กลลวงธุรกิจ

กลิ่นไอฟรุตตี้ปนกลิ่นกายสาวกรุ่นยังคงอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นบนสุดของไซต์งาน กลิ่นอายที่ผสมผสานระหว่างความดุดันของสถาปัตยกรรมคอนกรีตเปลือยและกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของรินรดา มันคือบรรยากาศที่ศิลาจดจำได้ดีทุกอณูสัมผัส "เกมนี้ยังไม่จบ... และคืนนี้ เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว" คำพูดนั้นของศิลายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว แม้ว่าร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มจะเดินลับหายออกไปจากห้องแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและความร้อนรุ่มที่ยังคงค้างคาอยู่บนผิวเนื้อ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานแบบร่างแปลน มือเรียวบางที่ใช้จับปากกาเขียนแบบมานับไม่ถ้วนกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธปนความสับสนที่กำลังตีรวนอยู่ในอก เอกสารสัญญาฉบับล่าสุดที่คินทร์ส่งมาให้เธอก่อนหน้านี้ วางอยู่หลาบนโต๊ะ ข้อเสนอผลประโยชน์มหาศาลที่ซ่อนเงื่อนงำบางอย่าง ซึ่งถ้ามองผิวเผินมันคือโอกาสทองในการสร้างชื่อเสียงให้เธอก้าวขึ้นเป็นสถาปนิกแถวหน้า แต่ทว่า... เมื่อนำมาประติดประต่อเข้ากับคำพูดทิ้งท้ายของศิลารวมถึงสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งในยามที่เขากดทับร่างเธอลงกับโซฟาหนังตัวนั้น ความจริงบางอย่างก็เริ่มสั่นคลอนความมั่นใจของเธอ หรือว่า... เธอกกำลังเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจระหว่างผู้ชายสองคน? ศิลาผู้ใช้ความดิบเถื่อนและอำนาจครอบงำเธอกับคินทร์ผู้ใช้รอยยิ้มสุภาพและข้อเสนออันหอมหวานเพื่อซื้อความภักดี ใครกันแน่คือคนที่กำลังหลอกใช้เธอเป็นสะพานเพื่อฮุบโครงการพันล้านนี้? รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือด ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงจนแทบจะระเบิด เธอยกมือขึ้นเสยผมลอนยาวที่ชื้นเหงื่อด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าหนังและแฟลชไดรฟ์ข้อมูลลับที่บรรจุแบบแปลนโครงสร้างทั้งหมดพุ่งตัวออกจากห้องทำงานทันที เป้าหมายของเธอในยามวิกาลนี้คือการไปเผชิญหน้ากับคินทร์เพื่อทวงถามความจริงให้กระจ่างชัด ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าลงมาจากลิฟต์และเดินมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินที่เงียบสงัด บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบลงอย่างประหลาด แสงไฟนีออนกะพริบวับแวมสลับกับเงาทึบของเสาปูนเปลือย เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ชวนให้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "ดึกป่านนี้แล้ว สถาปนิกคนเก่งจะรีบไปไหนครับ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด รินรดาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงใหญ่ของศิลาก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีต เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแข็งแกร่งและเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงความทรงพลัง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัลฟ่าหนุ่ม ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจ้องมองเธอราวกับเหยื่อที่ไม่มีทางหนีพ้น "คุณศิลา..." รินรดากลั้นใจเอ่ยชื่อเขา น้ำเสียงพยายามบังคับให้มั่นคงที่สุดแม้หัวใจจะเต้นรัวระรัว "หลีกทางให้ฉัน ฉันมีธุระต้องไปเคลียร์กับคุณคินทร์" ศิลาไม่ยอมขยับเขยื้อn เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล กลิ่นอายความเป็นชายที่ผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับตัวรถของตัวเองอย่างไร้ทางหนี "คินทร์เหรอครับ?" ศิลาหัวנסในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "คุณยังคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นมิตรแท้อยู่จริงๆ หรือครับ รินรดา? หรือว่าคุณแค่หลับหูหลับตาเชื่อคำหวานของมัน จนมองไม่เห็นว่ากำลังถูกใช้เป็นสะพานให้มันเหยียบข้ามหัวผมไป" "หมายความว่ายังไง..." รินรดาขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ "หมายความว่าเอกสารที่คุณถืออยู่ในกระเป๋าตอนนี้..." ศิลายื่นมือหนาออกไปแตะที่สายสะพายกระเป๋าของเธอ ปลายนี้วแกร่งปัดผ่านผิวเนื้อบริเวณไหล่จนหญิงสาวสะท้อนเฮือกด้วยความวาบหวามที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน "...มันคือแผนการลักลอบขายข้อมูลโครงสร้างให้บริษัทคู่แข่ง และคนที่จะต้องรับผิดชอบทั้งหมด หากโครงการนี้พังทลายลง... ไม่ใช่คินทร์หรอกครับ แต่มันคือคุณ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดานิ่งงั้น สมองอื้ออึงไปหมด ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอตระหนักได้ในเสี้ยววินัตินั้นเองว่า เธอกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ใครบางคนขุดเอาไว้โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด "ไม่... โกหก คินทร์ไม่มีทางทำแบบนั้นกับฉัน" เธอยังคงพยายามปฏิเสธ แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน "อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับ?" ศิลาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้ม สัมผัสจากร่างกายของเขาร้อนระอุทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนทำให้สติของเธอพร่าเลือน "ถ้าอย่างนั้น ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าคุณมีความกล้ามากพอที่จะรับความจริง... หรือจะยอมจำนนอยู่ใต้ร่างของผม เพื่อให้ผมช่วยปกป้องคุณจากเกมสกปรกนี้กันแน่" ไม่รอให้เธอได้ทันตอบรับหรือปฏิเสธ ศิลาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนแผ่นอกอิ่มแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขา แรงดึงดูดอันมหาศาลบดขยี้สติสัมปชัญญะของรินรดาจนแตกกระเจิง ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบเรียวปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยเพลิงสวาทที่แผดเผาทุกความลังเลใจให้มอดไหม้ รินรดาพยายามทุบตีอกเขาด้วยเรียวแรงอันน้อยนิด แต่ยิ่งขัดขืนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นตรึงร่างเธอให้แนบสนิทกับเขามากขึ้นเท่านั้น ริมฝีปากที่บดขยี้อย่างเร่าร้อนค่อยๆ ไล่ต่ำลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจร้อนจัดที่รดรินทำให้สถาปนิกสาวผู้หยิ่งทะนงแทบละลายคาอ้อมแขนของอัลฟ่าหนุ่ม ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความปรารถนาที่เขาเป็นคนปลุกปั่นขึ้นมาอย่างจงใจ ความโกรธ ความกลัว และความเร่าร้อนหลอมรวมกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดและรินรดากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสวาบหวามนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดตรงทางเข้าลานจอดรถ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางพวกเขา "คุณศิลาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ที่ไซต์งานหลัก โครงสร้างหลักของชั้นสิบเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ ท่อน้ำรั่วทะลักลงมาทำลายแบบแปลนทั้งหมดเสียหายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วครับ!" เสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิททำให้ศิลาชะงักกึก เขาผละริมฝีปากออกจากซอกคอของรินรดาช้าๆ ดวงตาคมกริบหันไปมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาที่เยียบเย็นลงในพริบตาเดียว ขณะที่รินรดายืนหอบหายใจรัว ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจกับข่าวที่ได้ยิน ศิลาหันกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่เฉียบคมบาดลึก "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะมีคนเล่นตุกติกเร็วกว่าที่เราคิดซะอีกนะครับ รินรดา" เขาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของเธอ ก่อนจะปล่อยร่างเธอให้เป็นอิสระแล้วหันหลังก้าวเดินไปหายอนผู้มาเยือนทันที รินรดายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอายความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ