จุดเริ่มต้นในร่างคุณชายตกอับ

"ตายเสียเถิดคุณชายหลิน ความโง่เขลาของท่านช่างเป็นภาระต่อตระกูลเสียจริง!" ปลายกระบี่เย็นเฉียบจ่อเข้าที่ลำคอ เสียงหวีดหวิวของคมเหล็กตัดผ่านอากาศดังขึ้นในจังหวะที่ข้าลืมตาขึ้นพอดี กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บฟืนเก่าๆ เตะเข้าจมูกจนต้องขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกรถสิบล้อชนซ้ำอีกรอบ นี่หรือคือความตายที่ว่า... ทำไมมันถึงยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่กัน? ข้าไม่ได้ตายในห้องแล็บที่เกิดการระเบิดนั่นหรอกหรือ? "เงียบไปเสียเถอะ... จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดนาน" ชายชุดดำในเงามืดกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่มุมปากของมันบิดเบี้ยวจนน่าสะอิดสะเอียน ข้าสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่กระจัดกระจาย สมองที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในโลกก่อนประมวลผลทันที นี่ไม่ใช่ที่ที่ข้าจากมา ร่างกายนี้ผอมบาง ไร้กำลังวังชา อีกทั้งเสื้อผ้าที่สวมใส่ยังเป็นอาภรณ์โบราณเนื้อหยาบ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณกังวานใสในโสตประสาทดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ระบบโอสถเทพเจ้าเริ่มทำงาน...] [สถานะผู้ใช้: หลินเฟย] [ภารกิจแรก: เอาชีวิตรอดจากนักฆ่าระดับต้น] [เงื่อนไขภารกิจ: สังหารศัตรู หรือทำให้อีกฝ่ายสิ้นฤทธิ์ภายใน 10 นาที] [รางวัล: ทักษะโอสถระดับต้น, ค่าพลังกาย +5] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ความตายที่แท้จริง] ข้าแค่นยิ้มในใจ ระบบงั้นหรือ? ช่างเป็นมุกตลกที่น่าสนใจจริงๆ ในสถานการณ์ที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ "เจ้าคงเสียสติไปแล้วกระมัง ถึงได้หัวเราะออกมาในสภาพนี้" นักฆ่าก้าวเข้ามาใกล้ ปลายกระบี่กดลึกลงไปจนผิวหนังบริเวณลำคอเริ่มมีเลือดซึมออกมา ข้าละสายตาจากจอระบบ จับจ้องไปที่ดวงตาของมัน ความกลัวเหรอ? ไม่มีหรอก สำหรับคนที่เคยผ่านการผ่าตัดนับร้อยครั้งในสถานการณ์กดดัน ข้าอ่านท่าทางการเคลื่อนไหวของมันออกตั้งแต่แรกแล้ว จังหวะการทิ้งน้ำหนักตัวไปที่เท้าขวา... มันกำลังจะแทง! "กระบี่น่ะ ถ้าจับแน่นเกินไป จังหวะสับเปลี่ยนจะช้าลงสามส่วน" ข้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผิดกับสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะไร้ทางสู้ "เจ้าว่าอะไรนะ!" จังหวะที่มันเสียสมาธิเพียงเสี้ยววินาที ข้าก็คว้าเศษอิฐที่อยู่ข้างตัวซัดเข้าที่ใบหน้ามันอย่างแรง พร้อมกับกลิ้งตัวหลบคมกระบี่ที่พุ่งผ่านลำคอไปเพียงมิลลิเมตร เลือดไหลอาบหน้าผากของข้า แต่นั่นกลับทำให้ความรู้สึกตื่นตัวพุ่งพล่านไปทั้งร่างกาย ร่างกายนี้อ่อนแอ แต่ความรู้ในสมองข้านั้นเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุด! ข้าอาศัยความชำนาญในการหาจุดตายของร่างกายมนุษย์ คว้าเศษไม้ปลายแหลมที่ตกอยู่บนพื้น พุ่งเข้าใส่เส้นประสาทบริเวณลำคอของศัตรูอย่างแม่นยำ *ฉึก!* ร่างของนักฆ่ากระตุกเกร็งก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกจนวินาทีสุดท้าย [ภารกิจสำเร็จ!] [ยินดีด้วย ท่านได้รับทักษะ: สัญชาตญาณโอสถ] ข้าหอบหายใจรุนแรง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้ผุๆ มือสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอะดรีนาลีนที่กำลังลดระดับลง สายตาของข้าเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงออกมาจากอกเสื้อของนักฆ่า บนนั้นมีตราประทับของจวนแม่ทัพ... ตระกูลฉิน? ความทรงจำของร่างนี้เริ่มหลั่งไหลเข้ามาเหมือนน้ำป่า หลินเฟยคนเดิมเป็นเพียงคุณชายที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลหลักเพราะไร้พลังปราณ และคนที่สั่งฆ่าเขา... ก็คือคนที่เขาแอบรักมาตลอดชีวิต ขณะที่ข้ากำลังจดจ่ออยู่กับความทรงจำที่ปวดร้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องเก็บฟืนถูกถีบออกจนพังกระจาย แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีเงินยวบยาบ ใบหน้าคมสันดุจรูปสลักนั้นเย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองศพบนพื้นก่อนจะมาหยุดที่ข้า นั่นคือ 'ฉินหาน' แม่ทัพผู้ได้รับฉายาว่าปีศาจน้ำแข็งแห่งแดนเหนือ "หลินเฟย... เจ้าฆ่าคนของข้าหรือ" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยถาม เขาเดินเข้ามาใกล้จนข้าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ข้ายันตัวลุกขึ้น สบตากับแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้ในสายตาเขาข้าจะเป็นเพียงเศษขยะ แต่ในตอนนี้ข้าไม่ใช่หลินเฟยคนเดิมอีกต่อไป ข้าหยิบเศษอิฐขึ้นมาอีกครั้ง วางท่าทางสุขุมนิ่งลึก "เขามุ่งหมายชีวิตข้า ข้าเพียงแค่ป้องกันตัว" ข้าตอบเสียงเรียบ "ท่านแม่ทัพจะมาจัดการข้าด้วยตัวเอง หรือจะรอให้ข้าฟื้นตัวแล้วค่อยมาตัดสินกันใหม่เล่า?" ฉินหานหยุดชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของข้า ก่อนที่เขาจะกระซิบคำที่ทำให้หัวใจของข้ากระตุกวูบ "เจ้าไม่ใช่หลินเฟยที่ข้ารู้จัก... เจ้าเป็นใครกันแน่?" ในวินาทีที่เขากำลังจะยื่นมือมาคว้าคอเสื้อข้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังรัวขึ้นจนน่าปวดหัว แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวข้า พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ [ตรวจพบการแทรกแซงของพลังเทพเจ้า!] [ภารกิจใหม่ระดับ SSS: กุมความลับของท่านแม่ทัพน้ำแข็งเพื่อการอยู่รอด] [คำเตือน: หากท่านแม่ทัพล่วงรู้ความจริงเรื่องวิญญาณของท่าน ท่านจะถูกสังหารทันที!] ข้าหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ฉินหานขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนรู้สึกถึงความเย็นเยือกจากไอสังหารที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สายตาที่จ้องมองมานั้นเหมือนจะทะลวงเข้าไปถึงวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างนี้ "ตอบข้ามา... ก่อนที่คมดาบของข้าจะตัดสินใจแทนเจ้า" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับหลินเฟยนะคะ ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าท่านจะหลงรักเรื่องราวต่อจากนี้ค่ะ!