ผู้ช่วยที่ไม่คาดคิด

"ถ้าคุณกดปุ่มส่งข้อมูลนั่นไป อนาคตของสถานีอวกาศแห่งนี้จะไม่ใช่แค่ความโกลาหล แต่มันคือจุดจบของมนุษยชาติที่คุณพยายามปกป้องอยู่ครับ" เสียงของคณินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนั้นกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนเนื้อไม้ เขายืนกอดอกพิงผนังโลหะเย็นเฉียบของห้องลับภายในเซกเตอร์ 7 ดวงตาคมกริบจ้องมองดร.ศิลาที่กำลังขยับนิ้วเรียวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ศิลาไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่หยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "ถ้าความจริงคือจุดจบ ก็ปล่อยให้มันจบลงอย่างสง่างามเสียดีกว่าการยื้อลมหายใจบนกองขยะที่เน่าเฟะด้วยการโกหกครับ ผู้บัญชาการ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากจอแสดงผล อากาศภายในสถานีดูเหมือนจะเบาบางลงทุกทีเมื่อความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทั้งสองต่างเป็นนักล่าในเกมที่ไม่มีใครยอมใคร คณินรู้ดีว่าเขาสามารถหยุดเธอได้ด้วยการออกคำสั่งในฐานะผู้บังคับบัญชา แต่ลึกๆ ในใจ เขากลับโหยหาที่จะเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านบังตาของสภาสูงไม่ต่างกัน ทันใดนั้น หน้าจอที่ฉายรหัสคำสั่งอันซับซ้อนก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์รูปกะโหลกฟันเฟืองสีแดงฉาน—สัญลักษณ์ของ 'โกสต์วิสเปอร์' แฮกเกอร์ใต้ดินที่สาบสูญไปนานนับทศวรรษ "ฉันไม่คิดว่าจะมีใครกล้าแหยมเข้ามาในเครือข่ายความมั่นคงระดับเกรดเอของฉัน" คณินขยับตัวเข้าประชิด สัญชาตญาณทหารตื่นตัวเต็มที่ มือขวาแตะที่ซองปืนข้างเอวโดยอัตโนมัติ "ผมไม่ได้มาเพื่อขัดขวาง แต่มาเพื่อยื่นกุญแจให้" เสียงสังเคราะห์ที่ผ่านการดัดแปลงจนฟังไม่ออกว่าเป็นเพศใดดังขึ้นจากลำโพงติดผนัง "ดร.ศิลา ผมรู้ว่าคุณกำลังทำอะไร และผู้บัญชาการคณิน... ผมก็รู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่เหมือนกัน ทั้งคู่กำลังงมเข็มในมหาสมุทรแห่งข้อมูลที่สภาสูงจงใจสร้างขึ้นมาบังตา" ศิลาหันกลับมา แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความสงสัยแต่ยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็น "คุณต้องการอะไร? ข้อแลกเปลี่ยนของคนประเภทคุณมักมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเกินไปเสมอ" "ผมต้องการแค่เห็นโลกที่พวกคุณพยายามจะกอบกู้พังลงมาด้วยน้ำมือของมันเอง" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ ฟังดูแหบพร่าและเย็นเยียบ "สภาสูงไม่ได้ซ่อนข้อมูลไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลักที่พวกคุณกำลังพยายามเจาะ แต่พวกมันซ่อน 'ความลับ' ไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง... ในหน่วยความจำส่วนกลางของระบบช่วยชีวิตของสถานีนี้เอง" ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นทว่าหวาดหวั่น หากนั่นคือความจริง นั่นหมายความว่าสภาสูงใช้ชีวิตของผู้คนนับแสนบนสถานีเป็นตัวประกันในการปกปิดความผิดพลาดของตน คณินก้าวเข้ามาขวางหน้าศิลา เขามองไปที่หน้าจอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความระแวงเป็นความดุดัน "นั่นมันหมายความว่าถ้าเราพยายามดึงข้อมูลออกมา เราอาจทำลายระบบออกซิเจนของสถานีทั้งเซกเตอร์?" "นั่นคือทางเลือกของคุณ ผู้บัญชาการ" เสียงแฮกเกอร์ตอบกลับ "จะยอมจำนนต่อความเน่าเฟะที่พวกคุณเรียกว่าระเบียบวินัย หรือจะกล้าเสี่ยงเพื่อเปิดโปงความโสมมที่ฝังอยู่ในปอดของสถานีแห่งนี้... ผมส่งเส้นทางเจาะระบบให้แล้ว เลือกเอาครับ" เส้นทางรหัสสีเขียวจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นบนจอของศิลา มันไม่ใช่รหัสผ่านธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างรหัสที่ซับซ้อนและงดงามราวกับงานศิลปะ มันคือแผนผังที่เผยให้เห็นช่องโหว่ที่แม้แต่ผู้ดูแลระบบที่เก่งที่สุดก็ไม่มีวันมองเห็น ศิลามองหน้าคณิน สายตาของทั้งคู่ประสานกันในจังหวะที่หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธแค้นต่ออดีตที่สูญเสียครอบครัวของเธอ กับความผิดบาปที่คณินแบกรับไว้ในฐานะผู้คุ้มครองกฎระเบียบที่ไร้ความยุติธรรม มันหลอมรวมกลายเป็นพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดกันอย่างประหลาด "เราต้องทำครับ" ศิลาเอ่ยเบาๆ มือของเธอขยับเตรียมพร้อมที่จะป้อนรหัส คณินถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวไปวางมือข้างหนึ่งบนโต๊ะข้างๆ เธอ "ถ้าเราตายที่นี่ อย่างน้อยมันก็เป็นการตายในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เดินตามคำสั่งคนโฉด... เริ่มได้เลยครับ ดร.ศิลา" ขณะที่นิ้วของศิลาแตะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมเพื่อเริ่มต้นกระบวนการเจาะระบบที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยมีมา เสียงไซเรนแจ้งเตือนสีแดงก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งเซกเตอร์ แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ ประตูห้องนิรภัยถูกล็อกตายจากระบบภายนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังเฉพาะกิจที่ดูเหมือนจะเดินเข้ามาล้อมห้องนี้ไว้จากทุกทิศทาง... ศิลาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดลง รหัสที่แฮกเกอร์นิรนามคนนั้นส่งให้... มันไม่ใช่รหัสเปิดเผยความจริง แต่มันคือรหัสที่กำลังเปลี่ยนสถานะความปลอดภัยของเธอและคณินให้กลายเป็น 'อาชญากรสงครามระดับสิบ' ในระบบส่วนกลางโดยสมบูรณ์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในบทที่สามสิบกับไฮเปอร์ไดรฟ์นะครับ