รอยเท้าในไร่อ้อย

กลิ่นดินปืนและไอคาวบอยจากไร่อิศูรย์ยังไม่จางหายไปจากความทรงจำ แต่สิ่งที่ข้าพเจ้า… หรือจะพูดให้ถูกคือ *ศิลา* กำลังเผชิญหน้าอยู่ในเวลานี้ คือกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะนาสิกท่ามกลางดงอ้อยทึบรกทึศ รองเท้าบูทหนังแท้เหยียบลึกลงไปบนพื้นดินแห้งกรัง เสียงกรอบแกรบของใบอ้อยแห้งที่ถูกเหยียบย่ำดังขึ้นเป็นจังหวะก้าวที่มั่นคงและดุดัน ปลายกระบอกปืนพกสั้นสีดำด้านในซองหนังข้างเอวสะท้อนกับแสงไฟฉายสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ หยุดยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองร่องรอยการบุกรุกที่สดใหม่ รอยเท้าเล็กๆ ที่ไม่ควรจะมาอยู่กลางอาณาจักรแห่งความดิบเถื่อนนี้ "คิดจะเล่นเกมตบตาฉัน มันยังเร็วไปร้อยปี... คุณนักข่าว" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาวในยามวิกาลดังลอดไรฟัน ศิลาไม่ได้แปลกใจกับการมาเยือนยามวิกาลของหนูสกปรกที่แอบเล็ดลอดเข้ามาในเขตหวงห้าม เขารู้ตัวตั้งแต่ก้าวแรกที่หล่อนเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตไร่ศิลาแล้ว การปล่อยให้หล่อนเดินลึกเข้ามาจนถึงเขตโรงเกรดน้ำตาลร้าง ก็เปรียบเสมือนการปล่อยให้เหยื่อเดินเข้าสู่กรงเล็บของพญาอินทรีที่รอขย้ำด้วยความกระหาย ฉับพลัน ร่างเพรียวระหงที่พยายามหลบซ่อนอยู่หลังกองกระสอบปุ๋ยเก่าๆ ก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อลำแสงไฟฉายสาดส่องเข้าใส่ใบหน้า ดวงตาสีมรกตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ท้าทาย และซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเปราะบาง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางกำเครื่องบันทึกเสียงและสมุดโน้ตในมือจนยับย่น หล่อนถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเปลือย เย็นเฉียบ แต่ก็ยังไม่ยอมก้มหัวให้สายตาคุกคามที่จ้องมองมาดั่งจะกลืนกิน "คุณไม่มีสิทธิ์มาจับตัวฉันนะ! ฉันเป็นสื่อมวลชน มีเสรีภาพในการตรวจสอบความจริง!" เสียงหวานเอמהลอดไรฟัน แม้จะสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีและความพยศ ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาหล่อนทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนลมหายใจของคนตรงข้ามแทบสะดุด กลิ่นกายสาวกรุ่นที่ผสมผสานกับความตื่นตระหนกยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในGกายของเจ้าพ่อไร่อ้อยให้ตื่นเต็มตา "เสรีภาพงั้นเหรอ?" ศิลาหยุดยืนประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างบางจนหล่อนแทบไม่มีทางหนี มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กบอบบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บีบเค้นด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ในไร่ศิลาแห่งนี้ กฎหมายเดียวที่มีคือกฎของฉัน... และเธอกำลังล้ำเส้นเข้ามาในเขตตาย" "ปล่อยฉันนะ ไอ้คนป่าเถื่อน!" รินรดาตวัดสายตาดุดันสู้กลับ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพัน Mนาการ แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร่ง สัมผัสจากการเสียดสีปลุกเร้ากระแสความตึงเครียดทางเพศให้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ศิอมมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นความมืดทึบ เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบกระด้างที่ยากจะควบคุม เขาชอบความพยศนี้ ยิ่งหล่อนดื้อรั้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากบดขยี้ให้แหลกคามือ ให้หล่อนร้องขอความเมตตาภายใต้ร่างของเขา "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน หล่อนจะยังอวดเก่งแบบนี้ได้อยู่นะ" ศิลาไม่รอให้หล่อนได้ทันเอ่ยคำด่าทอใดๆ อีก มืออีกข้างรวบเอวคิ้วคسของหล่อนเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดติดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนแทบหลอมละลาย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าคมคายโน้มลงมาประชิดริมฝีปาก หล่อนอ้าปากเตรียมจะกรีดร้อง แต่กลับถูกฉวยโอกาสปิดกั้นเสียงทั้งหมดด้วยรสจูบอันดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อนไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์และการประกาศการครอบครอง รสจูบที่ทั้งขบเม้ม ดึงดัน และเรียกร้อง ลิ้นหนารุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคอ มือเล็กที่เคยทุบอกแกร่งค่อยๆ อ่อนแรงลงเมื่อความวาบหวามซ่านสנעกระจายไปทั่วทุกอณูผิว แรงดึงดูดอันรุนแรงและหุบเหวแห่งเสน่หาดึงดูดให้หล่อนเกือบจะคล้อยตามสัมผัสอันเร่าร้อนนี้ หากแต่... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางปากทางเข้าโรงเกรดน้ำตาล ทำให้ศิลาต้องผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมตวัดมองไปทางต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ร่างของไอศูรย์ คู่ปรับตัวฉกาจ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในมือถือปืนเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตา... "ดูท่าทางฉันจะมาขัดจังหวะความสำราญของแกสินะ... ศิลา แต่ดูเหมือนของเล่นชิ้นใหม่ของแก จะมีความลับบางอย่างที่นายใหญ่ทางโน้นเขากำลังตามหาอยู่เหมือนกันวะ" ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในดินแดนอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ