต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ อร่อย... ไม่สิ มันอร่อยจนเกินกว่าจะเป็นแค่บะหมี่ข้างทางธรรมดา ในขณะที่หานเฟิงกำลังดื่มด่ำกับรสชาติอาหารตรงหน้า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเงาของร่างหนึ่งที่ทาบทับลงมา เหมยหลิงหันไปมองผ่านม่านพลาสติกใส และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็พลันแข็งค้างในทันที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนคนใหม่ไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา แต่เป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อโค้ทเนื้อดีที่เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม... "พ่อเลี้ยงหลี่?" หานเฟิงขมวดคิ้วมุ่น วางตะเกียบในมือลงทันทีเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของหญิงสาว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ