รอยร้าวที่มองไม่เห็น

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนดวงตากลมโตของรินรดากำลังส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะในห้องทำงานที่เงียบสงบยามค่ำคืน ข้อมูลโค้ดของอัลกอริทึมการคัดกรองความสัมพันธ์ (Relationship Filtering Algorithm) ที่เธอกำลังเขียนขึ้นเพื่อโปรเจกต์ใหญ่ระดับประเทศกำลังรันผลลัพธ์การทดสอบรอบสุดท้าย ทว่า สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอไม่ใช่บรรทัดโค้ดนับพันเหล่านั้น หากแต่เป็นไฟล์บันทึกประวัติการเข้าถึงระบบย้อนหลังที่เปิดค้างไว้บนหน้าต่างอีกจอ นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ คีย์บอร์ดกลไกราคาแพงหยุดส่งเสียงกระทบกัน เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้ง "สิทธิ์การเข้าถึงระดับ Root ถูกใช้ไปเมื่อสามวันก่อน..." รินรดากระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจมหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ รหัสผ่านชุดนั้นมีเพียงสองคนในบริษัทที่รู้—ตัวเธอเอง และคีริน ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของเธอกับคีรินดำเนินไปในแบบที่เธอเกือบจะเผลอนิยามมันว่า 'ความไว้วางใจ' เขาคือผู้ชายที่เข้ามาช่วยชีวิตโปรเจกต์ของเธอในวันที่เธอกำลังจะจมน้ำ ตารางงานที่ยุ่งเหยิงถูกจัดระเบียบด้วยความใส่ใจ กาแฟอุ่นๆ แก้วโปรดที่วางไว้บนโต๊ะทำงานทุกเช้าโดยไม่มีการทวงบุญคุณ รอยยิ้มอบอุ่นที่ดึงเธอออกมาจากความมืดมนของปมหลังอันเจ็บปวด ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ... หรือพูดให้ถูกคือ มันสมบูรณ์แบบจนน่าสงสัยในเชิงตรรกะ สมการความรู้สึกของมนุษย์ไม่มีทางลื่นไหลไร้รอยต่อขนาดนั้น เว้นเสียแต่ว่า... มันถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าห้องกระจก บานประตูเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของคีรินที่ก้าวเข้ามาในมือถือแก้วชาคาโมมายล์อุ่นๆ เช่นเคย ดวงตาคมคายคู่นั้นทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอในอดีต แต่ในวินาทีนี้ รินรดากลับรู้สึกเหมือนกำลังมองหน้าจอดีบักที่กำลังซ่อนบั๊กอันตรายเอาไว้ "ดึกมากแล้วนะริน ทำไมยังไม่ยอมพักอีก" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางแก้วชาลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังมือเธอเล็กน้อย เป็นความคุ้นชินที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่ตอนนี้มันกลับสร้างความรู้สึกแปลกแยกจนเธอต้องรีบชักมือกลับอย่างแนบเนียน รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของวิศวกรสาวนิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มเช่นทุกที เธอกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังวิเคราะห์ตัวแปรแปลกปลอมที่เพิ่งแทรกเข้ามาในระบบ "คีรินค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก "คุณจำวันที่เราเจกันครั้งแรกที่ร้านกาแฟหน้าตึกนี้ได้ไหมคะ" คีรินกะพริบตาช้าๆ รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่ที่มุมปาก "จำได้สิครับ วันนั้นคุณทำกาแฟหกใส่เอกสารพรีเซนต์จนวุ่นวายไปหมด ทำไมหรือครับ?" "เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่า..." รินรดาหมุนเก้าอี้หันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว หน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหลังถูกดึงขยายขึ้นแสดงผลกราฟฟิกการเข้าถึงข้อมูลระบบโครงสร้างหลัก "มันบังเอิญเกินไปหน่อยไหมคะ ที่คุณ... ผู้เชี่ยวชาญด้าน UX/UI ที่เคยประกาศกร้าวว่าเกลียดงานหลังบ้านและระบบฐานข้อมูลเชิงลึก กลับเสนอตัวเข้ามาช่วยแก้โค้ดระบบคัดกรองหัวใจของฉันในคืนเดียวกับที่บริษัทคู่แข่งยื่นข้อเสนอซื้อกิจการของเรา" บรรยากาศในห้องราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น รอยยิิ้มบนใบหน้าของคีรินค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย ทว่าแววตาของเขาไม่ได้แสดงความตกใจอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความเงียบงันที่ลึกซึ้งและยากจะคาดเดا "เธอสงสัยฉันมานานแค่ไหนแล้วริน?" คีรินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน ไร้ซึ่งการแก้ตัว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "ตั้งแต่แรกค่ะ" รินรดายืดตัวขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บแปลPเล็กๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันถูกกลบด้วยกำแพงแห่งตรรกะที่เธอสร้างขึ้น "ไม่มีใครบังเอิญชอบอะไรเหมือนฉันทุกอย่าง ไม่มีใครเข้ามาในจังหวะเวลาที่ชีวิตฉันพังทลายลงพอดีอย่างไร้รอยต่อ... คุณไม่ได้บังเอิญเดินเข้ามาในชีวิตฉันใช่ไหมคะคีริน คุณถูกจ้างมา... หรือว่าคุณเป็นคนออกแบบอัลกอริทึมนี้ตั้งแต่แรกเพื่อเข้ามาควบคุมข้อมูลของฉันกันแน่?" คำถามนั้นทิ้งตัวลงกลางห้องราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงน้ำ นิ่งสนิทแต่มแรงกระเพื่อมแผ่ขยายเป็นวงกว้าง คีรินถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าพาดผ่านดวงตาคู่นั้น เขายื่นมือออกไปคล้ายจะแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลมตามความเคยชิน แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบ ปลายสายตาดุดันและเต็มไปด้วยคำถามที่ต้องการคำตอบ "ฉันไม่ได้เป็นคนออกแบบระบบนั้นริน..." คีรินเอ่ยเสียงพร่า ทว่าก่อนที่เขาจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักก็ดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนา *[System Alert: Warning! Unauthorized Data Exfiltration Detected]* *[Target IP Address: Unknown - External Source]* *[Warning: Project 'Heart-Filter' Source Code is being downloaded in real-time]* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรทัดโค้ดทั้งหมดที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจเขียนมานับแรมปีค่อยๆ ถูกลบหายไปทีละบรรทัดต่อต่อหน้าต่อตา! รินรดาหันขวับกลับไปมองคีรินทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของคีรินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆ ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความป๊อปอัปสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางจอของเขา—ไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนระบบของบริษัท แต่เป็นหน้าต่างคำสั่งควบคุมระยะไกลที่เชื่อมต่อโดยตรงกับโปรเจกต์ของเธอเอง และชื่อผู้ใช้งาน (User ID) ที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอของคีรินในฐานะ 'ผู้สั่งการหลัก' กลับไม่ใช่ชื่อของเขา... แต่เป็นชื่อของบุคคลที่รินรดาคิดว่าตายไปจากชีวิตนี้แล้วอย่างไร้เยื่อใย "ยินดีต้อนรับกลับสู่การทดสอบระบบนะรินรดา..." เสียงสังเคราะห์ระบบดังขึ้นจากลำโพง พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของคีริน เมื่อเขากดEnterยืนยันคำสั่งสุดท้ายด้วยมือของเขาเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!