จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร

"แกมันก็แค่ขยะไร้ค่าที่สมาคมส่งมาประดับบารมีทีมเท่านั้น เรย์... อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนระดับ B ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและซากศพของอสูรระดับต่ำ เรย์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดเกราะหนังเก่าคร่ำคร่าทรุดเข่าลงกับพื้นหินขรุขระ ลมหายใจของเขาติดขัดจากการถูกกระแทกด้วยพลังเวทของหัวหน้าปาร์ตี้เมื่อครู่ "เรา... ตกลงกันแล้วว่าส่วนแบ่งจะแบ่งเท่ากันในฐานะหน่วยสนับสนุน" เรย์เอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทว่าเยือกเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างชายฉกรรจ์ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้ว่าแรงก์ F อย่างตนไม่มีทางสู้แรงก์ B ได้ก็ตาม ชายร่างยักษ์หัวหน้าทีมแสยะยิ้ม เขาโยนถุงเหรียญทองลงบนพื้นต่อหน้าเรย์ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องที่เหลือ "นั่นคือค่าจ้างสำหรับ 'ศพ' ของแกในรายงานภารกิจ ส่วนแก... จงอยู่ที่นี่ไปจนกว่าความมืดจะกลืนกินวิญญาณแกเสียเถอะ" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงประโยคบอกเล่า แต่มันคือคำพิพากษา ประตูมิติเทียมถูกปิดลงจากด้านนอกด้วยทักษะเวทมนตร์ของจอมเวทในทีม ทิ้งให้เรย์อยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามของบางสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในดันเจี้ยน เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความทรงจำถึงใบหน้าของน้องสาวที่รอคอยการกลับมาของเขาที่บ้านเช่าซอมซ่อผุดขึ้นมาเป็นแรงผลักดันเดียวในใจ 'ไม่ได้... ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้' เขาหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่แทบไม่ต่างจากมีดปอกผลไม้ขึ้นมา มือที่สั่นเทาเริ่มนิ่งสนิท จิตสังหารที่เขาสั่งสมมาตลอดระยะเวลาหลายปีในฐานะคนเก็บกวาดดันเจี้ยนเริ่มก่อตัวขึ้น เขาไม่ใช่อัจฉริยะ เขามีเพียงความมุมานะและความเกลียดชังที่สุมอกเป็นเชื้อไฟ *ครืนนนนน* พื้นดินสั่นสะเทือน กลิ่นอายมรณะที่รุนแรงกว่าอสูรตัวไหนที่เขาเคยเจอพุ่งตรงมายังตำแหน่งของเขา เรย์รู้ดีว่านี่คือจุดจบของฮันเตอร์แรงก์ F ทั่วไป แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้ เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและทรงพลังก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าในยามสิ้นหวัง...] [เงื่อนไขการปลุกพลัง 'ราชาผู้กุมอำนาจเงา' ถูกกระตุ้น!] [คุณได้รับสิทธิ์ในการควบคุมกองทัพไร้พ่าย: ปฏิเสธความตาย หรือจงกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน!] เรย์มองไปยังเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้าหา เขาไม่ได้มองมันด้วยความกลัวอีกต่อไป ทว่าสายตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นความกระหายเลือดที่น่าสะพรึงกลัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หยัดกายขึ้นท่ามกลางความตายที่ประชิดตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมอนสเตอร์บอสระดับลอร์ดเริ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ มันคือ 'ราชันย์แห่งความมืด' ที่ถูกกักขังไว้ในชั้นที่ลึกที่สุด ทว่าก่อนที่มันจะกระโจนเข้าใส่เรย์ ร่างในเงามืดด้านหลังของเขาก็ขยับไหว ราวกับว่าตัวเขาไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป เงาที่เท้าของเขาเริ่มแผ่ขยายออกไปดุจผืนผ้าใบที่ฉีกขาด ก่อนจะก่อตัวเป็นรูปร่างของอัศวินไร้ศีรษะในชุดเกราะทมิฬที่คุกเข่ารอคำสั่งอยู่เบื้องหลัง ดาบสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยียบถูกชักออกมาเพียงเสี้ยววินาที "แกทิ้งฉันไว้ที่นี่เพื่อตาย..." เรย์กระซิบ เสียงของเขาแปรเปลี่ยนไปราวกับปีศาจที่ตื่นจากการหลับใหล "แต่แกดันลืมไปว่า... ในความมืดมิดที่ไร้แสงสว่าง ข้าคือราชาเพียงหนึ่งเดียว" ทันใดนั้น ร่างของมอนสเตอร์ระดับลอร์ดที่กำลังพุ่งเข้ามากลับชะงักงัน มันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เหนือกว่ายิ่งกว่าตัวมันเอง เงาทมิฬพุ่งเข้าพันธนาการร่างของมันไว้แน่น แรงกดดันมหาศาลบดขยี้พื้นหินจนแตกละเอียดเป็นผุยผง เรย์ก้าวเดินออกไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวที่เขาเหยียบลงไปกลับมีไอหมอกสีดำจางๆ ระเหยขึ้นมา ในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงมีดสั้นเล่มเดิมอีกต่อไป แต่คืออาวุธที่ถักทอจากเงาของอสูรนับร้อยที่เคยตายในดันเจี้ยนแห่งนี้ แต่แล้ว ความเงียบงันก็ถูกทำลายลงเมื่อมีเสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดที่ไม่มีใครคาดคิด... เป็นเสียงปรบมือที่ดูสุขุมและเต็มไปด้วยความคาดหวัง "ช่างน่าประทับใจ... ทายาทแห่งเงาในยุคที่แสงสว่างกำลังเสื่อมถอย" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินปรากฏตัวขึ้น ใบหน้านั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่ประกาศกร้าวว่าเรย์เป็นเพียงขยะ... แต่ในวินาทีนี้ เขากลับก้มหัวให้เรย์ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ยินดีต้อนรับสู่โลกของจริง เรย์... ต่อไปนี้คือบทเรียนแรกของการเป็นราชา" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานบทนี้ด้วยนะครับ