สายเปย์ที่ไม่มีใครขอ

"คุณจะเอาเครื่องบดเมล็ดกาแฟราคาหลักแสนนี่มาวางไว้ในครัวผุๆ ของผมทำไม รณกร!" เสียงตวาดของอคินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวที่คับแคบ เชฟหนุ่มวางมีดเชฟในมือลงบนเขียงเสียงดังปัง จนเศษผักที่หั่นค้างไว้กระเด็นไปคนละทิศทาง ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความขุ่นมัว เขาจ้องมองกล่องอุปกรณ์ทำครัวระดับภัตตาคารมิชลินสตาร์ที่ถูกแกะวางเรียงรายเต็มเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ของเขา รณกรเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน ชายหนุ่มในชุดสูทลำลองราคาแพงหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดคราบฝุ่นบนเคาน์เตอร์อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนจนน่าหมั่นไส้ "ก็มันเป็นของที่คู่ควรกับคนทำอาหารอร่อยๆ อย่างคุณไงคิน" รณกรตอบเสียงเรียบ พลางขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบจะไม่มีเหลือ "อย่ามองผมแบบนั้นเลย ของพวกนี้มันก็แค่เศษเงินในบัญชีผม... แต่ถ้ามันทำให้คุณทำเมนูจานด่วนในพื้นที่ปิดตายนี้ให้ผมกินได้อร่อยขึ้น ผมว่ามันก็คุ้มไม่ใช่เหรอ?" "ผมไม่ได้ขอ" อคินสวนกลับทันควัน หน้าอกของเขากระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ "ความลับที่พิมเพิ่งพูดทิ้งไว้เมื่อกี้ยังไม่ทำให้คุณรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันวิกฤตพอหรือไง? เรากำลังถูกจับตามอง แต่คุณกลับมาทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่มซื้อของพวกนี้มาประดับห้องครัวเนี่ยนะ?" รณกรไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับก้าวเท้าเข้าไปอีกก้าว บีบให้อคินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับขอบซิงค์ล้างจาน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับกลิ่นเครื่องเทศในอากาศของอคินจนเกิดเป็นเคมีที่แสนอันตราย รณกรวางมือลงบนเคาน์เตอร์ กักขังเชฟหนุ่มไว้ในวงแขนของเขา "ความลับน่ะมันมีไว้ให้ค้นหาครับเชฟ" รณกรลดเสียงลงจนทุ้มต่ำและสั่นพร่า "ส่วนการเปย์เนี่ย... มันคืองานอดิเรกของผม และถ้าคุณไม่อยากให้ผมทำอะไรที่มันเกินเลยไปมากกว่านี้ ก็กรุณารับของพวกนี้ไว้ แล้วตั้งใจทำมื้อเย็นให้ผมกินดีๆ อย่าให้ผมต้องใช้ 'วิธีอื่น' ในการเอาใจคุณแทนเลย" อคินนิ่งงัน ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ดวงตาที่เคยมุ่งมั่นในการทำอาหารบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ เขาเกลียดนิสัยเสียของคนตรงหน้า เกลียดความหยิ่งผยองที่คิดจะซื้อทุกอย่างด้วยเงิน แต่เหนือสิ่งอื่นใด... เขาเกลียดหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเพียงเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายคางจากนิ้วเรียวยาวของรณกร "คุณมันบ้า" อคินพึมพำ แต่สายตากลับหลบวูบไปทางอื่น "ผมไม่ได้ต้องการของพวกนี้ ผมต้องการแค่ความปลอดภัย... และต้องการให้คุณหยุดทำตัวเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่นเสียที" "ถ้าผมไม่เจ้าของชีวิตคุณ แล้วใครจะทำล่ะ?" รณกรหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบเอาด้ามจับของเครื่องบดกาแฟตัวใหม่ขึ้นมาวางบนมือของอคิน "ลองดูสิ... คุณจะพบว่าบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันทำให้โลกที่ปิดตายใบนี้สว่างขึ้นเยอะ" ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความหวามไหว เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าประตูครัว ทั้งคู่ชะงัก รณกรละมือออกจากอคินทันทีพร้อมกับหันขวับไปมองที่หน้าประตู ความเงียบสงัดกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่มาพร้อมกับความลับของพิม แต่มันคือเสียงเคาะประตูดังลั่นที่ดูเหมือนไม่ได้มาดี ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ข้างใน!" เสียงตะโกนที่คุ้นหูทำให้ใบหน้าของอคินซีดเผือดลงจนเกือบไร้สีเลือด รณกรขมวดคิ้วแน่นก่อนจะคว้ามีดเชฟที่วางอยู่บนเขียงขึ้นมาถือไว้มั่น ประตูไม้เก่าถูกกระแทกจนกลอนล็อคที่พังง่ายอยู่แล้วหลุดกระเด็นออก ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือที่เล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของรณกร! "รณกร... ดูเหมือนว่าของเล่นราคาแพงที่คุณซื้อมาจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย" อคินกระซิบเสียงสั่น ในขณะที่ชายชุดดำพยักพเยิดหน้าไปที่เครื่องบดกาแฟเครื่องนั้นพลางแสยะยิ้มที่ชวนขนลุก "ของดีแบบนี้... ไม่ควรจะมาอยู่ในที่ที่คนใกล้ตายจะใช้หรอกนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความรักที่ซ่อนอยู่ในพื้นที่ปิดตายของพวกเขาด้วยกันนะคะ หวังว่าความแสบของรณกรและแรงต้านของอคินจะทำให้ทุกคนไม่อาจละสายตาจากตอนต่อไปได้เลยค่ะ!