กลิ่นอาหารที่ขัดใจ

"บอกแล้วไงคะว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด และต่อให้คุณจะเอาเงินฟาดหัวฉันสักกี่ล้าน... คำตอบก็ยังเป็นคำเดิม" เสียงมีดสเตนเลสกระทบเขียงไม้ดัง *'ฉับ'* สองครั้งติดต่อกันด้วยความหนักแน่น ราวกับการตัดขาดเยื่อใยแบบไม่เหลือพื้นที่ให้ต่อรอง อคินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ถือวิสาสะยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว อาหารเช้าจานด่วนถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานเซรามิกสีขาวไร้ลวดลาย ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของเบคอนอบเนยกับพริกไทยดำกลับตีรวนขึ้นมาขัดจังหวะความตึงเครียดในอากาศอย่างน่าประหลาด รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดสำรวจแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนที่เปรอะเปื้อนคราบแป้งบางเบา นักสืบหนุ่มขยับรอยยิ้มมุมปาก นิสัยชอบกวนประสาทกำเริบขึ้นมาในทันทีเมื่อเจอคนประเภท ‘ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ’ "ใจร้ายจังเลยนะคะ เชฟคิน... ฉันอุุตส่าห์ขับรถฝ่าพายุฝนจนยางแทบแตกมาขอพึ่งใบบุญคุณกลางป่าเขาลำไพรแบบนี้ แทนที่จะต้อนรับด้วยรอยยิ้มสวยๆ กลับไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมาซะงั้น" รณกรลากเสียงยาวอย่างจงใจ พร้อมกับยื่นมือเรียวไปหยิบมะเขือเทศราชินีลูกสีแดงสดที่วางอยู่ในตะกร้าข้างตัวขึ้นมาโยนเล่นอย่างไม่ี่แยแสต่อความสะอาดของวัตถุดิบราคาแพง *แปะ!* ด้ามมีดยาวพุ่งมากระแทกกับขอบไม้ห่างจากนิ้วมือของรณกรไม่ถึงเซนติเมตร สัญชาตญาณดิบทำให้นักสืบหนุ่มชักมือกลับแทบไม่ทัน ดวงตาสีเข้มของเชฟหนุ่มที่เงยขึ้นมาสบตาในจังหวะนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคมกริบยิ่งกว่าคมมีดเมื่อครู่ "ถ้าไม่อยากให้นิ้วสวยๆ ของคุณกลายเป็นส่วนผสมในซอสมะเขือเทศจานนี้ ก็กรุณาเก็บมือแล้วไสหัวออกไปจากครัวของฉันซะ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่กดดันจนคนฟังต้องกลืนน้ำลาย แต่มีหรือที่คนอย่างรณกรจะเกรงกลัว รอยยิ้มกวนๆ กลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับราวกับเด็กชายที่กำลังสนุกกับการแกล้งแมวป่าพยศ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยืนขวางทางอยู่โดยไม่กลัวเกรง แรงกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศในร้านอาหารเก่าที่ปิดตายแห่งนี้ยิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีก "โอ๊ะ หวงของจังนะคะ... แค่มะเขือเทศลูกเดียวเอง หรือว่าหวงตัว กลัวว่าฉันจะอยู่ร่วมชายคาแล้วจะห้ามใจไม่ไหวเผลอตกหลุมรักนักสืบรูปหล่อเข้าล่ะ?" "หลงตัวเอง" อคินพ่นคำพูดสั้นๆ ออกมาด้วยความรังเกียจระคนรำคาญ ร่างสูงขยับตัวถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่าสายตากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้ากวนประสาทนั้นเลย "สภาพมอมแมมเสื้อผ้าเปียกปอนแถมยังมีกลิ่นเลือดจางๆ แบบคุณ... ต่อให้ผู้ชายทั้งโลกตายหมดฉันก็ไม่มีวันมองคุณเป็นอย่างอื่นนอกจาก 'ภาระ' หรอกนะ" รณกรชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า *กลิ่นเลือด* รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าจางหายไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์เช่นเดิม เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของเชฟหนุ่มจนอีกฝ่ายต้องเผลอกลั้นหายใจ "รู้ดีจังนะคะ... ว่าแต่ภาระคนนี้ ถ้าจ่ายค่าเช่าด้วยการ 'ดูแลคุณ' เป็นการแลกเปลี่ยนล่ะ สนใจไหมคะ เชฟ?" อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความอดทนที่สั่งสมมานานใกล้จะระเบิดเต็มที กลิ่นอายความเป็นอันตรายจากตัวรณกรไม่ได้ทำให้เขากลัว แต่มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เขาพยายามกดเอาไว้มานานหลายปี ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่นักสืบกระจอกๆ ทั่วไป แต่เป็นตัวปัญหาชิ้นโตที่จงใจเข้ามาพัวพันในพื้นที่ปลอดภัยของเขาอย่างแน่นอน "ฉันบอกว่า..." เชฟหนุ่มเอื้อมมือหนาขึ้นมาคว้าปกเสื้อของรณกรไว้แน่น ดึงร่างเพรียวเข้ามาประชิดจนแผ่นอกแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนหัวใจในอกกระหน่ำรัวอย่างไร้เหตุผล "ไม่-ต้อ-การ!" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด แรงดึงดูดประหลาดระหว่างความเย็นชาและแ피ดร้อนแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะละลาย รณกรช้อนตาขึ้นมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของอีกฝ่าย นึกสนุกอยากจะแกล้งต่อให้อีกคนสติหลุด แต่ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากหน้าประตูกระจกหน้าร้านที่ควรจะล็อกสนิทดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ทำให้เลือดในกายของรณกรเย็นเฉียบลงในทันที "ว오... ขอโทษทีค่ะที่ขัดจังหวะสวีทหวาน แต่อย่าเพิ่งรีบไล่แขกคนสำคัญอย่างฉันไปไหนเลยนะคะ เชฟคิน... พอดีว่าฉันมี 'คดีฆาตกรรม' สดๆ ร้อนๆ มายื่นข้อเสนอให้พวกคุณช่วยไขปริศนาซะด้วยสิคะ" รักนะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!