ลงดันครั้งแรกก็เจอเรื่อง

"ถอยออกไปให้ห่างจากระยะสกิลของผมสิครับคุณแทงก์! ถ้าคุณจะยืนบังมุมร่ายเวทแบบนี้ ก็ไปเล่นเกมแต่งตัวตุ๊กตาเถอะ อย่ามาเป็นภาระในดันเจี้ยนระดับบีเบอร์เลย!" เสียงตวาดแหลมสูงของวินดังก้องไปทั่วโถงหินอับชื้น กลิ่นสาบของเหล่ามอนสเตอร์เน่าเปื่อยคลุ้งกระจายอยู่ในอากาศจนแทบสำลัก วินสะบัดคทาในมือด้วยท่าทางหัวเสีย ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขณะที่เขาพยายามขยับตำแหน่งเพื่อหาองศาในการร่ายเวท 'เปลวเพลิงพิโรธ' กริชยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน มือหนากระชับโล่ขนาดใหญ่ไว้แน่น แผ่นหลังกว้างของเขายืนปักหลักอยู่เบื้องหน้าอย่างมั่นคงราวกับกำแพงเมืองจีน แม้จะถูกตะคอกใส่หน้า เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามามอง อีกฝ่ายเพียงแค่กระชับสายรัดถุงมือหนัง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ฟังดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าผมถอย คุณก็คือศพตั้งแต่นาทีแรกที่ไอ้ตัวพวกนี้กระโจนใส่แล้วครับ คุณวิน" กริชเอ่ยพลางปัดการโจมตีของ 'บีเบอร์กลายพันธุ์' ที่พุ่งเข้ามาด้วยคมเขี้ยวแหลมคม "ตำแหน่งยืนของคุณน่ะมันห่วยแตก เลิกทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลแล้วหัดฟังคำสั่งคนที่เป็นคนคุมแนวหน้าบ้าง จะตายเอาได้นะครับ" "ผมไม่ได้ห่วย! แต่คุณนั่นแหละที่มันทึ่ม!" วินเถียงกลับทันควัน ในขณะที่มอนสเตอร์ร่างยักษ์อีกสามตัวเริ่มล้อมวงเข้ามา พวกมันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอจนพื้นหินสั่นสะเทือน บรรยากาศในดันเจี้ยนที่ควรจะเป็นการประสานงานกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ กริชขยับตัวด้วยความเร็วสูง เข้ากระแทกไหล่ใส่ศัตรูตัวที่ใกล้ที่สุดจนมันกระเด็นเสียหลัก ก่อนจะหันมามองวินด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ "ถ้าอยากโชว์สกิลเพลย์นัก ก็ร่ายเวทให้มันลงเป้าหมายหน่อยครับ อย่าเอาแต่วีนใส่ผม เพราะถ้าหลอดเลือดคุณลดถึงศูนย์เมื่อไหร่ ผมไม่ปล่อยให้คุณกู้ชีพตัวเองง่ายๆ หรอกนะ" "คุณ...!" วินกัดฟันกรอด ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าขึ้นสีจัด แต่เขาก็รู้ดีว่ากริชพูดถูก ในจังหวะที่มอนสเตอร์ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่จากมุมอับ กริชไวกว่าเสมอ เขาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าวิน พร้อมกับกางโล่เวทมนตร์สีครามสกัดการโจมตีนั้นไว้ เสียงโล่กระทบคมเขี้ยวสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้วินถอยหลังกรูดไปชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของกริชอย่างจัง สัมผัสจากไออุ่นของร่างกายอีกฝ่ายที่แนบชิดอยู่ด้านหลังทำให้วินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกวาบหวามที่แทรกซึมเข้ามาในวินาทีเฉียดตาย "ยืนนิ่งทำไมครับ ร่ายเวทสิ" กริชกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหู น้ำเสียงของเขามีความกดดันแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาดีที่วินเพิ่งจะสัมผัสได้ ลมหายใจอุ่นร้อนของกริชเป่ารดต้นคอของเขาจนวินขนลุกซู่ วินรวบรวมสมาธิในเสี้ยววินาที เขาแทงคทาลงบนพื้นหิน พลังเวทสีทองสว่างวาบขึ้นรอบกาย กวาดล้างเหล่ามอนสเตอร์บีเบอร์ที่อยู่เบื้องหน้าจนแตกกระเจิง กลิ่นไหม้ของเนื้อมอนสเตอร์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทั้งสองยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากศพของศัตรูที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง ทว่า ความเงียบสงบกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง กริชค่อยๆ ลดโล่ลง สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของวินที่ไม่ยอมหันกลับมาสบตา เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของวินไว้แน่นจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ที่ผมยืนตำแหน่งนั้น... ก็เพราะอยากป้องกันคุณ ไม่ใช่เพราะอยากบงการ" กริชพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ความแข็งกร้าวในแววตายังคงอยู่ วินเบิกตากว้าง ความดื้อรั้นในใจเริ่มสั่นคลอน เขาพยายามจะดึงมือออกแต่กริชกลับไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่สบตากันในระยะประชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของกันและกัน ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอะไรบางอย่างที่ใหญ่โตกว่าเดิมก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูหินที่เพิ่งพังลงมา มันไม่ใช่แค่บีเบอร์ระดับบีเบอร์ แต่เป็นสิ่งที่เหนือกว่านั้นมาก เงาดำขนาดมหึมาทอดทับร่างของทั้งสองคน กริชรีบผลักตัววินให้ไปอยู่ข้างหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักดาบสั้นที่เอวออกมาด้วยสายตาที่เคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว ประตูดันเจี้ยนชั้นถัดไปก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่เดินผิวปากเข้ามาในห้องโถงอย่างใจเย็น "โอ้... ขอโทษทีที่มาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของพวกคุณนะครับ แต่ดูเหมือนว่าบอสใหญ่ของชั้นนี้... เขาจะไม่อนุญาตให้พวกคุณรอดออกไปได้ง่ายๆ หรอกนะ" คำพูดของชายปริศนาทำให้กริชและวินต้องหยุดชะงัก ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ก่อนจะพบว่าดาบของกริชที่ถืออยู่นั้น... กำลังสั่นระริกด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวผู้มาเยือนใหม่คนนั้น กริชหรี่ตามองคนตรงหน้า ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวใจของเขา... รอยยิ้มที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้น ช่างดูเหมือนกับคนที่เขาเคย 'เกลียดชัง' ที่สุดในอดีต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย ชาโดว์ฮันเตอร์ครับ