จุดจบที่กลายเป็นจุดเริ่ม

“เซ็นชื่อลงไปเสีย กวิน... นายเป็นคนฉลาด รู้อยู่แล้วว่าถ้าไม่เซ็น วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่นายจะเห็นความสวยงามของกรุงเทพฯ จากบนชั้น 55 แห่งนี้” เสียงของธันวาราบเรียบ เย็นชา เหมือนเสียงของเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ เขาเขี่ยเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดไปตรงหน้าผม ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงจ่อเข้าที่ขมับซ้ายอย่างแนบเนียน ผมมองใบหน้าเพื่อนสนิทที่คบกันมาสิบปี ใบหน้าที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกินข้าวหมูแดงข้างทางด้วยกันในวันที่เรายังไม่มีอะไร แต่บัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปด้วยกิเลสและความกระหายอำนาจ ผมยิ้ม... เป็นยิ้มที่ทำให้ธันวาขมวดคิ้วด้วยความไม่ไว้ใจ “มึงกล้ามากนะ ธันวา” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเจ็บใจ แต่ดวงตายังคงแน่วแน่ “มึงขโมยสมองกู ขโมยเลือดเนื้อที่กูสร้างมาสิบปี แต่จำไว้นะ... ของที่ได้มาด้วยการทรยศ มันไม่มีวันยั่งยืนหรอก” “พร่ำเพ้อจบหรือยัง?” ธันวาหัวเราะหึๆ นิ้วชี้เริ่มกดน้ำหนักลงบนไกปืน “กูไม่ต้องการความยั่งยืน กูต้องการแค่วันนี้... แค่ตอนนี้ที่กูจะเหยียบซากศพมึงขึ้นไปเป็นที่หนึ่ง” ปัง! ไร้เสียงกึกก้อง ไร้ความเจ็บปวด สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความมืดมิดที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ผมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่หนาวเหน็บ ความทรงจำทั้งชีวิตไหลผ่านหน้าไปเหมือนม้วนฟิล์มที่ถูกเร่งความเร็ว ความล้มเหลว ความสำเร็จ เงินล้านแรกที่หาได้จากตลาดหุ้น และวินาทีที่โดนหักหลัง... ทุกอย่างดับวูบลงในพริบตา ... “กวิน! ไอ้กวิน! มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนวะ วันนี้พรีเซนต์งานฝ่ายขายตอนสิบโมงนะเว้ย ถ้ามึงไปสายอีก หัวหน้าเรียกไปด่าถึงห้องแน่!” เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูของ 'ไอ้เต้' เพื่อนร่วมงานจอมจู้จี้ดังขึ้นข้างหูพร้อมแรงเขย่าไหล่ที่หนักหน่วงจนผมแทบหัวทิ่ม ผมสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงขึ้นมา หายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งหนีความตายมาเป็นกิโลเมตร กลิ่นกาแฟสำเร็จรูปราคาถูกๆ อบอวลอยู่ในอากาศรอบตัว เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังระงมไปทั่วห้องทำงานแบบ Open Plan ที่ผมคุ้นเคยดี มันคือออฟฟิศเก่าที่ผมลาออกไปเมื่อห้าปีก่อน! ผมก้มมองมือตัวเอง... มือที่ยังไม่มีรอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นในปีถัดมา มือที่ยังดูหนุ่มแน่นและไร้ซึ่งนาฬิกาเรือนหรูราคาหลายล้านที่ธันวาเป็นคนซื้อให้ในวันฉลองตำแหน่งประธานบริษัท “เป็นไรไปวะ? หน้าซีดเป็นไก่ต้ม หรือว่าเมื่อคืนเมาค้าง?” ไอ้เต้ยืนเท้าเอวมองผมด้วยสายตาเหยียดๆ ตามนิสัยมัน ผมไม่ตอบ แต่รีบคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู หน้าจอระบุวันที่อย่างชัดเจน... *14 พฤษภาคม 2019* ผมย้อนเวลากลับมาแล้ว! ย้อนกลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่สาย ในวันที่ธันวายังเป็นเพียงแค่ไอ้ลูกน้องกะโหลกกะลาที่ยังไม่มีปัญญาแทงข้างหลังผม และที่สำคัญที่สุด... นี่คือช่วงเวลาที่ตลาดคริปโตกำลังจะเกิด 'Super Bull Run' ครั้งประวัติศาสตร์ หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะสะกดกลั้น ความแค้นในอดีตไม่ได้เลือนหายไปไหน แต่มันถูกหล่อหลอมใหม่กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ผมมองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างหน้าโปรแกรม Excel สำหรับงานขายห่วยๆ นี่ไว้ ผมแค่นหัวเราะในลำคอ “มีอะไรน่าขำเหรอวะ?” เต้ย้อนถามอย่างงุนงง “ไม่มีอะไรหรอกเต้...” ผมตอบพลางลุกขึ้นยืน จัดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ สายตาของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของพนักงานออฟฟิศที่รอคอยเงินเดือนไปวันๆ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อวางอยู่ตรงหน้า “ขอบใจมากนะที่ปลุกกู... เพราะตั้งแต่วันนี้ไป ชีวิตกูจะไม่มีคำว่า 'งานประจำ' อีกแล้ว” ผมเดินออกจากโต๊ะทำงานอย่างมั่นคง ไม่หันหลังกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตเดิมที่เคยติดหล่มอยู่นานนับปี ผมเดินตรงไปยังลิฟต์ด้วยสมองที่คำนวณกราฟราคาเหรียญดิจิทัลที่กำลังจะพุ่งทะยานในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวพ้นประตูบริษัท เสียงเรียกของหัวหน้าฝ่ายขายก็ดังขึ้นตามหลังมา “กวิน! จะไปไหน! กลับมานั่งที่เดี๋ยวนี้!” ผมหยุดก้าวเท้าเพียงชั่วครู่ หันกลับไปมองหัวหน้าคนที่เคยด่าทอผมด้วยถ้อยคำหยาบคายก่อนที่จะโดนบีบให้ลาออกในชาติก่อน ผมยิ้มให้เขาอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ขอโทษด้วยครับคุณสมชาย... พอดีผมมีเรื่องที่สำคัญกว่าการขายกระดาษพวกนี้ต้องไปทำ” ผมเดินออกมาที่ล็อบบี้บริษัท ท่ามกลางสายตาแปลกประหลาดของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แต่แล้วผมก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มราคาแพงกำลังก้าวเดินสวนเข้ามาในบริษัท นั่นมัน... ธันวา! ไม่ใช่ธันวาที่เป็นเพื่อนรักที่ทรยศผม แต่เป็นธันวาในวัยหนุ่มที่ดูใสซื่อและกำลังก้าวเข้ามาในบริษัทนี้เพื่อ 'สมัครงาน' ในตำแหน่งที่ผมกำลังจะว่างลง ในวันเดียวกันนี้... เวลาเดียวกันนี้! เขาสบตาผม รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคยปรากฏบนใบหน้าเขา “สวัสดีครับพี่ ผมมารายงานตัวในตำแหน่งพนักงานใหม่ครับ ไม่ทราบว่าพี่พอจะรู้จักชื่อคนชื่อกวินบ้างไหมครับ? หัวหน้าให้ผมมาพบเขา” นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ประวัติศาสตร์ไม่ได้แค่ซ้ำรอย แต่มันกำลังเล่นตลกกับผมอย่างจงใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เซียนหุ้นย้อนเวลา