จุดแตกหักก่อนเริ่มเกมจริง

เสียงก๊อกแป้นพิมพ์ของรินรดาดังเป็นจังหวะรัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบนหลังคาสังกะสีในคืนพายุใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนแว่นตาเลนส์กรองแสงของเธอ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวเวลาตีสอง คีรินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือขถือแก้วกาแฟดำที่ยังอุ่นอยู่ เขามองหญิงสาวผู้กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดและโค้ดโปรแกรมจำนวนมหาศาลด้วยสายตาที่อ่านยาก—มีความห่วงใยเจืออยู่ในความระมัดระวัง “ริน คุณไม่ได้นอนมาสามสิบหั่วโมงแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำของคีรินดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและไดอะแกรมสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วเรียวยังคงรัวบนแป้นพิมพ์เพื่อรันคำสั่งคอมไพล์รอบสุดท้าย “ถ้าฉันนอนตอนนี้ อัลกอริทึมคัดกรองความสัมพันธ์ของเราจะพังไม่เป็นท่า และที่สำคัญ... คู่แข่งของเราในโปรเจกต์นี้ไม่ได้นอนมาสามวันแล้วเหมือนกัน คีริน” เธอหยุดมือลงในที่สุด ถอดแว่นตากองไว้บนโต๊ะแล้วใช้มือนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการไมเกรนที่เริ่มเล่นงาน ดวงตากลมโตคู่สวยหันมาสบตากับชายหนุ่ม รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น “แต่บางที... ความพยายามของพวกเขาก็อาจจะสูญเปล่า ถ้าสิ่งที่ฉันเพิ่งค้นพบในระบบหลังบ้านของบริษัท ‘เน็กซ์เจน เทคโนโลยี’ เป็นเรื่องจริง” คีรินหรี่ตาลงเล็กน้อย เก้าอี้ทำงานถูกดึงมานั่งลงข้างๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อฟังข้อมูลสำคัญ “ว่ามาสิ คุณเจออะไรจากไฟล์ถังขยะของเซิร์ฟเวอร์สำรองนั่น?” “เกลือหนอน” รินรดาพึมพำก่อนจะคลิกเมาส์เปิดหน้าจอที่มีโฟลเดอร์รหัสลับซ่อนอยู่ “พวกเขาไม่ได้แค่พัฒนาโปรแกรมคัดกรองหัวใจธรรมดาค่ะคีริน... แต่พวกเขาฝัง ‘โค้ดสอดแนมทางอารมณ์’ ไว้ในฐานข้อมูลผู้ใช้ร่วมกับบริษัทประกันสุขภาพรายใหญ่ เป้าหมายไม่ใช่การหาคู่แท้ แต่เป็นการเก็บข้อมูลพฤติกรรมความเปราะบางทางจิตใจ เพื่อเอาไปใช้ในการปรับเบี้ยประกันและขายสินค้าเจาะจงเป้าหมายในอนาคต” บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คีรินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ข้อมูลชุดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการแข่งขันทางธุรกิจที่ไม่ยุติธรรม แต่มันคือการละเมิดจริยธรรมครั้งใหญ่ที่สามารถทำลายชีวิตผู้คนนับล้านที่เชื่อมั่นในระบบอัลกอริทึมของพวกเขา “นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว...” คีรินพึมพำ “ถ้าข้อมูลนี้หลุดออกไป หรือถ้าเราเปิดโปงมันตอนนี้ ทางเน็กซ์เจนจะต้องส่งทีมมาทำลายหลักฐาน หรือแม้แต่เล่นงานเราใต้ดินแน่ๆ คุณมั่นใจแค่ไหนว่าร่องรอยการเข้าถึงของเราปลอดภัย?” “ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์จนกระทั่งถึงวินาทีนี้ค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ในใจลึกๆ จะเริ่มมีความกังวลก่อตัวขึ้นเช่นกัน เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ มองออกไปRวิวด้านนอกที่ยังคงมืดสนิท “แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เราปลอดภัยแค่ไหน... แต่อยู่ที่ว่า เราจะเอากลยุทธ์นี้ไปใช้ยังไงในวันพรุ่งนี้ วันที่เราต้องนำเสนอโปรเจกต์ต่อหน้าคณะกรรมการบริหาร” คีรินลุกขึ้นยืนตาม เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาว วางมืออุ่นลงบนไหล่บางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลงภายใต้สัมผัสที่คุ้นเคย “คุณกลัวเหรอริน?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉันไม่เคยกลัวความจริงค่ะคีริน” รินรดาหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอดุดันและเฉียบคม “แต่ฉันกลัวว่า... ความโลภของมนุษย์จะทำให้เทคโนโลยีที่เราตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อเยียวยาจิตใจ กลับกลายเป็นอาวุธทำลายล้างที่ไร้ความปรานี” ก่อนที่คีรินจะได้กล่าวคำปลอบโยนใดๆ เพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่ประตูทางเข้าสำนักงานก็ดังขึ้น—*ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!*—ไม่ใช่เสียงเตือนปกติ แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ถูกตั้งค่าไว้เฉพาะเมื่อมีบุคคลภายนอกพยายามเจาะเข้าระบบไฟร์วอลล์กายภาพของตึก หน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์ที่เคยแสดงโค้ดโปรเจกต์ พร่ามัวลงชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท มีข้อความตัวอักษรสีแดงเลือดพุ่งขึ้นมาทีละบรรทัดอย่างรวดเร็วราวกับมีใครกำลังพิมพ์สดๆ จากอีกฟากฝั่งของเครือข่าย *“สิทธิ์การเข้าถึงของคุณถูกยกเลิก... ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์แม่ข่ายของเน็กซ์เจน... เกมจบแล้ว รินรดา”* รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกระโจนเข้าหาแป้นพิมพ์เพื่อพิมพ์คำสั่งตัดการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว หน้าจอทุกจอแสดงผลเป็นภาพโลโก้รูปตาข่ายสีแดงเพลิง—สัญลักษณ์ของคู่แข่งที่เธอเพิ่งขุดคุ้ยความลับมาได้ “มันเป็นไปไม่ได้...” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด “พวกเขาไม่ได้แค่รู้ว่าเรากำลังแฮก... แต่พวกเขาจงใจเปิดช่องทางให้เราเห็นข้อมูลนี้ตั้งแต่แรก เพื่อล่อให้เราติดกับดัก!” คีรินรีบดึงแขนเธอให้ถอยห่างจากโต๊ะทำงานเมื่อไฟในห้องทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอฉุกเฉิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานของพวกเขาเรื่อยๆ ผ่านทางเดินมืดมิด “ริน... เราไม่ได้กำลังเล่นเกมธุรกิจธรรมดาแล้วล่ะค่ะ” คีรินกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย “และตอนนี้... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่เรา” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับรินรดาและคีรินในบทนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!