รอยร้าวที่เงียบเชียบ

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่เย็นเยียบคลายลงแม้แต่น้อย รดาว่างเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสที่สะท้อนเงาใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มผู้เป็นสามีตามกฎหมาย คินน์ไม่ได้เงยหน้าจากจอโน้ตบุ๊กที่แสดงกราฟหุ้นตัวเลขสีแดงสลับเขียว นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวบนคีย์บอร์ดอย่างไม่ใส่ใจกับผู้มาเยือน "คินน์คะ" รดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่ามีพลังกดดันที่ทำให้ชายหนุ่มต้องชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังคงนิ่งเฉย "ผมติดประชุมสายสำคัญอีกสิบนาที ถ้าธุระไม่ด่วน รบกวนคุณรอข้างนอกก่อนได้ไหม" "มันด่วนค่ะ... ด่วนพอที่จะทำให้การรอคอยตลอดห้าปีของเราสิ้นสุดลง" คินน์ละสายตาจากหน้าจอ เขาถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววหงุดหงิดระคนสงสัย เขาเลื่อนสายตาไปยังเอกสารที่รดาวางทิ้งไว้ ตัวอักษรสีดำเด่นชัดบนกระดาษสีขาวสะอาดตา 'ใบคำร้องขอหย่า' ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน แต่มันกลับเต็มไปด้วยการดูแคลน "วันนี้วันครบรอบแต่งงานของเรานะรดา คุณเล่นตลกอะไรอยู่" "ครบรอบเหรอคะ?" รดาทวนคำ ถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการตอกย้ำให้เห็นถึงความว่างเปล่า "คุณจำมันได้จริงๆ หรือคุณแค่พยายามเดาไปส่งๆ เพราะตารางงานในเลขาฯ ของคุณเตือนขึ้นมา" คินน์เงียบไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เขาจำไม่ได้หรอก ไม่ใช่เพราะเขาไร้ความรู้สึก แต่เป็นเพราะรดาเป็น 'ส่วนประกอบ' ที่เขามั่นใจมาตลอดว่ายังไงก็ไม่มีวันหายไปไหน "ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมงี่เง่ากับคุณนะรดา" เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดดูน่าเกรงขามเหมือนทุกครั้งที่เขาใช้กดขี่เธอทางความรู้สึก "ถ้าคุณอยากได้เงินเพิ่ม หรืออยากได้อะไรที่มากกว่านี้ ก็บอกมาตรงๆ อย่าใช้เอกสารไร้สาระพวกนี้มาเรียกร้องความสนใจ" "ฉันไม่ได้ต้องการเงินคินน์" รดาสบตาเขานิ่ง แววตาของเธอไม่มีความอาลัยอาวาสหลงเหลืออยู่แล้ว มันมีเพียงความเด็ดขาดของคนที่ตัดสินใจทิ้งชีวิตที่พังทลายไว้ข้างหลัง "สิ่งที่ฉันต้องการคืออิสรภาพ และลูกต้องการพ่อที่ไม่มองว่าครอบครัวเป็นแค่ภาระ" คินน์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางใจ แต่เขาก็เลือกที่จะกลบเกลื่อนมันด้วยความเย็นชาตามนิสัย "ลูก?" คินน์เลิกคิ้วขึ้น "คุณจะบอกว่าเอาเรื่องเด็กมาอ้างเพื่อให้ผมเซ็นใบหย่านี่งั้นเหรอ รดา... คุณกำลังไปไกลเกินไปแล้วนะ" รดาไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เธอเพียงหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้คินน์ยืนกำใบหย่าแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะความรัก แต่มันคือความรู้สึกของการสูญเสียสิ่งที่เคยคิดว่าเป็น 'เซฟโซน' ไปอย่างไม่มีวันกลับ สามสิบนาทีต่อมา ณ มุมหนึ่งของสวนหลังบ้านที่รดาจัดแต่งไว้เพื่อลูกน้อยโดยเฉพาะ แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านกิ่งไม้ ลินินในชุดกระโปรงสีขาวตัวน้อยกำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่บนผืนหญ้า เสียงหัวเราะใสซื่อของเด็กวัย 3 ขวบคือหยาดน้ำทิพย์เพียงหนึ่งเดียวที่เยียวยาหัวใจรดาให้เข้มแข็งในวันที่โลกทั้งใบพังครืนลงมา "แม่ขา... คุณพ่อจะมาหาเราไหมคะ?" ลินินเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตากลมโตสุกใสเปื้อนไปด้วยความไร้เดียงสา รดาคลี่ยิ้มบางๆ มือเรียวลูบศีรษะลูกน้อยอย่างอ่อนโยน "วันนี้พ่อเขายุ่งมากค่ะคนเก่ง พ่อมีงานสำคัญที่ต้องรับผิดชอบมากมาย" "แต่หนูอยากให้พ่อเห็นรูปวาดที่หนูวาดให้พ่อจังค่ะ" รดามองดูรูปวาดลายเส้นยุ่งเหยิงในมือลูกสาว ภาพวาดครอบครัวที่มีพ่อ แม่ และตัวเธอเองยืนจับมือกัน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเธอต้องกลั้นหายใจ เธอเลือกที่จะกอดลูกไว้แน่น เพื่อไม่ให้ลินินเห็นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังขึ้นใกล้ๆ รดาหันไปมอง และพบว่าคินน์ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองผ่านรดาไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นตุ๊กตา เขาไม่ได้มาเพื่อง้อหรืออธิบาย แต่เขากำลังตามหาความจริงที่รดาพยายามปกปิด คินน์เดินตรงเข้ามาหาลินินอย่างเสียมารยาท ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างๆ เด็กน้อย "หนูชื่ออะไรครับ?" คินน์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนลง แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ได้ ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้น... คิ้วที่รับกับใบหน้าจิ้มลิ้ม... มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน รดารีบปรี่เข้ามาคว้ามือลูกสาวไว้ด้วยความหวาดหวั่น "คินน์! อย่ามายุ่งกับลูกฉัน" คินน์ไม่ได้หันไปมองรดา สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเด็กหญิง ก่อนจะเลื่อนลงไปเห็น 'สร้อยคอ' เส้นเล็กๆ ที่ลินินสวมอยู่ บนจี้ทองคำสลักชื่อย่อที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี มันคือสร้อยที่เขาเคยทำหายไปเมื่อห้าปีก่อน... สร้อยเส้นเดียวกับที่เขามอบให้ 'ผู้หญิงคนนั้น' ในคืนที่เขาผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต คินน์หน้าซีดเผือด มือที่สั่นเทาของเขายื่นไปคว้ามือเล็กๆ ของลินินขึ้นมาดูรอยปานสีจางๆ ที่ข้อมือซ้ายของเธอ รอยปานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว... รอยปานเดียวกับที่เขามี "รดา..." คินน์เรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง เขามองหน้าเธอสลับกับมองหน้าเด็กน้อย "นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน? เด็กคนนี้... ลูกใคร?" รดาสูดลมหายใจลึก แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาที่ทำร้ายหัวใจคนฟังได้ลึกที่สุด "เธอคือคนที่จะทำให้คุณรู้ว่า... การสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป มันรู้สึกอย่างไร คินน์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรดาและคินน์ในตอนแรกนี้ด้วยกันนะครับ