จุดบกพร่องที่มองไม่เห็น

"ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์สำรองหายไปสี่เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่อัลกอริทึมการจัดสรรเกรดเฉลี่ยมีค่าเบี่ยงเบนผิดปกติ นายยังกล้าพูดว่ามันเป็นแค่บั๊กเล็กน้อยอีกเหรอ เรย์?" เสียงของหญิงสาวไม่ได้ดัง แต่อัดแน่นด้วยแรงกดดันที่พุ่งตรงไปยังร่างสูงโปร่งซึ่งยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนบนแว่นตากรอบเงินของเขา ทำให้ดวงตาคู่คมดูไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าเดิม เรย์ไม่ได้หันมามองมินตรา เขาเพียงแค่รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนด้วยความเร็วที่แทบจะมองตามไม่ทัน จังหวะการกดปุ่มสม่ำเสมอราวกับเสียงหัวใจของเครื่องจักร "บั๊กคือความผิดพลาดทางตรรกะ แต่นี่... มินตรา เธอเรียกว่าการเปลี่ยนแปลงของข้อมูลในระนาบปิดว่า 'บั๊ก' งั้นหรือ? เธอควรกลับไปอ่านคู่มือพื้นฐานวิทยาการคอมพิวเตอร์ก่อนจะมาตั้งคำถามกับระบบจัดการข้อมูลของชมรมเรานะ" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนวงจรไฟฟ้าและหุ่นยนต์ที่ถูกแยกชิ้นส่วนราวกับซากศพโลหะ กลิ่นตะกั่วบัดกรีจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เธอหยุดยืนข้างหลังเขา ระยะห่างที่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์เจือความเย็นเยียบจากตัวเขา "ฉันเป็นนักนิเทศฯ ที่เคยเจาะระบบลงทะเบียนเรียนที่ล่มไปเมื่อเทอมก่อนจนรู้ว่าใครเป็นคนทำ มันไม่ได้ล่มเพราะทราฟฟิกเกิน แต่มันถูกจงใจเบี่ยงเบนเส้นทางข้อมูล" เธอกดเสียงต่ำ "และวันนี้... ระบบของคณะวิศวะฯ ที่ว่ากันว่า 'ไร้ที่ติ' กำลังทำพฤติกรรมแบบเดียวกันเป๊ะ นายกำลังซ่อนอะไรไว้ในโค้ดบรรทัดที่ 404 ของโครงสร้างพื้นฐานหรือเปล่า?" เรย์ชะงักมือ จังหวะการพิมพ์หยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชมรมหุ่นยนต์จนได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนหมุนวนอย่างเชื่องช้า เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาดุดันเหมือนนักล่าที่ถูกต้อนให้จนมุม แต่มินตรากลับนิ่งสงบ เธอไม่ใช่ลูกแกะที่กลัวเสียงคำราม เธอคือสายลับที่รู้ว่าใต้รอยยิ้มสมบูรณ์แบบของคนตรงหน้า มีบาดแผลที่เน่าเฟะซ่อนอยู่ "เธอพยายามจะเล่นบทนักสืบโดยไม่มีหลักฐานเนี่ยนะ?" เรย์ขยับแว่นเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "รู้ไหมว่าการกล่าวหาคนในระดับนี้มีราคาที่ต้องจ่ายแค่ไหน ยิ่งเป็นเรื่องของ 'ความน่าเชื่อถือ' ที่ฉันพยายามสร้างขึ้นใหม่หลังจากเรื่องในอดีต... เธอไม่ควรเอาความสงสัยไร้สาระมาแลกกับชื่อเสียงที่เธอมีอยู่เลย" "ชื่อเสียงเหรอ?" มินตราเหยียดยิ้มพลางโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ "ฉันเสียมันไปตั้งแต่ตอนที่ฉันถูกคนที่ไว้ใจที่สุดหักหลังแล้ว เพราะงั้นตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสีย แต่สำหรับนาย... ความผิดพลาดครั้งที่สองอาจหมายถึงการถูกเนรเทศออกจากโลกวิศวกรรมไปตลอดกาลไม่ใช่หรือไง?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าสู่จุดเปราะบางที่สุดในใจเรย์ เขารู้สึกถึงความโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ—ผู้หญิงคนนี้อ่านเกมเขาออก หรือนี่เป็นแค่การเดาสุ่มที่แม่นยำอย่างน่ากลัวกันแน่? ทันใดนั้น แสงไฟภายในห้องชมรมก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินที่เริ่มส่งสัญญาณเตือนภัย เสียงไซเรนดังหึ่งๆ แทรกเข้ามาจากภายนอกอาคาร ระบบปรับอากาศหยุดทำงานกะทันหัน ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดจนแทบจะกลั้นหายใจ "เกิดอะไรขึ้น?" มินตราถามเบาๆ เรย์หันกลับไปที่หน้าจอทันที โค้ดสีเขียวที่เคยไหลลื่นบัดนี้กำลังถูกทับถมด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่วิ่งพล่านราวกับหนอนไวรัส เขารู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาตามไรผม "ระบบป้องกันถูกถอดรหัส... มีคนกำลังเจาะผ่านเกตเวย์หลักของมหาวิทยาลัย" เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มันคือความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "คีย์ใช่ไหม?" เธอถามพลางมองไปที่หน้าจออย่างรวดเร็ว "คนของนาย?" "คีย์ไม่ใช่คนของฉัน" เรย์กัดฟันกรอด นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามกู้คืนระบบ "เขาคือคนที่ต้องการเห็นทุกอย่างที่ฉันสร้างมาพังพินาศต่างหาก" ในขณะที่หน้าจอหลักกำลังถูกยึดครองด้วยพลังที่มองไม่เห็น มินตราก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่มุมหนึ่งของตารางข้อมูล มันไม่ใช่โค้ดสำหรับการแฮก แต่มันคือไฟล์วิดีโอที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลวิจัยของคณะ มันมีชื่อโฟลเดอร์สั้นๆ ว่า *'จุดบกพร่องที่มองไม่เห็น'* ก่อนที่มินตราจะเอื้อมมือไปแตะหน้าจอเพื่อเปิดไฟล์นั้น เรย์ก็รีบตะปบข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบของเขาสั่นสะท้านไปด้วยอารมณ์ที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก "อย่า... ถ้าเธอเปิดไฟล์นั้น ความเป็นความตายของหลายชีวิตในมหาลัยนี้จะตกอยู่ในมือเธอทันที และฉันบอกไว้เลยนะว่าเธอจะไม่ชอบสิ่งที่เห็นในนั้นแน่ๆ" เขายังไม่ทันพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับเงามืดที่ทอดยาวผ่านประตูที่ถูกแง้มเอาไว้ ประตูที่ควรจะถูกล็อกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือขั้นสูง—คนคนนั้นก้าวเข้ามาโดยไม่ทิ้งร่องรอยการปลดล็อกใดๆ เลย "ดูเหมือนว่าเราจะมาถึงจุดที่ความลับถูกเปิดเผยเร็วกว่าที่คิดไว้นะ เรย์... มินตรา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายผู้หนึ่งดังขึ้น มินตราหันไปมอง และสิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่คีย์ ไม่ใช่ประธานคณะ... แต่เป็นคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของปมปริศนานี้และติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนต่อไปนะคะ