การสูญเสียครั้งแรกของศัตรู

“ขาย! ขายให้หมดเดี๋ยวนี้! จะค้างคำสั่งไว้ทำไม!” เสียงตะคอกของธันวาดังลั่นห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ แรงกระแทกของแก้วคริสตัลที่เขาทุ่มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพงทำให้ของเหลวสีอำพันกระเด็นเปื้อนเอกสารรายงานความเสี่ยงที่เขากำลังถืออยู่จนชุ่มโชก ใบหน้าของธันวาที่เคยเรียบเฉยและดูสุขุมยามปรากฏตัวต่อหน้าสื่อมวลชน บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่พุ่งสูงจากการขาดสติ หน้าจอมอนิเตอร์หกจอตรงหน้าเขากำลังเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงฉาน กราฟอนุพันธ์ที่เขาเคยวางเดิมพันไว้ด้วยเม็ดเงินมหาศาลกำลังดิ่งพสุธาเหมือนเครื่องบินที่เครื่องยนต์ดับกลางอากาศ “ท่านครับ... ตลาดปิดคำสั่งซื้อขายอัตโนมัติไปแล้วเนื่องจากเกิดวงจร Circuit Breaker... ตอนนี้เราขายออกไม่ได้แม้แต่สัญญาเดียวครับ” เลขาหนุ่มเอ่ยเสียงสั่น พลางก้าวถอยหลังเมื่อเห็นธันวาหันขวับมามองด้วยแววตาประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ ธันวานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังแท้ ราวกับพลังงานทั้งหมดในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เขาไม่ได้เสียแค่เงิน แต่นี่คือการสูญเสีย ‘ความมั่นใจ’ ครั้งแรกในรอบสิบปีที่เขาสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมา ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ในห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ไอทีล้ำสมัย กวินนั่งไขว่ห้างมองดูความโกลาหลผ่านจอภาพของเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง รินรดานั่งอยู่ข้างๆ นิ้วเรียวของเธอรัวบนแป้นพิมพ์เพื่อปิดร่องรอยดิจิทัลทั้งหมดที่พวกเขาใช้โจมตีในครั้งนี้ “เสร็จเรียบร้อย กวิน” รินรดาเอ่ยพลางถอนหายใจยาว “เงินก้อนนี้หายไปจากพอร์ตของธันวาเกือบสองพันล้าน เขาคงแทบคลั่ง แต่กวิน... นายแน่ใจนะว่าวิธีนี้จะไม่ย้อนกลับมาหาเรา?” กวินไม่ได้ตอบในทันที เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงด้านล่าง ความมืดมิดในใจของเขายังคงลึกเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง เขาไม่ได้ทำเพียงเพื่อเงิน แต่เขากำลัง ‘ต้อน’ เพื่อนรักจอมปลอมให้เข้ามุมทีละน้อย “ความผิดพลาดครั้งแรกคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ” กวินกล่าวเสียงเรียบ “ธันวาชอบความเสี่ยงที่ไร้การควบคุม ตอนนี้เขาเสียความเชื่อมั่นจากบอร์ดบริหารแล้ว ก้าวต่อไปคือการทำให้เขาสูญเสียความศรัทธาจากครอบครัว... ซึ่งดูเหมือนเขาจะเริ่มทำมันด้วยตัวเองแล้ว” จังหวะนั้นเอง ประตูห้องของกวินถูกเคาะเบาๆ ก่อนที่จะเปิดออก ร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาที่จ้องมองมายังกวินนั้นกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย กวินชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือแก้วน้ำในตอนแรกสั่นไหวเพียงชั่วครู่จนน้ำกระฉอกออกมาเล็กน้อย ชายผู้นี้... ‘พ่อ’ ของเขา ผู้ที่ควรจะนอนนิ่งอยู่ในโลงศพตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจหันหลังให้กับความล้มเหลวในอดีต “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ กวิน” เสียงแหบพร่าของชายผู้เป็นพ่อดังขึ้น บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันใด รินรดาถึงกับชะงักมือจากการพิมพ์งานและหันมามองด้วยความตกตะลึง กวินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่เขารักและแค้นมากที่สุดในเวลาเดียวกัน พ่อของเขายังคงแต่งกายเนี้ยบไม่ต่างจากวันที่เขาจากไป แต่ในมือของเขากลับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูเก่าคร่ำคร่า “พ่อ... พ่อยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?” กวินเอ่ยถามด้วยเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่ในใจของเขากลับปั่นป่วนเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว ชายผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาใกล้ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้ากวิน ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “เงินสองพันล้านที่ธันวาเสียไปน่ะ... ฝีมือแกสินะ? กวิน ลูกชายข้า... แกก้าวหน้าได้รวดเร็วดี แต่แกยังไม่รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับธันวาที่ทำให้เขา ‘กล้า’ ทรยศแกในวันนั้น” เขาส่งสายตาคมกริบมายังกวิน “ธันวาไม่ได้ทรยศแกเพียงลำพัง แต่มันมี 'หุ้นส่วน' อีกคน... คนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังความพินาศของแกตั้งแต่วันแรก และคนคนนั้น... คือคนที่แกคิดว่าตายไปแล้วเหมือนกัน” คำพูดนั้นดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจกวิน เขาหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู มือที่สั่นเทาค่อยๆ พลิกกระดาษแผ่นสุดท้าย ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้กวินต้องสูดหายใจเข้าลึกจนเจ็บปวดในอก เพราะชื่อที่ระบุอยู่ในเอกสารนั้น... คือชื่อของคนที่เขาเคยเชื่อใจยิ่งกว่าชีวิตตนเอง คนคนนั้นไม่ได้เป็นเพียงศัตรู... แต่คือบทเรียนที่กวินยังไม่เคยได้เรียนรู้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้กับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ในทุกๆ ตอนนะครับ