ปาร์ตี้รูมเดือดระอุ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายของคริสต์ ชายหนุ่มยืนกอดอกนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนในวิหารโบราณ แววตาสีเข้มใต้ร่มเงาฮู้ดสีดำสนิทไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่ารอบตัวในเวลานี้จะเต็มไปด้วยเสียงโวยวายของเหล่าเกมเมอร์และสตรีมเมอร์ชื่อดังนับร้อยคนที่กำลังหัวเสียกับระบบสุ่มปาร์ตี้อัจฉริยะของเกม *“Chronos Online”* สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าระบบจะเหวี่ยงใครมาร่วมทีม มันก็เป็นแค่ภาระที่เขาต้องแบกรับเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S ให้จบๆ ไปตามสัญญาจ้างเท่านั้นเอง “ให้ตายเถอะ! นี่มันระบบบ้าบออะไรวะเนี่ย! สุ่มให้ฉันมาอยู่กับไอ้แทงก์หน้าตายเนี่ยนะ?! ศักดิ์ศรีสตรีมเมอร์ท็อปทรีของฉันจะเอาไปไว้ที่ไหน!” เสียงแหลมสูงที่เจือความหัวร้อนแบบไม่ต้องปรุงแต่งดังแทรกขึ้นมาเหนือเสียงจอแจของห้องโถงเตรียมตัว คริสต์ปรายตามองต้นเสียงเพียงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ปรากฏรอยยิ้มมุมปากเยียบเย็นเพียงเสี้ยววินาที ร่างโปร่งบางของวินก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เส้นผมสีบลอนด์สว่างไสวรับกับใบหน้าเฉี่ยวคมที่ตอนนี้กำลังบึ้งตึงจนแทบจะผูกโบได้ วินในชุดนักเวทสีขาวทองปักลายเวทมนตร์ระยิบระยับกำลังหายใจหอบถี่ด้วยความโมโห มือเรียวกำไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด “นายแหละ... ไอ้แทงก์ไร้มนุษยสัมพันธ์” วินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง กอดอกเชิดหน้าขึ้นท้าทาย “เงียบเป็นเป่าสากแบบนี้ อย่าบอกนะว่ากลัวจนพูดไม่ออก หรือว่าสกิลเพลย์ที่คุยนักคุยหนามันเป็นแค่เรื่องหลอกเด็กในสตรีมกันแน่” คริสต์ยังคงนิ่งเงียบ เขายกมือขึ้นดันฮู้ดให้ถอยหลังเล็กน้อย เปิดเผยใบหน้าคมคายที่ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้อย่างชะงัก สายตานิ่งสนิทคู่นั้นกวาดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยท่าทีประเมินค่า ทำราวกับวินเป็นเพียงแค่มอนสเตอร์ระดับปลายแถวที่เขาไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงกำจัด ความเงียบที่คริสต์มอบให้มันสร้างความหงุดหงิดให้วินยิ่งกว่าการถูกตะคอกใส่เสียอีก “นี่! นายหูหนวกหรือเป็นใบ้กันแน่ฮะ!” วินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะแนบชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวฟรุตตี้ปนความสดชื่นลอยเข้าจมูกของคริสต์ ตัดกับบรรยากาศเดือดระอุของห้องโถงได้อย่างประหลาด “ฉันพูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง!” “พูดจบแล้วใช่ไหมครับ?” น้ำทุ้มต่ำ นุ่มลึก แต่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงนั้นทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงรอบข้างรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา คริสต์ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระดับสายตาให้เสมอzกัน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียวจนวินชะงัก ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความกดดันอันดุร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ “ถ้าพลังเวทมนตร์ของปากนายมันแรงเท่ากับฝีมือจริงๆ ปาร์ตี้เราคงทะลวงดันเจี้ยนนี้ได้ภายในสิบนาที... แต่น่าเสียดาย ที่ฉันเห็นมีดีแค่เสียงเห่าหอน” “กรี๊ด! นายว่าใครเห่าหอนวะไอ้บ้าคริสต์!” วินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นิ้วเรียวชี้หน้าโปรเพลเยอร์หนุ่มคาดโทษ “ปากเสียแบบนี้ ระวังจะตายคาดันเจี้ยนแล้วฉันจะไม่ชุบชีวิตให้นะเว้ย!” “เชิญครับ... ถ้าปัญญาถึงนะ” คริสต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียաբเฉย ไร้ร่องรอยความโกรธเคือง มีเพียงความเยือกเย็นที่จงใจยั่วโมโหให้คนตรงหน้าสติแตกเล่น และมันก็ได้ผลเสียด้วย เมื่อวินกำไม้เท้าแน่นจนแทบหักคามือ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่อยากจะซัดลูกไฟใส่หน้าหล่อๆ ของไอ้แทงก์ซึนคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นไปมากกว่านี้ หน้าจอโฮโลแกรมตรงกลางห้องโถงก็เปล่งแสงสีม่วงเข้มวาบขึ้น เสียงระบบประกาศก้องกังวานไปทั่วทุกโสตประสาท *[ประกาศ: ปาร์ตี้รูม “มหานครซากศพ (Necropolis)” เปิดใช้งานแล้ว ขอให้ผู้เล่นเตรียมตัวเข้าสู่พื้นที่ปฏิบัติการในอีก 10... 9...]i* แรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบื้องล่างทำให้แก้วหูอื้ออึง บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนเป็นความมืดมิด ไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นห้องโถง กลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งเข้ามาแตะจมูกทันทีที่ประตูมิติสีเลือดเริ่มเปิดออก วินสะดุ้งสุดตัวโดยอัตโนมัติ มือบางที่เคยกำไม้เท้าแน่นกลับคว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อฮู้ดสีดำของคริสต์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างบางขยับเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้างของคนตัวสูงกว่าอย่างแนบเนียน แม้ปากจะยังแข็งแต่ร่างกายกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อความมืดเข้าปกคลุม คริสต์ก้มมองมือเรียวที่กำเสื้อเขาไว้แน่น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึกอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไปเป็นความนิ่งขรึมตามเดิม เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นโอบไหล่บางของคนปากเก่งไว้หลวมๆ เพื่อกันแรงกระแทกจากมิติที่กำลังหมุนวน “ไหนบอกว่าจะไม่ร่วมมือกันไงครับ หืม?” คริสต์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนวินสะấuเฮือก รีบปล่อยมือออกจากเสื้อแล้วถอยห่างทันที “ใครเกาะนาย! อย่าสำคัญตัวผิดนะไอ้แทงก์โรคจิต ฉันแค่... ฉันแค่สะดุดต่างหาก!” วินแก้ตัวเสียงแข็ง ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ท่ามกลางความมืด *[...3... 2... 1... ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนระดับ S]* แสงสุดท้ายดับวูบลง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นของบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดของดันเจี้ยนที่ดังสะท้อนก้องกังวาน... และก่อนที่คริสต์จะทันได้ก้าวเท้าปกป้องแนวหน้า เสียงกระซิบประหลาดจากด้านหลังสุดของมิติก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ พร้อมกับสัมผัสเย็นยะเยือกที่แตะลงบนต้นคอของวิน... *สัมผัสที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในระบบเกม* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ