กรงขังกลางแสงแดด

กลิ่นไอดินชื้นระเหยขึ้นปะทะจมูก ผสมผสานกับกลิ่นเฉพาะตัวของคราบน้ำมันเครื่องและใบอ้อยแห้งที่กรอบเกรียมยามต้องแสงอาทิตย์แผดเผา ทว่ากลิ่นเหล่านั้นยังไม่ฉุนเท่ากลิ่นอายคุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า ศิลาไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตมาดร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสีมรกตคู่นั้นแม้แต่น้อย ปลายนิ้วหยาบกร้านของเจ้าของไร่หนุ่มคีบมวนบุหรี่ไว้หลวมๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนแทบหายใจไม่ออก “เลือกเอาครับคุณนักข่าว… จะเดินเข้าไปในบ้านพักส่วนตัวของผมด้วยสองขาของคุณเอง หรือจะให้ลูกน้องผมแบกคุณเข้าไปเหมือนกระสอบทรายเก่าๆ สักกระสอบ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผืนน้ำนิ่งสงบ แต่มันกลับเต็มไปด้วยกระแสคลั่งที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวทำให้แผ่นอกบางสะท้อนขึ้นลงอย่างแรง เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิด พื้นที่รอบตัวแคบลงทันตาเห็นเมื่อศิลาขยับเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางหนี “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะศิลา! ฉันเป็นพลเมือง เป็นสื่อมวลชน ไม่ใช่ทาสในไร่อ้อยเถื่อนๆ ของคุณ!” เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นแต่นัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นกลับสุกสกาวดื้อรั้นท้าทายอำนาจดิบเถื่อนอย่างไม่เกรงกลัว ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงอกเสื้อของเขาเอง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดจนหน้าผากเกือบชนกัน กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยความดุดันและเหงื่อไคลจางๆ ลอยเข้ามารุกزประสาทสัมผัสของหญิงสาวจนเธอต้องผงะหงาย “กฎหมาย กฎบ้าน หรือแม้แต่สิทธิ์ที่คุณอ้าง… มันใช้ไม่ได้ผลหรอกครับในอาณาเขตของผม ที่นี่มีกฎอยู่ข้อเดียว… คำสั่งของผมคือที่สุด” สิ้นคำพูด ร่างบางก็ถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งราวกับคีมเหล็ก ศิลาไม่ได้สนใจเสียงทุบตีหรือแรงดิ้นรนขัดขืนแม้แต่น้อย เขายกเธอลอยเหนือพื้นด้วยพละกำลังอันเหนือกว่า ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังเรือนพักส่วนตัว เรือนไม้สักทองหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดและถูกรายล้อมด้วยแนวไผ่หนาทึบ แยกขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง “ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนป่าเถื่อน!” รินรดากรีดร้องลั่น ทุบกำปั้นลงบนลาดไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม ทว่ามันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้ศิลาเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะยิ่งปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัวขึ้นไปอีก ปัง! ประตูไม้สักบานหนาถูกถีบปิดด้วยเท้าของเจ้าของไร่ ก่อนที่ร่างบางจะถูกโยนลงบนฟูกนอนหนานุ่มกลางห้องนอนกว้าง รินรดารีบตะกายลุกขึ้นถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวตามมาคร่อมทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาโดยสมบูรณ์ น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาหินทั้งลูก “คิดจะมาขุดคุ้ยความลับในไร่ของผม คุณก็น่าจะรู้ว่ามันต้องแลกมาด้วยอะไร” ศิลาโน้มใบหน้าลงมาต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวเนียนจนร่างบางสะท้อนเฮือก ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ แม้หญิงสาวจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ไม่พ้นอุ้งมือที่แข็งแกร่งของเขา “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด… ฉันแค่มาตามหาความจริงเรื่องคนงานที่หายตัวไป!” เธอยังคงพยายามปกป้องศักดิ์ศรีด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะคลอหน่วยอยู่เต็มเบ้า “ความจริงเหรอครับ?” ศิลาแค่นยิ้ม แววตาดุดันฉายประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่าเดิม “บางครั้งความจริงมันก็ไม่ได้น่าฟังเท่ากับการกระทำหรอกนะรินรดา… และตอนนี้ สิ่งที่คุณควรใส่ใจ ไม่ใช่เรื่องคนงานไร้ค่าพวกนั้น แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก ว่าจะทนรับมือกับไฟที่ตัวเองเป็นคนจุดขึ้นมาได้สักกี่น้ำ” สัมผัสจากปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงเมื่อเขาเลื่อนลงมาสัมผัสเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อแรงดึงดูดอันมืดมนและเร่าร้อนแผ่ซ่านผ่านจุดสัมผัส ร่างกายของเธอต่อต้านแต่หัวใจกลับทรยศด้วยจังหวะเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตึงเครียดระຫວ่างอำนาจดิบเถื่อนกับความดื้อรั้นพยศพุ่งทะยานสู่ขีดสุด เมื่อศิลาไม่รอช้าที่จะบดริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดด้วยจูบอันดุดัน หิวกระหาย และเอาแต่ใจ รสจูบของเจ้าของไร่อ้อยดิบเถื่อนไม่ได้นุ่มนวลหรือประนีประนอม มันคือการประกาศกักขังและครอบครองอย่างแท้จริง รินรดาเบิกตาค้างด้วยความตกตะก่อนที่ความวาบหวามจะแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างไร้ความปรานี แรงขัดขืนที่เคยมีค่อยๆ อ่อนระโหยโรยแรงลงภายใต้คลื่นเสน่หาอันเชี่ยวกรากที่เขาจงใจซัดสาดเข้าใส่ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวตรึงไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ไปตามเอวคอดกิ่ว สอดแทรกปลายนิ้วเข้าใต้ร่มผ้าเพื่อสัมผัสผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวราวกับไฟ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงลมพัดนอกหน้าต่าง รินรดารู้สึกราวกับสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยแสงแดดกลางไร่อ้อย ยิ่งเธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี ศิลากยิ่งตามติดและบดขยี้ความหอมหวานนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านไล่ต่ำลงมาปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก เธอกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางหุบเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหนี ในวินาทีที่สติของหญิงสาวใกล้จะทานทนต่อแรงปรารถนาไม่ไหว และกำลังจะยอมจำนนต่อสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของลูกน้องคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ทางด้านแปลงอ้อยทิศใต้… มีคนพบศพคนงานถูกฆ่าอำพราง!” ศิลาชะงักกึก ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากบวมเจ่อของหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจนัก แววตาดุดันไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งเดิม เขามองหน้าเชลยสาวใต้ร่างที่หอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน รินรดาสบตากับเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตื่นกลัว ดีใจที่รอดพ้น และสับสนในเวลาเดียวกัน ศิลาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว เขาก้มมองหญิงสาวที่นอนกระเซอะกระเซิงบนฟูกด้วยสายตาคมกริบราวกับมีดโกน “อยู่แต่ในห้องนี้… อย่าคิดหนีเด็ดขาด เพราะถ้าคุณก้าวขาออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ศพต่อไปในไร่อ้อยแห่งนี้… อาจไม่ใช่คนงานไร้ค่าพวกนั้น แต่จะเป็นคนใกล้ตัวของคุณเอง” พูดจบ เจ้าของไร่หนุ่มก็หันหลังก้าวพรวดพราดออกไปจากห้องทันที พร้อมกับเสียงล็อกประตูดังลั่นจากภายนอก รินรดารีบพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันคิดหาทางหนี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านหลังหน้าต่าง พร้อมกับเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้ง และเงาร่างลึกลับที่ปรากฏขึ้นพร้อมกระดาษโน้ตสอดเข้ามาใต้ช่องประตู ซึ่งมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... *'หนีซะ ก่อนที่ศิลาจะรู้ว่าเธอกำลังร่วมมือกับไอศูรย์'* ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเร่าร้อนและลุ้นระทึกไปกับดินแดนดิบเถื่อนแห่งนี้นะครับ