สมญานามใหม่

หน้าจอไลฟ์สตรีมของแพลตฟอร์มต่างโลกสั่นสะเทือนด้วยยอดผู้ชมที่ทะยานแตะหลักสิบล้านคนภายในเวลาไม่ถึงหนาที ช่องคอมเมนต์ไหลผ่านราวกับพายุหิมะที่มองไม่เห็นตัวหนังสือ แต่ละข้อความล้วนมีคำว่า 'เป็นไปไม่ได้' หรือ 'โกงชัดๆ' วิ่งวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูน่าจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ดวงตาของสตรีมเมอร์สาวพราวระยับด้วยความสะใจยามกวาดสายตาอ่านความเห็นของพวกที่เคยเหยียดหยามอาคินในอดีต "เห็นหรือยังคะทุกคน? คนที่พวกคุณบอกว่าเป็นแค่ขยะไร้ค่า... ตอนนี้เขากำลังเหยียบหัวพวกกิลด์ใหญ่อยู่ใต้ฝ่าเท้านะครับ เอ๊ย! หมายถึง ใต้เท้าต่างหากล่ะคะ!" ลูน่าเกือบเผลอหลุดสำนวนติดปาก แต่เธอก็รีบดึงสกลับมาเชิดหน้าชูตาด้วยความภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม กล้องโดรนบันทึกภาพถ่ายทอดสดซูมเข้าไปยังร่างสูงโปรดของอาคินที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ S อาคินปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุมสีดำสนิทด้วยท่าทีเฉยเมยราวกับเพิ่งเดินไปเหยียบมดปลวก ไม่ใช่การกวาดล้างบอสระดับตำนานที่ทำเอาผู้เล่นทั่วโลกต้องสั่นกลัว ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองหน้าจอสถานะที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ เสียงแจ้งเตือนระบบดังระเบิดจนแก้วหูแทบแตก แต่เขากลับเลือกที่จะปัดมันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย "ท่านอาคินคะ! ตอนนี้ฉายาใหม่ของท่านติดเทรนด์อันดับหนึ่งข้ามจักรวาลแล้วนะคับ... เอ๊ย! นะครับ!" ลูน่ารีบวิ่งเข้าไปใกล้พร้อมยื่นหน้าจอแชทให้ดู อาคินเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที บนหน้าจอหลักของบอร์ดสนทนาสาธารณะ ผู้คนนับล้านต่างพร้อมใจกันสถาปนาสมญานามใหม่ให้แก่เขา — *'จอมเวทผู้ไร้คำบรรยาย'* ไม่มีใครรู้ว่าเขาใช้เวทมนตร์บทไหน ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าขีดจำกัดพลังของชายคนนี้อยู่ที่ตรงไหน รู้ตัวอีกที ศัตรูที่เคยประกาศกร้าวว่าจะลบชื่อเขาออกจากแผนกเกมก็กลายเป็นเพียงธุลีดินไปเสียแล้ว ความเงียบงันของอาคินหลังจากการสังหารหมู่ยิ่งทำให้โลกโซเชียลระอุยิ่งกว่าเดิม เพราะความน่ากลัวที่แท้จริงไม่ใช่การตะโกนขู่กรรโชก แต่เป็นการที่อีกฝ่ายมองคุณด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับคุณไม่มีตัวตนตั้งแต่แรก "ไร้สาระสิ้นดี" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาเยือกเย็นไร้ความรู้สึกใดๆ เจือปน "พวกมันว่างมากหรือไงถึงได้ตั้งชื่อน่ารำคาญแบบนั้นให้" "โธ่ ท่านอาคินคะ... เอ่อ ท่านอาคินครับ! นี่มันคือเกียรติยศที่พวกเขากราบกรานขอร้องให้ท่านเลยนะฃคะ!" ลูน่าทำเสียงงอนเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจเมื่อเห็นยอดโดเนทพุ่งกระฉูดจนกราฟแทบระเบิด "ตอนนี้สอนให้พวกมันรู้ซึ้งถึงความต่างชั้นหน่อยสิคะ... เอ๊ย! นะครับ!" ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับพลิกผันในเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้าของลูน่าแข็งค้างเมื่ออุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามพื้นดิน แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้านแผ่พุ่งออกมาจากร่างของอาคินอย่างไร้การควบคุม โดรนถ่ายทอดสดส่งเสียงกรีดร้องด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ปั่นป่วน หน้าจอของผู้ชมหลายสิบล้านคนทั่วโลกดับวูบลงชั่วขณะเหลือเพียงความมืดมิด ในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาใกล้ ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ปกคลุมซากดันเจี้ยน ร่างของชายสวมหน้ากากเงินก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ แรงกดดันระดับมหาศาลที่แม้แต่หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งยังต้องคุกเข่าพุ่งตรงเข้าใส่รังสีอำมหิตของอาคินทันที "ในที่สุดก็ได้เจอตัวสักที... ผู้เล่นลึกลับผู้พลิกกระดานทั้งหมด" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับใบมีดอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้าสู่ลำคอของอาคินด้วยความเร็วเหนือเสียง ลูน่ากรีดร้องด้วยความตกใจ ทว่า อาคินกลับไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกาย ดวงตาสีดำสนิทมองตรงไปยังปลายมีดที่ห่างจากผิวหนังเพียงมิลลิเมตรเดียว มุมปากของชายหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมจนน่าขนพองสเกล นิ้วเรียวยาวขยับเพียงเล็กน้อย อากาศรอบตัวพลันทับถมกันด้วยแรงโน้มถ่วงร้อยเท่า ชายสวมหน้ากากเงินผู้ทะเยอทะยานพลтьกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบ เลือดสีสดทะลักออกจากปากทันทีโดยที่อาคินยังไม่ได้ใช้เวทมนตร์บทใหญ่ด้วยซ้ำ "แก... แกเป็นใครกันแน่..." ชายสวมหน้ากากพยายามเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งคู่นั้น อาคินก้มลงมองเหยื่อใفةเท้าด้วยสายตาของพระเจ้าผู้มองมดปลวก น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดเจน "อยากรู้ว่าฉันเป็นใครอย่างนั้นเหรอ?" อาคินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยออร่าสังหารที่แท้จริงออกมาจนท้องฟ้าเหนือดันเจี้ยนแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด "งั้นก็จำชื่อของคนที่กำลังจะส่งพวกแกกลับไปจุดเริ่มต้นให้ดี..." พรึบ! หน้าจอไลฟ์สตรีมของลูน่ากลับมาติดสว่างอีกครั้ง พร้อมกับภาพโคลส업ใบหน้าของอาคินที่กำลังก้มมองศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ด้วยความสมเพช และก่อนที่ใครในโลกใบนี้จะได้ทันตั้งตัว เสียงแจ้งเตือนระดับมหันตภัยก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ ข้อมูลส่วนตัวทั้งหมดของกิลด์ใหญ่วางกองอยู่บนหน้าจอสาธารณะ พร้อมกับการกดปุ่มลบข้อมูลทิ้งอย่างถาวรด้วยปลายนิ้วเดียวของเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สงครามครั้งนี้ด้วยกันนะครับ