การกู้ยืมที่ผิดพลาด

"แกคิดว่าความตายมันน่ากลัวกว่าความล้มละลายหรือไง ธันวา?" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด กวินไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย เขาเพียงแต่ยืนหันหลังให้พลางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนที่กำลังสั่นคลอนด้วยพิษเศรษฐกิจ มือถือแก้ววิสกี้ราคาแพงหมุนวนเบาๆ ราวกับกำลังรอคอยให้พายุใหญ่พัดพาเอาบางสิ่งบางอย่างมาสู่จุดจบ ธันวานั่งทรุดตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง เหงื่อเย็นชืดไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตยี่ห้อหรูจนชุ่มชื้นแผ่นหลัง มือของเขาสั่นเทาขณะถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ เอกสารชุดนั้นคือ ‘ลมหายใจสุดท้าย’ ที่เขาพยายามไขว่คว้า ทว่ามันกลับกลายเป็นบ่วงบาศที่รัดคอตัวเองจนหายใจไม่ออก "กวิน... นายก็รู้ว่าฉันไม่มีทางเลือก สภาพคล่องของบริษัทมันแย่เกินกว่าที่ธนาคารจะยอมปล่อยกู้เพิ่ม" ธันวาเค้นเสียงออกมา ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดจนเห็นเส้นเลือด กวินหันกลับมา เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนธันวารู้สึกราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดลงบนผิวหนัง "ไม่มีทางเลือกงั้นหรือ?" กวินเดินเข้าหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังไปสู่ความหายนะ "นายเลือกจะไปหามันเอง ธันวา 'เจ้าพ่อเงินกู้รายใหญ่' คนนั้นน่ะ นายคิดจริงๆ หรือว่าเงินของพวกมันจะสะอาดพอที่จะชุบชีวิตบริษัทที่กำลังเน่าเฟะของนายได้?" ธันวากัดฟันกรอด "ฉันต้องการเงินไปพยุงโครงการอสังหาฯ ที่เพิ่งเปิดตัว ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ หุ้นของฉันจะถูกต้อนเข้ามุมจนไร้ค่า นายก็รู้ว่าการย้อนเวลา... ไม่สิ การเล่นเกมการเงินแบบนาย มันต้องใช้เงินมหาศาลขนาดไหนในการค้ำประกัน" กวินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าธันวา เขาก้มลงมองเพื่อนเก่าที่เคยทรยศตนเองในชาติก่อนด้วยสายตาสมเพช "การกู้ยืมที่ผิดพลาด ไม่ใช่เพราะนายไม่มีเงินหรอกนะธันวา แต่เป็นเพราะนายประเมินค่าความโง่เขลาของตัวเองต่ำเกินไป นายคิดว่าเสือจะปล่อยเหยื่อให้หลุดมือหลังจากที่เหยื่อเดินเข้ามาในถ้ำด้วยตัวเองแล้วอย่างนั้นหรือ?" รินรดาที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย แสงสะท้อนจากจอมอนิเตอร์ในมือถือของเธอเผยให้เห็นตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งพล่านในระบบธุรกรรมของธันวา เธอไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่ส่งสัญญาณมือให้กวินรับทราบว่า 'กับดัก' ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ธันวากระชากเอกสารจากซองขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้าง "นี่มัน... อัตราดอกเบี้ยอะไรกัน? ทำไมสัญญามันถึงระบุว่าถ้าฉันผิดนัดเพียงครั้งเดียว หุ้นในเครือทั้งหมดจะถูกโอนไปให้บริษัทลูกของกองทุนลับทันที?" "เพราะนั่นคือนามสกุลของคนที่ฉันแนะนำให้รู้จักไงล่ะ" กวินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย "นายอยากรวยทางลัดด้วยเงินสกปรก ฉันก็แค่จัดหา 'คนทำความสะอาด' ที่มีฝีมือเยี่ยมยอดมาให้... นายไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยหรือ?" ธันวารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาใต้ฝ่าเท้า เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ขาที่อ่อนแรงกลับทำให้เขาทรุดลงกับพื้นพรมราคาแพง ความมั่นใจที่เคยมีทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจยิ่งกว่าความตาย "แก... แกวางแผนเรื่องนี้มาตั้งแต่แรก" ธันวาเงยหน้ามองกวินอย่างอาฆาต "แกตั้งใจจะฮุบกิจการที่ฉันสร้างมาทั้งหมด แกมันปีศาจ!" กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่แสดงการแจ้งเตือนยอดเงินหมุนเวียนมหาศาลที่กำลังถูกดูดออกจากบัญชีของธันวาเข้าสู่กระเป๋าที่ไม่มีชื่อเจ้าของ "ในโลกของธุรกิจ คำว่าปีศาจมันก็แค่คำเรียกคนที่ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ นายทำอะไรไว้กับฉันในอดีต นายคงลืมไปแล้ว... แต่ฉันไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว" กวินเดินหันหลังกลับไปที่ประตูห้อง ทิ้งให้ธันวานั่งจมกองความพินาศอยู่เพียงลำพัง ทว่าก่อนที่มือของกวินจะแตะลูกบิดประตู ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก็พุ่งเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม "ดูเหมือนคุณจะเล่นสนุกกับเด็กของผมมากไปหน่อยนะ กวิน" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะวางปืนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้าธันวาที่กำลังตัวสั่นงันงก สายตาของคนแปลกหน้าที่เข้ามาใหม่จ้องเขม็งมาที่กวินราวกับจะฉีกร่าง "ธันวาเป็นหนี้ผม... และในเมื่อคุณเป็นคนจัดการดีลนี้เอง ก็คงต้องรบกวนให้คุณเป็นคน 'เคลียร์' หนี้ทั้งหมดนี้แทนเขาด้วยตัวคุณเอง... เดี๋ยวนี้" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้รายใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่ขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม เขารู้ดีว่าหมากตานี้ไม่ได้ถูกวางไว้เพื่อธันวา... แต่มันกำลังเปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายธุรกิจที่เดิมพันด้วยชีวิตนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา