กลิ่นอายความพ่ายแพ้

รอยยิ้มบนริมฝีปากของรินรดาไม่ได้สะท้อนความยินดีแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ซ่อนกรงเล็บไว้ภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่า บนโต๊ะทำงานชั่วคราวในไซต์งานก่อสร้าง เอกสารการแก้ไขแบบโครงสร้างฐานรากนับสิบแผ่นถูกกางออกราวกับแผนที่สงคราม หล่อนจ้องมองตัวเลขที่คำนวณใหม่ด้วยความมั่นใจ ว่านี่คือจุดบอดที่ศิลาไม่มีทางปฏิเสธได้ตามกฎหมายวิศวกรรม "คุณศิลาคิดว่าการลดสเปกเหล็กเสริมคานชั้นใต้ดินจะประหยัดงบประมาณของโครงการได้มากสินะครับ... อ้อ เปล่าหรอก ฉันหมายถึง ในฐานะที่คุณเป็นผู้ควบคุมงานทั้งหมด" เสียงหวานแต่เฉียบคมเอ่ยขึ้นทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องทำงานแคบๆ กลิ่นอายความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของอัลฟ่าหนุ่มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตา ศิลาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยสักจางๆ ที่ปลายแขน ดวงตาคมกริบสีนิลมองหน้าหล่อนนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความประหลาดใจราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วว่าสถาปนิกสาวหัวรั้นคนนี้จะหาเรื่องมาต่อกรอีกจนได้ "คุณกำลังเล่นเกมที่คุณไม่มีวันชนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเยือกเย็น เขาวางมือหนาลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาหล่อนช้าๆ จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงคืบ "เอกสารพวกนี้... คุณคิดว่ามันคือช่องโหว่ที่จะเล่นงานผมเหรอครับ?" "มันไม่ใช่แค่ช่องโหว่ แต่มันคือความผิดพลาดทางโครงสร้างที่คุณจงใจมองข้าม เพื่อผลประโยชน์ของใครบางคน... หรือว่าคุณกลัวความจริงข้อนี้กันแน่?" หล่อนเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมลดละ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อกลิ่นกายหอมเย้ายวนแบบป่าเถื่อนของเขาเริ่มล้อมกรอบตัวหล่อนไว้ทุกด้าน ศิลาไม่ตอบคำแจ An ร่างสูงก้าวประชิดเข้ามาจนหล่อนต้องเอนหลังติดพนักเก้าอี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นที่หล่อนจงใจซ่อนเงื่อนงำไว้ขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วกร้านของเขาสัมผัสโดนหลังมือของหล่อนโดยบังเอิญ รินรดาชักมือหนีราวกับถูกไฟลวก แต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ด้วยแรงบีบที่มั่นคงและทรงพลัง "ปล่อยนะ!" หล่อนตวาดเสียงต่ำ พยายามบิดข้อมือออกจากการพันธนาการ "ผมบอกแล้วว่าอย่าดื้อกับผม" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม สัมผัสจากความใกล้ชิดนี้จุดประกายไฟแห่งความเร่าร้อนขึ้นมาในความเงียบงันของห้องทำงาน กลิ่นอายของความพ่ายแพ้ที่หล่อนตั้งใจจะมอบให้เขากลับย้อนกลับมากลายเป็นบ่วงพันธนาการที่รัดตรึงตัวหล่อนไว้เสียเอง ดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มสำรวจใบหน้าเนียนที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (และบางสิ่งที่มากกว่านั้น) ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ระอุขึ้นเรื่อยๆ ศิลาใช้อีกมือหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้หล่อนสบตา "คุณอยากหาช่องโหว่เหรอ... งั้นลองหาให้เจอสิครับ ว่าตอนนี้หัวใจของคุณมันเต้นแรงเพราะเกลียดผม หรือเพราะอะไรกันแน่" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเอาแต่ใจ ดึงเอาสติสัมปชัญญะทั้งหมดของรินรดาให้หลุดลอยไปชั่วขณะ หล่อนพยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแขนกลับอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาดเมื่อมือหนาเลื่อนมาโอบกระชับเอวคอดเข้าหาตัวจนแนบชิด สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงผ่านเนื้อผ้าทำให้ร่างกายของหล่อนร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหวที่ยากจะต้านทาน ศิลากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของหล่อนอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความมืดสลัวของห้องทำงาน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้ และในวินาทีที่รินรดากำลังจะยอมจำนนต่อรสสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับโลกแห่งความเป็นจริงกำลังกระชากพวกเขากลับคืนสู่สนามรบ "คุณศิลาครับ... เอกสารจากคุณคินทร์มาถึงแล้วครับ" เสียงลูกน้องหน้าห้องดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะเปิดออก ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินรดาหอบหายใจโยนตัวพิงเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองหล่อนด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนที่ร่างสูงจะหันไปเผชิญหน้ากับประตูที่กำลังเปิดอ้าออก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง... คินทร์ยืนอยู่ที่นقطةนั่น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงแห่งอำนาจและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ