กวินก้าวสู่ระดับประเทศ

"ตัวเลขบนหน้าจอไม่ได้โกหกใครครับริน... แต่มันกำลังบอกว่า เราเพิ่งจะก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งของเศรษฐีทั่วไป เข้าสู่เขตแดนของคนที่สามารถกำหนดทิศทางเศรษฐกิจของประเทศนี้ได้แล้ว" ผมวางแก้วกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืดลงบนโต๊ะกระจกนิรภัย แสงไฟสีนวลในห้องทำงานส่วนตัวสะท้อนผ่านหน้าจอมอนิเตอร์หกจอที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่แค่กราฟเส้นที่พุ่งทะยาน แต่มันคือผลรวมของกลยุทธ์การเก็งกำไรในตลาดอนุพันธ์และการเข้าซื้อกิจการพลังงานสะอาดที่ผมวางหมากไว้เมื่อสามปีก่อน วันนี้มูลค่าทรัพย์สินสุทธิในพอร์ตของผมทะลุหลักหมื่นล้านบาทอย่างเป็นทางการ รินรดาไม่ตอบในทันที เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเก่ง นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดอย่างไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อย ดวงตาคู่คมของเธอจดจ้องไปยังการเคลื่อนไหวของหุ้นกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่ธันวากำลังพยายามปั่นราคาอยู่ในขณะนี้ "ธันวาเริ่มขยับตัวแล้วค่ะกวิน" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "เขาถอนเงินจากกองทุนส่วนบุคคลล็อตใหญ่เพื่อเทเข้าสู่โครงการคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ดูเหมือนเขาจะรีบ... รีบจนลืมเช็คว่าที่ดินผืนนั้นมีภาระจำนองซ่อนอยู่ภายใต้บริษัทนอมินีที่เราถือหุ้นใหญ่ไว้" ผมยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น หากแต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นแบบนักล่า "ความโลภมักจะทำให้คนสายตาสั้นลงเสมอ ธันวาคิดว่าการได้ครอบครองที่ดินผืนงามจะทำให้เขากลายเป็นเจ้าพ่ออสังหาฯ คนใหม่ แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเขากำลังก้าวเท้าเข้าสู่กับดักที่ผมขุดไว้รอตั้งแต่ชาติที่แล้ว" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักหน่วง ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่างที่แสงไฟจากตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ส่องประกายราวกับทะเลดาว แต่นั่นคือสนามรบที่ผมใช้ชีวิตและลมหายใจเข้าแลกมา "กวินคะ... ถ้าเราตัดสินใจทุบหุ้นตัวนี้ในวันพรุ่งนี้ ธันวาจะล้มละลายทันที แต่ความเสียหายมันจะลามไปถึงบริษัทในเครือที่เขากำลังร่วมทุนกับกลุ่มนักลงทุนต่างชาติ ถ้าเขาพัง มูลค่าความเสียหายรวมอาจจะแตะระดับหมื่นล้าน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะที่จะทำลายทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างมาในชาตินี้?" รินรดาหยุดพิมพ์ เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล เธอไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่เธอคือคนที่เห็นภาพรวมทั้งหมดของหายนะที่ผมกำลังจะก่อ ผมหันกลับไปหาเธอ สายตาของผมดุดันขึ้น "คุณจำที่ผมเคยบอกได้ไหมริน? การทรยศไม่ใช่เรื่องของเงินทอง แต่มันคือการหักหลังความไว้ใจที่ผมมอบให้เขาด้วยชีวิต สิ่งที่ผมกำลังจะทำ ไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่มันคือการชำระประวัติศาสตร์ให้ถูกต้อง เมื่อเขาพรากอนาคตของผมไป ผมก็จะพรากความภูมิใจของเขาไปทีละชิ้น จนกว่าเขาจะเหลือเพียงแค่ตัวเปล่าๆ" ผมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ สายเรียกเข้าปรากฏชื่อ 'ธันวา' ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายของความแค้นที่อัดอั้นมานานนับปีคล้ายจะเดือดพล่านอยู่ในอก ก่อนจะกดรับสายด้วยความใจเย็น "ว่าไงครับคุณธันวา ดึกป่านนี้แล้ว ยังมีอารมณ์โทรมาคุยเรื่องหุ้นอยู่อีกเหรอ?" เสียงปลายสายดูร้อนรนและแฝงความหวาดระแวง "กวิน... นายทำอะไรลงไป? ทำไมหุ้นในเครือของฉันถึงถูกเทขายหนักขนาดนี้? นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันพัง นายเองก็จะขาดทุนในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย!" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ขาดทุนงั้นเหรอ? สำหรับคนที่เพิ่งข้ามผ่านระดับหมื่นล้านมาได้หมาดๆ อย่างผม ความเสียหายระดับนี้ถือเป็นแค่ค่าธรรมเนียมในการรับชมจุดจบของเพื่อนสนิทก็แล้วกันครับ" ผมกดวางสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้โต้ตอบ ผมไม่ได้ต้องการจะชนะแค่เพียงในกระดานหุ้น แต่ผมต้องการบดขยี้จิตวิญญาณของคนที่เคยพรากทุกอย่างไปจากผมให้จมดิน "เริ่มปฏิบัติการได้เลยริน ส่งคำสั่งขายทั้งหมดที่เตรียมไว้" ผมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะกดปุ่ม 'ยืนยัน' หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอพลันดับวูบลง พร้อมกับข้อความแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ทุกตัวในห้องทำงาน ข้อความนั้นไม่ใช่กราฟหุ้น แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง... รูปถ่ายในอดีตสมัยที่ผมกับธันวายังเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานที่ไม่มีอะไรเลย และข้างๆ รูปนั้นมีข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบ *'นายคิดว่านายย้อนเวลามาได้แค่คนเดียวเหรอ กวิน? ลองหันไปดูข้างหลังนายสิ'* ผมค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับไปช้าๆ ความรู้สึกเยือกเย็นแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เมื่อเห็นเงาดำทมิฬยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา และเสียงประตูที่ค่อยๆ ถูกเปิดออกช้าๆ ก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่า... เกมนี้อาจจะมีกฎข้อที่ผมไม่เคยล่วงรู้มาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผมในเส้นทางที่เดิมพันด้วยชีวิตนี้เสมอมาครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา