โอสถเม็ดแรกกับความลับที่ต้องซ่อน

“ข้าไม่ได้ต้องการดาบของท่าน แต่ข้าต้องการ ‘เวลา’ ของท่านต่างหาก ท่านแม่ทัพ” หลินเฟยเอ่ยพลางใช้ฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อยกดลงบนจุดชีพจรที่ลำคอของหลินหลิน น้องสาวของนางที่กำลังนอนสั่นสะท้านอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องบัดนี้กลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ลวดลายของพิษ ‘บุปผาไร้เงา’ กำลังคืบคลานลามขึ้นมาถึงโหนกแก้ม ฉินหานที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ปลายดาบของเขายังคงจ่ออยู่ที่ไหล่ของนาง กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งราวกับน้ำแข็งพันปี “เจ้ามีเวลาเพียงหนึ่งเค่อ หากสิ่งที่เจ้าทำไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการถ่วงเวลาเพื่อหนี... คมดาบของข้าจะไม่หยุดอยู่แค่ที่ไหล่เจ้าแน่” หลินเฟยไม่หันไปมอง ดวงตาเรียวสวยของนางจดจ่ออยู่กับเปลวไฟที่กำลังเต้นเร่าในเตาปรุงยาขนาดจิ๋วที่นางแอบซ่อนไว้ใต้เตียง นางรู้อยู่เต็มอกว่านี่คือเดิมพันด้วยชีวิต การย้อนเวลากลับมาในร่าง ‘เซียนโอสถฝึกหัด’ ผู้ต่ำต้อยในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลที่ต้องดับสูญเพราะการเมืองในวังหลวง “พิษบุปผาไร้เงาไม่ได้กัดกินร่างกาย แต่มันกัดกิน ‘ปราณ’... ยิ่งท่านกดดันข้า ปราณของน้องสาวข้าก็ยิ่งแตกซ่านเร็วขึ้น” หลินเฟยเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของนางเริ่มติดขัดเมื่อต้องดึงปราณธาตุไฟออกมาหลอมละลายสมุนไพรในมือ “เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าเจ้าปรุงยาเป็น?” ฉินหานลดดาบลงเพียงเล็กน้อย แต่แววตาของเขายังคงจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของนางด้วยความระแวง “ถ้าท่านไม่เชื่อใจ ก็ช่วยจ้องมองให้ดี... เพราะสิ่งที่ข้ากำลังจะทำ จะทำให้ท่านประจักษ์ว่า ข้าไม่ได้เพียงแค่รอดชีวิตมาได้ แต่ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง” หลินเฟยสะบัดข้อมือ หยดเลือดจากปลายนิ้วลงไปในหม้อดินเผา เสียงซู่ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมหวนที่ผิดปกติ พลันนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในความทรงจำชาติก่อนก็ดังขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระบบ: คุณกำลังปรุง ‘โอสถชำระวิญญาณระดับต่ำ’ (อัตราความสำเร็จ 12%) เพื่อถอนพิษระดับสูง ความเสี่ยง: ร่างกายของคุณอาจรับภาระหนักเกินไปจนเส้นลมปราณฉีกขาด] *‘ช่างหัวความเสี่ยงสิ ในเมื่อความตายยังไม่กล้าพรากข้าไป แล้วนับประสาอะไรกับความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย’* นางคิดในใจก่อนจะเร่งเร้าพลังปราณให้ถึงขีดสุด ในวินาทีที่โอสถเม็ดกลมสีขาวขุ่นถูกดีดเข้าปากของหลินหลิน ร่างของเด็กสาวก็เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะสำลักเอาลิ่มเลือดสีดำสนิทออกมากองใหญ่ หลินเฟยทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก ฉินหานก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างกายนาง มือหนาคว้าข้อมือของนางไว้เพื่อตรวจเช็คชีพจร เขาไม่ได้ต้องการช่วยนาง แต่เขาต้องการรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงสามารถปรุงยาที่แม้แต่หมอหลวงยังส่ายหน้าได้ด้วยสมุนไพรพื้นๆ เพียงเท่านี้ “เจ้าทำได้อย่างไร?” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ยังคงไว้ซึ่งความฉงน “ความลับของข้า... มีไว้เพื่อให้ท่านค้นหาไม่ใช่หรือคะ ท่านแม่ทัพ?” หลินเฟยเงยหน้าสบตากับดวงตาสีเทาเข้มของเขา ท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากที่กรูเข้ามาหน้าเรือนพัก ประตูไม้ถูกกระแทกจนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดขุนนางชั้นสูง เขาสวมชุดคลุมปักลายเมฆาที่ดูคุ้นตา “ฉินหาน! เจ้ามาทำอะไรในเรือนพักของขยะไร้ค่าผู้นี้!” ฉินหานชะงัก สายตาที่เคยมองหลินเฟยเปลี่ยนเป็นเย็นชาในฉับพลัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับบังร่างของหลินเฟยไว้มิด ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของหลินเฟยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ระบบกลับส่งข้อความสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้า: [ภารกิจระดับ SSS: ‘การเปิดเผยตัวตน’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ในบรรดาผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตู มีหนึ่งคนที่เป็นคนของศัตรูที่คุณต้องกำจัดก่อนตะวันตกดิน] [แจ้งเตือน: บอสลับ... ‘จักรพรรดิผู้ปลอมแปลง’ ได้ก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขตที่คุณอยู่แล้ว] หลินเฟยเหลือบมองชายชราที่เพิ่งเข้ามา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยสักรูปงูที่ข้อมือซ้ายของเขา... *‘นั่นมันสัญลักษณ์ของนักฆ่าตระกูลหลินที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว’* นางกำหมัดแน่น พลางกระซิบข้างหูฉินหานด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ท่านแม่ทัพ... อย่าเพิ่งฆ่าเขา แต่จงจับเขาไว้ เพราะความจริงที่ท่านตามหาตลอดห้าปีมานี้ กำลังจะถูกเผยออกมาจากปากของสุนัขรับใช้ตัวนี้แล้วค่ะ” ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยค่ะ!