บทส่งท้าย: วิถีแห่งลูกผู้ชาย

รอยแตกร้าวบนศิลาจารึกหน้าซากปรักหักพังของสำนักวิชาหมัดเหล็ก ยังคงมีหยดน้ำค้างเกาะพราวราวกับหยาดน้ำตาแห่งกาลเวลา หลี่เฉินคุกเข่าลงเบื้องหน้าแผ่นศิลาที่ผ่านศึกหนักมานับครั้งไม่ถ้วน ฝ่ามือหยาบกร้านที่มีร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้กับจอมมารอัคคีโลกันตร์ค่อยๆ วางทาบลงไปบนพื้นผิวที่เย็นเยียบ เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังที่เคยหล่อหลอมตัวเขาให้เติบโตจากเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสา สู่ยอดฝีมือผู้ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของยุทธภพ "ท่านอาจารย์... ข้าพเจ้าทำสำเร็จแล้ว" เสียงพึมพำของหลี่เฉินแผ่วเบา แต่หนักแน่นดั่งขุนเขา ไอร้อนจากหมัดเพลิงสุริยันที่เคยแผดเผาผืนปฐพีในศึกตัดสินเมื่อสามวันก่อน บัดนี้สงบลงแล้ว เหลือเพียงพลังลมปราณบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายอย่างสมดุล เบื้องหลังของเขา ไป๋ฮ่าว สหายรักผู้ร่วมเป็นร่วมตาย ยืนพิงเสาหินที่หักโค้ง มือเรียวยาวกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบโลหิตออกจากคมกระบี่คู่ใจ ดวงตาคมปลาบมองทัศนียภาพเบื้องหน้าที่เริ่มถูกแสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านมฆหมอกหนาทึบ ยุทธภพในยามนี้ไร้ซึ่งเงาของพรรคมาร ความสงบสุขที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อได้รับการคืนกลับสู่แผ่นดินอีกครา "เจ้าจะนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หลี่เฉิน" ไป๋ฮ่าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ยุทธภพกว้างใหญ่ไพศาล รอให้พวกเราไปเยือนอยู่เบื้องหน้า หรือว่าเจ้าคิดจะใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่ซากปรักหักพังแห่งนี้จริงๆ" หลี่เฉินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นอายของดิน น้ำ และอิสรภาพแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มหันกลับมามองสหายสนิท แววตาที่เคยมีแต่เพลิงแค้นในอดีต บัดนี้เหลือเพียงความมุ่งมั่นและประกายแห่งปัญญา "ข้าไม่ได้จะอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล ไป๋ฮ่าว" หลี่เฉินกล่าวพร้อมกับปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า "ข้าเพียงแค่มาคารวะดวงวิญญาณผู้วายชนม์ เพื่อบอกให้พวกท่านรู้ว่า... เพลงหมัดของเราจะไม่สูญหายไปตามกาลเวลาอย่างแน่นอน" ไป๋ฮ่าวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เก็บกระบี่เข้าฝักอย่างทะมัดทะแมง "ดี งั้นเรามาดูกันว่า สองกำปั้นของเจ้า กับกระบี่ของข้า จะบันทึกเรื่องราวอะไรลงในหน้าประวัติศาสตร์ยุทธภพต่อจากนี้" ลมหนาวพัดโชยปะทะร่างของคนทั้งสอง เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลม บนเส้นทางเบื้องหน้าไม่มีป้ายบอกทาง ไม่มีศัตรูที่ต้องโค่นล้มเพื่อแก้แค้นอีกต่อไป มีเพียงอิสรภาพและความท้าทายใหม่ๆ ในฐานะลูกผู้ชายที่เลือกเส้นทางเดินด้วยสองขาของตนเอง หลี่เฉินกำหมัดแน่นเข้าหากันช้าๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านจากฝ่ามือเข้าสู่หัวใจ กำหมัดคู่นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้างอีกต่อไป แต่มันมีไว้เพื่อปกป้อง เพื่อยืนหยัดเคียงข้างผู้ที่อ่อนแอ และเพื่อก้าวเดินไปสู่อนาคตที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง "ไปกันเถอะ" หลี่เฉินเอ่ยสั้นๆ คนทั้งสองหันหลังให้กับซากปรักหักพังของอดีต ก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ออกสู่เบื้องหน้า แผ่นหลังที่ตั้งตรงและฝีเท้าที่มั่นคงสะท้อนสะท้อนภาพของตำนานที่ยังมีลมหายใจ ตำนานของบุรุษผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา และพร้อมจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ด้วยหัวใจของพยัคฆ์ผู้ไม่เคยคำรามด้วยความกลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับพยัคฆ์ขาวคำรามมาจนถึงตอนอวนี้นะครับ